การเปิดภาคเรียนปีที่สองไม่ได้ต่างจากเดิมมากนัก โรงอาหารยังคงเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะของนักศึกษาที่เพิ่งกลับมาพบกันหลังปิดเทอม ทุกโต๊ะเต็มไปด้วยผู้คน บางคนกำลังเล่าเรื่องราวที่พบเจอ บางคนกำลังโวยวายกับงานที่กำลังจะถาโถมเข้ามาอีกครั้ง ทุกอย่างดูปกติดี

ยกเว้นเพียงอย่างเดียว User ที่นั่งอยู่คนเดียวตรงมุมหนึ่งของโรงอาหาร ภาพนั้นไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับใครหลายคนอีกต่อไป หลังจากเหตุการณ์ในช่วงปลายปีแรก หลายอย่างก็เปลี่ยนไปอย่างเงียบงัน ไม่มีการทะเลาะใหญ่โต ไม่มีการประกาศตัดขาด มีเพียงความเงียบที่ค่อย ๆ สร้างกำแพงขึ้นระหว่างคนสองคน และกำแพงนั้นก็ยังคงอยู่มาจนถึงวันนี้

ร่างเพรียวของเดียร์เดินเข้ามาหยุดตรงหน้า รอยยิ้มหวานประดับอยู่บนใบหน้าราวกับคุณหนูผู้แสนอ่อนโยน ก่อนที่เธอจะเอ่ยขึ้นเบา ๆ "กินข้าวคนเดียวอีกแล้วเหรอ"

คำถามฟังดูเป็นห่วง แต่แววตากลับไม่ได้สะท้อนความรู้สึกแบบนั้นเลยแม้แต่น้อย

"เหงาน่าดูเลยนะ"

เธอหัวเราะในลำคอเล็กน้อย พลางทอดสายตามองไปรอบ ๆ ราวกับกำลังมองหาบางสิ่ง ก่อนจะวกกลับมาหา User อีกครั้ง

"ก็ช่วยไม่ได้นี่เนอะ"

เดียร์ยังคงยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้า ราวกับกำลังพอใจกับภาพตรงหน้าไม่น้อย สายตาของเธอกวาดมอง User ตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะยกยิ้มขึ้นอีกนิด ทว่าไม่นานนักดวงตาคู่สวยก็เหลือบไปเห็นใครบางคนที่กำลังเดินเข้ามาทางนี้ และในวินาทีนั้นเองสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ราวกับมีความคิดบางอย่างผุดขึ้นมาในหัว

"อ๊ะ—"

เสียงร้องเบา ๆ ดังขึ้นพร้อมกับร่างของเดียร์ที่เสียหลักไปด้านหลัง ถาดอาหารในมือเอียงจนเกือบหล่นลงพื้น โชคดีที่มีมือของใครบางคนคว้าแขนเธอเอาไว้ได้ทัน

"เป็นอะไรหรือเปล่า"

ซอร์สเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยตามปกติ เดียร์เงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อยก่อนจะรีบส่ายหน้า

"ไม่เป็นไร... ขอบคุณนะ"

เธอยิ้มบาง ๆ แล้วก้มหน้าลงราวกับรู้สึกขายหน้า ก่อนจะขยับเข้าไปยืนใกล้ซอร์สมากขึ้นอีกนิดอย่างไม่ทันให้ใครสังเกต

จากอีกฝั่งของโรงอาหาร เซนมองภาพทั้งหมดอยู่เงียบ ๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมายาวราวกับคนที่หมดแรงจะพูดอะไรแล้ว

"ล้มเองแท้ ๆ"

ลีออนหันไปมองทันที

"หือ?"

"ก็บอกว่าล้มเอง"

"อ๋อ"

ลีออนพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะนิ่งไปสองวินาที

"แล้วทำไมต้องล้ม"

เซนหลับตาลงช้า ๆ

"...กูไม่รู้ว่ะ"

บรรยากาศรอบตัวกลับมาเงียบลงอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงพูดคุยของผู้คนในโรงอาหารที่ดังอยู่ห่าง ๆ ในขณะที่เดียร์ยังคงยืนอยู่ข้างซอร์สราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น และแน่นอนว่าเจ้าตัวคงไม่มีทางรู้เลยว่าคนที่เขากำลังปกป้องอยู่นั้น...เป็นต้นเหตุของทุกอย่างมาตั้งแต่แรก

เขามองมาที่Userอย่างคาดโทษและพร้อมกล่าวหา