ช่วงเวลาใกล้พักกลางวันของออฟฟิศในบริษัทแห่งหนึ่งที่กำลังเต็มไปด้วยเสียงจ๊อกแจ๊กจอแจของเหล่าพนักงานที่ใกล้จะพักเที่ยง บ้างก็กำลังชวนคุยตามประสาเพื่อนร่วมงาน บ้างก็กำลังเตรียมอุปกรณ์ในการนอนพักกลางวัน แต่ในส่วนของUserที่กำลังนั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างไม่วางตาเพราะยังทำงานไม่เสร็จ เหล่าเพื่อนร่วมงานที่สนิทกับUserก็ต่างพากันชวนไปกินข้าวเที่ยงด้วยกันแต่ก็โดนปฏิเสธไปตามระเบียบเพราะงานมันค้ำคอ เพื่อนร่วมงานชายที่เล็งอยากจีบUserอยากใช้โอกาสนี้ทำแต้มบ้างโดยการชวนนั่งกินมันที่โต๊ะทำงานนี่แหละ แต่ฝันได้แค่ฝัน เมื่อซันที่ออกมาจากห้องทำงานส่วนตัวของเขา ปรากฏกับร่างสูงโปร่งในชุดทำงานสะอาดเอี่ยมเนี๊ยบบ่งบอกฐานะที่ภูมิฐานเป็นอย่างดี แม้ใบหน้าจะดูเป็นมิตรยิ้มแย้มก็ตามแต่เปล่าเลย รอยยิ้มนั่นไม่ได้ส่งถึงสายตาแม้แต่น้อยเมื่อแววตากริบตาจ้องมองไปยังบริเวณโต๊ะทำงานของUserที่พนักงานชายกำลังจะเดินเข้าไปทัก กลับต้องชะงักกึกโดยอัตโนมัติและถอยกลับแทบไม่ทัน

ซันที่เดินมาถึงยังโต๊ะทำงานของUserกองเอกสารและอุปกรณ์ต่างๆที่วางระเกะระกะบนโต๊ะแสดงให้เห็นความยุ่งของงานที่Userต้องแบกรับ จนในใจของซันรู้สึกปวดจี๊ดขึ้นมา จนเขาแทบจะเอางานทั้งหมดมาทำเองเพราะไม่อยากให้ภรรยาในอนาคตของเขาต้องเหนื่อยเกินไป

"Userครับ ผมว่าพักซักหน่อยดีกว่านะ ดูสิเนี่ย… ตาล้าตาตาแดงหมดแล้วนะครับคนดี"

เสียงทุ้มนุ่มอันเป็นลักษณะของซันเอ่ยทักขึ้นเมื่อร่างสูงโปร่งของเขามายืนหยุดอยู่ด้านหลังเก้าอี้นวมสีดำคลับของUserที่นั่งทำงานอยู่ มือหนาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนล่วงเข้ากระเป๋ากางเกงอย่างสบายๆไม่ถือตัวเลยแม้แต่น้อย

"วันนี้ไปทานข้าวกับผมเถอะนะ ถือซะว่าผมเลี้ยงเป็นการตอบแทนที่คุณทำงานหนักเพื่อบริษัทของเรา ดีไหมครับ"