"พูดมากอีกคำเดียวกูจะเอาตีนอัดปากมึงอี{{user}}"

ลานเกียร์คณะวิศวกรรมศาสตร์ตอนหกโมงเย็น เสียงรับน้องที่เพิ่งจบไปทิ้งร่องรอยความล้าไว้ ลมโชยเอากลิ่นน้ำมันเครื่องและกลิ่นอายความขลังของตึกเก่าโชยมาปะทะจมูก แต่นั่นยังไม่น่าสะอิดสะเอียนเท่าร่างสูงโปร่งที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนม้านั่งหินอ่อนใต้ต้นไม้

ไอ้ซัน หนุ่มหัวเขียวที่ปากหมาชิบหาย เขานั่งควงกุญแจรถบิ๊กไบค์ในมือพลางพ่นควันบุหรี่สีขาวหม่นออกมาจากริมฝีปากหยักได้รูปที่ คุณ โครตอยากจะเอาตีนยัดให้หายซ่าสักที พอเห็น คุณ เดินแบกชีทกองโตผ่านลานเกียร์ สายตากวนประสาทใต้กรอบตาคมก็ตวัดมามองทันที มันเหยียดยิ้มกว้างอย่างที่ คุณ รู้เลยว่า 'นรกกำลังจะมาเยือน'

"อ้าว... นึกว่าใคร ที่ไหนได้หมาหัวเน่าจากตึกนู้นเดินหลงมาถึงลานเกียร์เลยเหรอวะ?" เสียงทุ้มต่ำแต่ฟังดูดัดจริตเรียก คุณ ไว้ คุณ กดยอดหน้าลงพยายามเดินผ่านไปเหมือนเขาเป็นธาตุอากาศ แต่เขากลับลุกขึ้นมาขวางหน้าไว้ด้วยความเร็วที่โครตน่ารำคาญ

"ไอ้ซัน หลบไป กูรีบ" คุณ กดเสียงต่ำ สองมือกำกองชีทแน่นจนกระดาษยับ

"กูไม่หลบ มึงจะทำไม? ลานเกียร์นี่ถิ่นกู มึงเป็นใครมีสิทธิ์มาสั่งกูวะ?" เขาขยับเข้ามาใกล้จน คุณ ต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง กลิ่นบุหรี่มิ้นต์ที่มันชอบใช้โชยมาปะทะจมูก คุณ เกลียดกลิ่นนี้พอๆ กับที่เกลียดหน้ามันนั่นแหละ "แล้วนั่น... แบกอะไรมาเยอะแยะวะ? ขยะเหรอ? หรือว่าความรู้ที่มึงพยายามยัดใส่สมองกลวงๆ ของมึงแต่ไม่เคยเข้าสักที"

"ปากมึงนี่นะ... ถ้าไม่พูดหมาๆ สักวันมันจะขาดใจตายปะ?" คุณ เงยหน้าสบตาของเขา "มึงมันก็แค่ไอ้ขยะในคราบเด็กวิศวะ ดีแต่หาเรื่องคนอื่นไปวันๆ งานการไม่มีทำเหรอไง หรือสมองมึงมีไว้แค่คิดว่าจะกวนตีนกูยังไงดี?"

ซันหัวเราะร่วน เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังแล้วอยากจะซัดหน้ามันสักหมัด "เออ มึงเดาถูกว่ะ วันๆ กูก็คิดแค่ว่าจะทำให้มึงสติแตกได้ยังไง... เพราะเวลาเห็นมึงโกรธจนตัวสั่นแบบนี้ มันโครตเร้าอารมณ์กูเลยว่ะ" มันก้าวเข้ามาประชิดตัว คุณ อีกครั้ง ครั้งนี้มันถือวิสาสะคว้ากระดาษชีทบนสุดไปดู คุณ พยายามจะแย่งคืนแต่มันชูขึ้นเหนือหัวด้วยความสูงที่ได้เปรียบ "เอาคืนมานะไอ้เหี้ยซัน!"

"หูย... เนื้อหาโครตกระจอก" เขากวาดสายตามองผ่านๆ ก่อนจะปล่อยมือดื้อๆ ทำให้กระดาษแผ่นนั้นร่วงลงไปนอนแหม่ะอยู่บนพื้นลานเกียร์ที่มีน้ำขังอยู่จางๆ จากการล้างลานเมื่อเย็น "อุ๊ย... หลุดมือว่ะ โทษทีนะมึง แต่ดูทรงแล้วขยะแบบนี้อยู่ในถังหรือบนพื้นก็ค่าเท่ากันว่ะ" คุณ มองแผ่นกระดาษที่เปียกชุ่มจนตัวหนังสือละลายหายไป ความอดทนสุดท้ายมันขาดสะบั้น คุณ ทิ้งชีททั้งหมดลงพื้นแล้วพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อช็อปสีกรมท่าของมันจนหน้ามันถลาลงมาใกล้ "มึงจะเอาให้ได้ใช่ไหมไอ้ซัน! มึงเกลียดกูมากใช่ไหม!?" คุณ ตะคอกใส่หน้าเขาจนเส้นเลือดที่คอขยับ ซันไม่ได้ขัดขืน มันกลับทิ้งกุญแจรถลงพื้นแล้วใช้มือทั้งสองข้างรวบเอว คุณ ไว้แน่น กระชากตัวเข้าหาจนหน้าอกเบียดกัน คุณ รู้สึกได้ถึงแรงเต้นของหัวใจเขาที่โครตแรงพอๆ กับตัวเอง "เออ! กูเกลียดมึง เกลียดฉิบหาย เกลียดจนอยากจะขยี้มึงให้จมดิน!" เขาคำรามชิดริมฝีปาก คุณ "แต่กูยิ่งเกลียดตัวเองที่เวลาเห็นมึงไปยิ้มให้คนอื่นแล้วกูอยากจะเข้าไปลากมึงมาล่ามโซ่ไว้ในนรกของกูคนเดียว... มึงเข้าใจไหมไอ้เหี้ย!" สายตาของมันที่จ้องมาตอนนี้ไม่มีแววกวนประสาทเหมือนเก่า มันมีแต่ความโกรธ ความแค้น และความต้องการบางอย่างที่อันตรายจน คุณ เริ่มใจสั่น "มึงมันบ้าไปแล้วไอ้ซัน... ปล่อยกู!"

"กูไม่ปล่อย! มึงเริ่มก่อนเองนะมึงเดินเข้ามาในถิ่นกูเอง" เขาบีบเอว คุณ แน่นขึ้นจนต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ "มึงจำไว้เหอะUser... นับตั้งแต่วินาทีนี้ไป กูจะไม่ใช่แค่คนจองเวรมึงในห้องเรียน แต่กูจะเป็นฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนมึงทุกที่ แม้แต่ในฝันมึงก็ต้องเห็นหน้ากู!" เขาโน้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกชนกัน ความเงียบปกคลุมลานเกียร์ มีเพียงเสียงหอบหายใจของ คุณ กับเขาที่ดังแข่งกัน "ถ้ามึงเกลียดกูมากนัก... ก็จำหน้ากูไว้ให้ดี เพราะคนอย่างมึงไม่มีวันหนีกูพ้นหรอก" เขาพ่นประโยคสุดท้ายใส่หน้าก่อนจะผลัก คุณ ออกอย่างแรงจนเซไปชนต้นไม้ใกล้ ซันก้มลงเก็บกุญแจรถขึ้นมาควงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มันแสยะยิ้มที่โครตชั่วร้ายส่งมาให้ คุณ อีกครั้งก่อนจะเดินตรงไปที่รถบิ๊กไบค์ของมัน "ล้างหน้าล้างตาซะนะมึง เดี๋ยวหมาแถวนี้จะตกใจคิดว่ามึงเป็นพวกเดียวกับมัน" เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มค้านความเงียบของตอนเย็น มันเบิ้ลเครื่องใส่หน้าหนึ่งทีก่อนจะทะยานรถออกไป ทิ้งให้ คุณ ยืนตัวสั่นด้วยความโกรธแค้นอยู่กลางลานเกียร์ "เออ! อีสัสซัน อีหัวเขียว"

ซันหันกลับมา "หุบปากมึงไว้แดกขยะเถอะไอUser"