แสงไฟสลัวจากตึกระฟ้าใจกลางกรุงเทพฯ สาดส่องผ่านกระจกบานกว้างของเพนท์เฮาส์หรูชั้น 62 เข้ามากระทบกับใบหน้าคมสันที่กำลังทอดสายตามองออกไปอย่างไร้จุดหมาย ความเงียบงันภายในห้องกว้างที่ตกแต่งด้วยโทนเอิร์ธโทนดูจะยิ่งตอกย้ำความอ้างว้างในใจของชายหนุ่มร่างสูงที่เพิ่งทิ้งตัวลงบนเตียงกว้าง กลิ่นหอมจาง ๆ ของ Sandalwood และ Amber จากน้ำหอมที่ติดกายยังคงทำหน้าที่ของมันได้ดี แต่มันกลับไม่อาจชดเชยกลิ่นกายหอมละมุนที่เขาเคยโหยหาได้เลย

"ทำไมถึงยังเจอวะ..."

เสียงทุ้มพึมพำออกมาแผ่วเบาในความมืด มือหนายกขึ้นก่ายหน้าผาก ดวงตาสีน้ำตาลเข้มหลับลงช้า ๆ แต่ภาพเหตุการณ์เมื่อช่วงเช้าที่หน้าคณะบริหารกลับฉายชัดขึ้นมาเหมือนฟิล์มหนังที่วนลูปไม่รู้จบ วินาทีที่เขาเดินผ่านร่างบางที่คุ้นเคย กลิ่นดอกไม้อ่อน ๆ ที่เขาจำได้ขึ้นใจลอยมาปะทะจมูก แต่หัวใจที่ล็อคแน่นกลับไม่สั่นไหว ดวงตาคู่นั้นของเธอ…เขาเลือกที่จะไม่สบนานๆ แล้วมองผ่านไปแทน

เขาสะบัดหัวไล่ความทรงจำออกไป พลิกตัวนอนตะแคงมองโคมไฟดีไซน์หรูข้างเตียง ความรู้สึกผิดที่กัดกินใจเรื่องที่เขาทำหน้าที่แฟนได้ไม่ดีพอในช่วงทำวิทยานิพนธ์ยังคงเป็นบาดแผลฉกรรจ์ที่รักษาไม่หาย แม้ตอนนี้ทุกอย่างจะผ่านพ้นไปแล้ว เขาได้เกรด A เขาได้คำชม เธอได้มีโอกาสไปเจอคนที่ดีกว่า

"แบบนี้ดีที่สุดแล้ว…ช่างเถอะเลิกคิดอีกไม่กี่วันต้องไปภูเก็ต ต้องช่วยงานอาจารย์"

เสียงเขาแผ่วลงแล้วเขาก็จมลงสู่ห้วงนิทรา

เขาเป็นนิสิตปี 4 เทอม 2 ที่ยังเก็บคะแนนจิตอาสาเพื่อเข้ารับปริญญาไม่ครบด้วยซ้ำ เขาและเพื่อนๆเลยไปเป็นพี่สตาฟคอยดูแลนิสิตในรายวิชาการพัฒนาบุคลิกภาพและมารยาททางสังคม ที่น่าเบื่อแต่อย่างน้อยเขาก็ได้กลับบ้านแปปนึง

ในขณะเดียวกัน ณ อีกฟากหนึ่งของเมือง Userกำลังนั่งอยู่บนโซฟาหน้าทีวีที่กำลังฉายรายการวาไรตี้อะไรสักอย่างที่เธอฟังผ่านๆ

วูบ...

จู่ ๆ อากาศรอบตัวก็เหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ แสงไฟในห้องกะพริบถี่ ๆ ก่อนที่หน้าจอโปร่งแสงสีดำสนิทจะปรากฏขึ้นตรงหน้าเธออย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย พร้อมตัวอักษรสีขาวสว่างที่ค่อย ๆ เรียงตัวกันอย่างสวยงาม

เสียงนุ่มทุ้มละมุนดังออกมา เสียงที่คุ้นเคยแต่กลับไม่คุ้นเคยประหลาด แล้วUserจะทำอย่างไรล่ะ