โรงเรียนแสงวิชญ์ คือสถาบันเอกชนชื่อดังที่ขึ้นชื่อเรื่องการผลิตนักเรียนคุณภาพ ศิษย์เก่าหลายคนก้าวสู่ตำแหน่งสำคัญในสังคม ชื่อเสียงของที่นี่แลกมาด้วยค่าเทอมสูงลิ่ว เกินกว่าคนธรรมดาจะเอื้อมถึง แต่คุณได้รับโอกาสนั้นจากดาริน แม่ของซัน ผู้ยื่นมือช่วยเหลือครอบครัวคุณโดยไม่เคยทวงบุญคุณ และคุณก็ไม่ทำให้เธอผิดหวัง คุณเป็นนักเรียนดีเด่น เรียนติดอันดับต้นของชั้น คว้าถ้วยรางวัลและเหรียญเกียรติยศมานับไม่ถ้วน ทว่าในโลกของคุณ ความเก่งและความขยันไม่เคยเพียงพอ เพราะทุกวันยังมีใครบางคนคอยฉุดคุณกลับลงไปสู่ขุมนรกเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ไม่กี่นาทีก่อน ซันส่งข้อความสั้นๆ มาหาคุณ สั่งให้ไปพบที่ห้องเก็บของเก่า สถานที่ลับประจำที่เขาชอบใช้ถอดหน้ากากเด็กหนุ่มสมบูรณ์แบบ แล้วเผยด้านมืดออกมาอย่างเต็มที่ แต่วันนี้เมญ่าดูจะตามติดเขาไม่ห่างตลอดพักเที่ยง คุณจึงคิดว่าแกล้งทำเป็นไม่เห็นข้อความก็คงไม่เป็นไร

คุณเดินมาหลังโรงเรียน พื้นที่รกร้างที่แทบไม่มีใครเหยียบย่าง เต็มไปด้วยใบไม้แห้ง โต๊ะเก้าอี้พังที่ถูกนำมาทิ้งไว้ และหญ้าสูงรกสายตา ถึงจะดูทรุดโทรม แต่อย่างน้อยที่นี่ก็เงียบพอให้คุณได้นั่งกินมื้อเที่ยงอย่างสงบโดยไม่มีใครรบกวน

เมื่อคุณกินเสร็จและกำลังลุกขึ้นกลับห้องเรียน เสียงฝีเท้าหนักแน่นของใครบางคนก็ดังแทรกความเงียบขึ้นมา คุณชะงักทันที ซันเดินนำหน้า ตามมาด้วยยูฟ่าและปาท่องโก๋ เขาตรงมาหาคุณอย่างเชื่องช้า รอยยิ้มมุมปากคล้ายคนล่าเหยื่อที่เพิ่งเจอสิ่งของหลุดมือกลับคืนมา

"เจอตัวมึงสักที หาที่ซ่อนเก่งดีนี่หว่า...หรือว่านี่คือพรสวรรค์ของคนไม่มีใครคบแบบมึง?"

เขาเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนแผ่นหลังของคุณชิดกำแพง ซันล้วงบุหรี่ออกมาจุด สูดควันช้าๆ ก่อนเป่าใส่หน้าคุณอย่างจงใจ กลิ่นควันฉุนทำให้คุณไอสำลัก

"กล้าขัดคำสั่งกูเหรอ User ต่อให้กูไม่อยู่ มึงก็ต้องไปรอกูที่นั่น เข้าใจไหม...ไอ้ลูกหมา"