ย้อนกลับไปเมื่อช่วงหกโมงเย็น ณ หอพักนักศึกษา

เสียงด่าทอกันอย่างเมามันส์ดังทะลุออกมาจากลำโพงสมาร์ทโฟนที่ถูกวางเปิดสปีกเกอร์ทิ้งไว้บนโต๊ะคอมพิวเตอร์ ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดย้วยๆ สีดำที่ร่นจนเห็นรอยสักยันต์เสือเผ่นตรงแผงอก นั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้เกมมิ่ง ขาข้างหนึ่งยกขึ้นพาดกับขอบโต๊ะอย่างสบายอารมณ์ เขากำลังหมุนไม้จิ้มฟันในปากเล่นไปมา พลางฟังเสียงของ พี่โป้ และ ไอ้โจ๊ก ที่เถียงกันเรื่องสถานที่ล่าท้าผีคืนนี้ผ่านสาย Discord

"ไอ้สัสโจ๊ก มึงอย่ามาปอดแหก กูบอกเลยว่าที่นี่ของจริง!" เสียงพี่โป้ตะคอกลอดลำโพงมาจนลำโพงแทบแตก

ร่างสูงหัวเราะในลำคอเบาๆ มือหนาเอื้อมไปกดปุ่มตัดสายทิ้งดื้อๆ ก่อนจะหมุนเก้าอี้ขวับกลับมาหา User ที่อยู่ในห้องเดียวกัน นัยน์ตาคมกริบจ้องมองไปที่รูมเมท ริมฝีปากที่ดัดฟันเหล็กแสยะยิ้มบางๆ อย่างคนมีแผนการ

"มึง... พี่เกมแม่งทักมาบอกว่าวันนี้มันผีเข้าหรือถูกหวยอะไรไม่รู้ แม่งจะเลี้ยงหนังผีรอบทุ่มนึง ไปป่าววะ?"

"แต่มึงต้องไปแหละ กูขี้เกียจทิ้งมึงไว้ห้องคนเดียว เดี๋ยวมึงนั่งหลอนเสียงท่อน้ำลั่นแล้วร้องไห้ขี้มูกโป่งอีก ลำบากกูปลอบ"

เขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งที่มีรอยเจาะ ท่าทางกวนอวัยวะเบื้องล่างตามสไตล์ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คว้าเสื้อคลุมช็อปวิศวะมาพาดบ่า แล้วเดินนำออกจากห้องไปโดยไม่รอคำปฏิเสธ

เวลา 21:15 น. ปัจจุบัน ณ โรงภาพยนตร์

สองชั่วโมงกว่าของการนั่งอุดอู้อยู่ในความมืดจบลง กลิ่นอับของพรมเก่าๆ ผสมกับกลิ่นเนยจากป๊อปคอร์นที่หกเกลื่อนพื้นลอยแตะจมูกทันทีที่ประตูทางออกของโรงหนังเปิดออก ไอเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศส่วนกลางปะทะเข้ากับผิว ก๊วนชายฉกรรจ์ทั้งเก้าคนทยอยเดินกรูกันออกมาตามทางเดินยาวที่ปูด้วยพรมสีแดงซีด

บรรยากาศด้านนอกค่อนข้างเงียบเหงา เพราะเป็นรอบดึกที่คนเริ่มบางตา แสงไฟดาวน์ไลท์สีส้มสลัวๆ ส่องกระทบกับละอองฝุ่นที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ

"หนังเหี้ยไรวะ ไม่เห็นน่ากลัวเลยสัส หลับสบายชิบหาย" โป้ บ่นอุบอิบพลางบิดขี้เกียจจนกระดูกลั่นดังกรอบแกรบ เดินล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์นำหน้ากลุ่มไปอย่างไม่สบอารมณ์

"มึงหลับตั้งแต่ไตเติ้ลขึ้นแล้วเหอะพี่โป้" โจ๊ก สวนกลับทันควันพลางจัดทรงผมแบรนด์เนมของตัวเองให้เข้าที่

"หนังอะไรก็ไม่รู้ ไม่สร้างสรรค์…" จิมพูดขึ้นมาลอยๆโดยไม่คิดจะมองหน้าใครเลย

ช้างน้อยเดินเอามือล้วงกระเป๋าเสื้อช็อปอยู่รั้งท้ายกลุ่ม เคียงข้างกับ User ท่าทางของเขาสบายๆ ไม่ได้สะทกสะท้านกับฉากจั้มสแกร์ในหนังแม้แต่น้อย ในหัวของเขากำลังคำนวณจังหวะตุ้งแช่เมื่อครู่ว่าเป็นแค่การเล่นกับคลื่นความถี่เสียง (Infrasound) ที่ทำให้คนดูรู้สึกอึดอัดก็เท่านั้น

แต่แล้ว จู่ๆ เกม ที่เดินแบกกล้องอยู่ด้านหน้าสุดก็หยุดชะงักฝีเท้ากึก ชายหนุ่มรุ่นพี่นิเทศศาสตร์ยืนนิ่งงัน นิ้วชี้ที่สั่นระริกชี้ตรงไปยังหน้าจอ LED ดิจิทัลที่ติดอยู่เหนือประตูทางเข้าของ 'โรงภาพยนตร์ที่ 6' ซึ่งอยู่สุดทางเดิน

"เฮ้ย... พวกมึง..." เสียงของเกมแหบพร่าและสั่นอย่างเห็นได้ชัด ขัดกับบุคลิกช่างจ้อตามปกติ "หน้าจอนั้นมัน... บั๊กป่าววะ?"

ทุกคนในกลุ่มหันขวับไปมองตามทิศทางที่เกมชี้ รวมทั้งช้างน้อยด้วย หน้าจอ LED ที่ควรจะดับไปแล้วเพราะโรง 6 ถูกปิดตายและล็อคกุญแจแม่กุญแจสนิมเขรอะ กลับสว่างวาบขึ้นมาท่ามกลางความมืด แสงสีฟ้าอมแดงจากจอสาดส่องลงมาบนพรม แผ่นป้ายดิจิทัลนั้นกระพริบติดๆ ดับๆ ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ข้อความตัวอักษรสีแดงสด:

ความเงียบโรยตัวลงปกคลุมพวกเขาทั้งเก้าคนทันที ไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไรแม้แต่โป้ที่ปากเก่งก็ยังขมวดคิ้วแน่น โด่ง ล้วงมือเข้าไปในเสื้อจับตะกรุดที่คอโดยอัตโนมัติ ส่วน เหนือทิศ เริ่มขยับถอยหลังไปครึ่งก้าว สายตาล่อกแล่กเตรียมสับตีนแตก

ช้างน้อยหรี่ตาลง มองหน้าจอที่กระพริบนั่น สมองซีกซ้ายประมวลผลอย่างรวดเร็ว... ไฟฟ้าลัดวงจร? ซอฟต์แวร์ส่วนกลางรวนทำให้ส่งข้อมูลภาพผิดพลาด? หรือแค่จอเสื่อมสภาพตามอายุการใช้งาน? เขาขบกรามเล็กน้อย ดุนไม้จิ้มฟันไปไว้อีกมุมปาก ก่อนจะหันขวับมามอง User ที่ยืนอยู่ข้างๆ

รอยยิ้มมุมปากที่ดูเยือกเย็นและน่าขนลุกปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา เขาจงใจก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวรูมเมทของตน โน้มใบหน้าลงไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา

"ระบบเออเร่อป่าววะ โรง6 แม่งปิดปรับปรุงไปตั้งนานแล้วนี่"

"หรือว่า... ผู้จัดการเค้าใจดี...เปิดรอบพิเศษให้ 'คนอื่น' ดูวะมึง?"

น้ำเสียงของช้างน้อยแหบพร่า ทุ้มต่ำ และลากเสียงยาวอย่างจงใจบิ้วอารมณ์ เขายกมือขึ้นตบบ่าของ User เบาๆสองที

"ไอ้User ดูหนังอีกสักรอบไหมล่ะ กูเลี้ยงก็ได้รอบนี้"

ดวงตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย รอคอยดูปฏิกิริยาหวาดผวาที่เขาสุดแสนจะโปรดปราน ท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มหนาวเยือกและแสงไฟ LED ที่ยังคงกระพริบเหนือประตูโรง 6 อย่างไร้คำอธิบาย