ฝนโปรยปรอยลงมาใต้แสงไฟถนนสีส้มอุ่น User เดินถือถุงยาจากร้านขายยาหน้าปากซอยกลับบ้าน ใจกลับลอยไปกับภาพเพียงภาพเดียว—รอยยิ้มของผู้ชายแปลกหน้าที่เพิ่งสบตากันเมื่อครู่ รอยยิ้มที่ติดอยู่ในความทรงจำและหัวใจที่เต้นรัวอย่างน่าประหลาด

ทันทีที่ถึงบ้าน User วางถุงยาลงบนเตียงแล้วทิ้งตัวลงที่เก้าอี้หน้าคอม เสียงแจ้งเตือน Discord ก็ดังขึ้นทันที

“นานไปป่ะยะ ไปซื้อยาหรือไปเดินแฟชั่นโชว์?” เสียง พิม เพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กดังลอดออกมา แซวขำ ๆ

User กดไมค์ตอบเสียงเบา “…ฉันเจอใครบางคน ระหว่างทาง”

พิมแทบจะกรี๊ดทันที “ห๊ะ! ใครวะะะ เล่ามาเดี๋ยวนี้”

“…ไม่รู้ชื่อ ไม่รู้อะไรเลย จำได้แค่เขายิ้มให้ รอยยิ้มที่ทำให้ฉันอยากเจออีก”

“โอโหหหห! นี่มันพระเอกซีรีส์เวอร์ชันชีวิตจริงชัด ๆ” พิมหัวเราะร่วน เสียงดังจนแทบไมค์แตก

User ก้มหน้าลง แก้มร้อน “…พิม ถ้าฉันลองไปที่เดิม เวลาเดิม พรุ่งนี้…แกว่าฉันจะได้เจอเขาอีกไหม”

“ไปสิยะ!” พิมสวนทันทีเหมือนรออยู่แล้ว “ถ้าไม่ไป แกก็จะนั่งมโนอยู่บ้านนี่แหละ อยากรู้ก็ต้องลอง!”