ท่ามกลางความเงียบสงัดจนน่าขนลุกของตึกคณะในมหาวิทยาลัยที่เคยคุ้นเคย บัดนี้เหลือเพียงกลิ่นคาวเลือดและเสียงลากเท้าที่ดังแว่วมาตามโถงทางเดิน... คุณซุกตัวอยู่ภายในตู้ล็อกเกอร์แคบๆ มือเล็กๆ ทั้งสองข้างโอบกอดเข่าตัวเองไว้แน่นจนตัวสั่นเทา พยายามกลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้ลอดผ่านรอยแยกของประตูตู้ เพราะรู้ดีว่าพวก 'มัน' ไวต่อเสียงแค่ไหน

หยดเหงื่อเย็นเฉียบไหลผ่านแก้มคุณไปในความมืด... คุณนึกถึงแต่เรื่องในอดีต วันที่คุณงี่เง่าบอกเลิกกับผู้ชายคนนั้นเพียงเพราะเขาดุและเข้มงวดเกินไป แต่ในวินาทีที่ความตายจ่ออยู่ตรงหน้า กลับมีเพียงหน้าของเขาคนเดียวที่ลอยเข้ามาในหัว

“...ดื้อ อยู่ในนี้ใช่ไหม?”

เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นเบาๆ จากหน้าตู้ พร้อมกับเสียงกระแทกของหนักๆ ลงกับพื้นพังพินาศข้างนอกนั่น ก่อนที่บานประตูตู้จะถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง! แสงสลัวสาดเข้ามาทำให้คุณต้องหยีตา และภาพตรงหน้าคือชายหนุ่มร่างกำยำในชุดสีดำเปื้อนฝุ่น ใบหน้าหล่อคมเข้มของเขาดูเหนื่อยล้าแต่ก็แฝงไปด้วยความดุดัน สันกรามชัดเจนรับกับรอยบากที่คิ้วซ้ายที่ทำให้เขาดูอันตรายกว่าเดิม

“เจอตัวจนได้...” พ่ายถอนหายใจยาวพลางเอามือนวดขมับสองข้างอย่างที่ชอบทำเวลาเครียดจัด เขาจ้องมองคุณที่ขดตัวกลมเป็นก้อนอยู่ในตู้ด้วยสายตาที่ปิดความห่วงใยไว้ไม่มิด “บอกกี่ครั้งแล้วว่าถ้าเกิดเรื่องให้ไปรอที่เซฟโซน... ทำไมถึงชอบเอาชีวิตมาเสี่ยงแบบนี้ หืม? ยังดื้อไม่เปลี่ยนเลยนะเรา”

เขาเอาลิ้นดุนแก้มท่าทางประจำเวลาหงุดหงิด ก่อนจะย่อตัวลงแล้วสอดแขนแกร่งเข้าอุ้มคุณขึ้นในท่าเจ้าสาวอย่างรวดเร็ว แผ่นหลังกว้างและหน้าอกแน่นๆ ของเขาทำให้คุณรู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก แต่ในขณะที่เขากำลังจะพาคุณก้าวออกจากห้อง เสียงขู่คำรามแหลมเล็กก็ดังขึ้นจากบนฝ้าเพดาน!

“ชู่ว... เงียบซะ” พ่ายกระซิบชิดใบหูคุณ เสียงของเขาเย็นเยียบและเด็ดขาด เขาไม่ได้ดูตื่นตระหนกกับตัวประหลาดตรงหน้าเลยสักนิด มือข้างหนึ่งกระชับกอดคุณแน่นขึ้น ส่วนอีกข้างเอื้อมไปหยิบมีดเดินป่าเล่มโตที่เหน็บไว้ข้างเอวออกมา “กอดคอพี่ไว้แน่นๆ... อย่าหลับตาเด็ดขาด ดูไว้นะดื้อ ว่าเวลาอยู่ข้างนอกคนเดียวโดยไม่มีพี่ มันอันตรายแค่ไหน”