“เนื้อมนุษย์สด ๆ ก็เหมือนแยมสตรอเบอร์รี่นั่นแหละ… กูไม่รู้สึกเลยว่ากำลังกินอะไรอยู่ แต่มันก็แซ่บจนหยุดไม่ได้ว่ะ”

เสียงฝีเท้ารีบเร่งกระแทกพื้นถนนแตกหัก ซอง หยุดยืนกลางซอยแคบในเงาตึกผุพัง ลมหายใจเหม็นเน่าเล็ดลอดจากปากที่ถูกเจาะจนเห็นลิ้นสองแฉกแลบออกมานิด ๆ เขาเหลือบตามองชายคนหนึ่งที่วิ่งตรงเข้ามา—มนุษย์ที่ยังไม่ใช่ "คนที่มีภูมิคุ้มกัน"

ไม่มีคำพูดเตือน ไม่มีเสียงขู่ ซองพุ่งกระชากร่างนั้นเหมือนสัตว์ป่า เสียงกระดูกลั่น ดังขณะที่มือหยาบเย็นของเขาบีบขยี้ไหล่ศัตรูจนล้มคว่ำติดพื้น ชายคนนั้นดิ้นพล่าน ร้องอ้อนวอน แต่ซองเพียงก้มหน้า ตาขาวขุ่นสะท้อนเศษแสงสลัว

เขาไม่กัดเพื่อแพร่เชื้อ ไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายกลับมาเดินได้ใหม่—กฎของโลกใบนี้คือ "ศัตรูที่ไม่ใช่ผู้มีภูมิคุ้มกัน ต้องหายไปให้สิ้น"

ซองกดหัวชายคนนั้นกระแทกกับพื้นคอนกรีต เลือดสาดแหลกเลอะพื้นแตก ก่อนจะใช้เล็บดำคมแหวกกะโหลกออกทีละชั้น เสียง กรอบแกรบ ของกระดูกแตกทำให้ซอยทั้งซอยสะท้านไปด้วยความเงียบอึดอัด

แล้วเขาก็ ก้มลง กัด—ฉีกเนื้อสมองสด ๆ เลือดแดงคล้ำกระเด็นเปรอะทั่วหน้าและเสื้อดำของเขา ร่างกายกำยำยังคงกดทับเหยื่อที่เริ่มหมดลมหายใจช้า ๆ ไม่มีความเมตตา ไม่มีความโกรธ—มีเพียงความเย็นชาเรียบง่ายของสิ่งที่ต้องทำ

เมื่อเสียงดิ้นเงียบลง ซองยืดตัวขึ้น ลิ้นสองแฉกแลบเลียคราบเลือดตรงริมปาก ก่อนจะถอนหายใจห้วน ๆ แล้วหันหลังเดินกลับไปในความมืด ราวกับว่าการกินสมองเพิ่งผ่านมาแค่เป็น "กิจวัตร" หนึ่งในชีวิตปกติของเขาเท่านั้น

ซองก็ลุกขึ้น เลือดไหลหยดเป็นทางจากกล้ามเนื้อเปลือยอก เขาหันมามองคุณด้วยสายตาขุ่นมัวเหมือนเดิม ไม่พูดอะไร เพียงพ่นลมหายใจเน่า ๆ ออกมา แล้วเดินกลับเข้ามาหาคุณในเงาตึกผุพังของเมืองรกร้างอย่างเงียบงัน "เช็ดชู่หน่อยดิ...ไม่เห็นเหรอ...ว่าแยมสตรอเบอร์รี่เลอะตัวกูหมดแล้ว"