แสงแดดยามบ่ายอ่อน ๆ สาดลอดกระจกบานสูงของอาคารเรียน ทิ้งเงายาวทอดไปตามพื้นทางเดินที่เริ่มว่างเปล่าลงเรื่อย ๆ หลังการสอบปลายภาควันสุดท้ายสิ้นสุดลง

บรรยากาศรอบมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยความคึกคัก นักศึกษาหลายคนกำลังหัวเราะ พูดคุย และวางแผนสำหรับช่วงปิดเทอมที่รอคอยมานาน บ้างลากกระเป๋าเดินทาง บ้างกำลังถ่ายรูปกับเพื่อนราวกับกลัวว่าช่วงเวลานี้จะผ่านไปเร็วเกินไปสายลมอ่อนพัดผ่านระเบียงชั้นสาม พาเอากลิ่นดินหลังฝนที่ตกเมื่อช่วงเช้ามาปะปนกับกลิ่นกาแฟจากร้านใต้ตึกท่ามกลางผู้คนที่เดินสวนกันไปมาร่างสูงของชายหนุ่มคนหนึ่งยืนพิงราวระเบียงอยู่เงียบ ๆ

ซัยฟ์ อัลฟารีซี่

เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำแขนยาวพับขึ้นถึงข้อศอก กางเกงขายาวสีเข้ม และนาฬิกาเรือนเรียบที่ข้อมือซ้าย เส้นผมสีดำสนิทถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อย ขณะที่หนวดเคราสั้น ๆ ตามแนวกรามยิ่งขับให้ใบหน้าคมคายนั้นดูสุขุมกว่าวัยดวงตาสีน้ำตาลเข้มเหลือบมองผู้คนรอบตัวเพียงผ่าน ๆ ก่อนจะหยุดอยู่ที่ User ทันทีที่สบตา รอยยิ้มจาง ๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาไม่ใช่รอยยิ้มกว้างแบบคนอื่น แต่เป็นรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่มักมีให้เฉพาะ User เท่านั้น

“เสร็จแล้วเหรอ”

น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม ซัยฟ์ยื่นมือมารับเอกสารในมือของ User ไปถือไว้ตามความเคยชิน

“เหนื่อยไหม”

เขาถามต่อ แม้จะเป็นคำถามธรรมดา แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความใส่ใจอย่างที่เป็นเสมอตลอดสองปีที่ผ่านมา ซัยฟ์ไม่ใช่คนพูดหวาน เขาไม่ค่อยบอกรัก ไม่ค่อยพูดคำซึ้ง แต่การกระทำเล็ก ๆ เหล่านี้กลับทำให้ User รู้มาตลอดว่าตนเองสำคัญแค่ไหนชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะมองออกไปยังท้องฟ้าด้านนอกเมฆสีขาวกำลังเคลื่อนตัวช้า ๆ เหนือกรุงเทพมหานครที่ยังคงเต็มไปด้วยความวุ่นวาย

“พรุ่งนี้ว่างไหม”

ซัยฟ์เอ่ยขึ้นอย่างเรียบง่าย เมื่อ User หันมามอง เขากลับหลบสายตาเล็กน้อยราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง

“…เราอยากชวนเธอไปบ้าน”

ประโยคนั้นทำให้ทุกอย่างรอบตัวเงียบลงชั่วขณะ ตลอดเวลาที่คบกัน ซัยฟ์แทบไม่เคยพูดถึงครอบครัวของตัวเองเขาเล่าเรื่องมหาวิทยาลัยได้ เล่าเรื่องเพื่อนได้ เล่าเรื่องอาหารที่ชอบได้แต่เมื่อใดก็ตามที่บทสนทนาเกี่ยวข้องกับบ้านเกิดหรือครอบครัว เขามักตอบสั้น ๆ แล้วเปลี่ยนเรื่องอย่างแนบเนียนเสมอดังนั้นนี่จึงเป็นครั้งแรกครั้งแรกจริง ๆที่เขาเป็นฝ่ายเอ่ยชวน

“บ้าน?”

User ถามกลับอย่างแปลกใจ ซัยฟ์พยักหน้าช้า ๆ

“อืม”

เขาล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกง

“แม่อยากเจอเธอ”

“พ่อด้วย”

รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

“เราคิดว่า…ถึงเวลาแล้ว”

ลมอุ่นพัดผ่านระเบียงอีกครั้งไม่มีใครรู้เลยว่าทำไมซัยฟ์ถึงดูเงียบกว่าปกติหรือเหตุใดเขาจึงกำโทรศัพท์ในกระเป๋าแน่นเสียจนข้อนิ้วซีดขาวแต่สุดท้ายชายหนุ่มก็ไม่ได้พูดอะไรเพียงมองหน้า User แล้วถามซ้ำเบา ๆ

“ไปไหม”

“…ไปเที่ยวบ้านเรา”

☆ ช่วงเดินทางรถเลี้ยวเข้าตลาดขนาดใหญ่ริมทาง ไม่มีตึก ไม่มีรถติดแบบในกรุงเทพแล้ว ผู้คนเดินขวักไขว่ ร้านค้าท้องถิ่นเรียงรายตลอดสองฝั่งถนน กลิ่นอาหารทะเลแห้ง ขนมพื้นบ้าน และผลไม้สดลอยปะปนอยู่ในอากาศ ซัยฟ์ดับเครื่องรถก่อนหันมาหา User

“ลงไหม”

“มาทำไม”

“ซื้อของ”

“ของอะไร”

ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่งเหมือนคิดว่าควรตอบอย่างไร ก่อนจะเอ่ยออกมาเรียบ ๆ

“ของฝาก”

“ให้ที่บ้าน”

“แล้วก็ให้ผู้ใหญ่บ้าน”

User กะพริบตา

“ผู้ใหญ่บ้าน?”

“อืม”

ซัยฟ์พยักหน้า ราวกับเป็นเรื่องปกติที่สุดในโลก

“ถ้ากลับหมู่บ้านแล้วไม่แวะหาก่อน เดี๋ยวแกน้อยใจ”

ทั้งคู่เดินไปตามแผงขายของทีละร้านซัยฟ์ดูแตกต่างจากตอนอยู่มหาวิทยาลัยเล็กน้อย เขาดูผ่อนคลายขึ้น คุ้นเคยกับผู้คนมากขึ้นพ่อค้าแม่ค้าหลายคนทักเขาราวกับรู้จักกันมานาน บางคนถามสารทุกข์สุขดิบ บางคนถามถึงครอบครัว บางคนยิ้มกว้างเมื่อเห็นเขา ซัยฟ์เลือกซื้อของอย่างใจเย็น ขนมพื้นบ้านหลายกล่อง ผลไม้ ชา กาแฟ ผ้าพื้นเมือง รวมถึงของฝากอีกหลายอย่างจนท้ายรถเริ่มเต็มทีละน้อย

“เยอะขนาดนี้เลย?”

User ถามขณะช่วยถือถุง

“ไม่ได้กลับมานาน”

เขาตอบ

“ก็ต้องซื้อไปฝาก”

น้ำเสียงเรียบง่ายจนเหมือนเป็นเรื่องปกติแต่ลึก ๆ แล้วกลับสัมผัสได้ถึงความผูกพันบางอย่างระหว่างเขากับผู้คนที่กำลังจะกลับไปหาเวลาเดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว จากเช้ากลายเป็นสาย จากสายกลายเป็นบ่าย ถนนเบื้องหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนไปเรื่อย ๆ ตึกสูงหายไป ห้างสรรพสินค้าหายไป ร้านสะดวกซื้อเริ่มลดน้อยลง แทนที่ด้วยต้นไม้สีเขียวขจีที่ทอดยาวสุดสายตา สวนยางพารา สวนปาล์มหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่กระจายตัวอยู่ตามสองข้างทาง และยิ่งเดินทางลงใต้มากเท่าไรสำเนียงของผู้คนตามปั๊มน้ำมันและร้านอาหารก็ยิ่งเปลี่ยนไปทีละน้อย

จนในที่สุดแสงแดดยามบ่ายแก่ก็เริ่มอ่อนลง กลิ่นเค็มจาง ๆ ของทะเลลอยมากับสายลม ซัยฟ์ลดความเร็วรถลงเล็กน้อยดวงตาสีน้ำตาลเข้มมองถนนตรงหน้าเงียบ ๆ ก่อนจะพูดขึ้นเบา ๆ

“…ใกล้ถึงแล้ว”

กลับเต้นแรงขึ้นอย่างประหลาด รถแล่นผ่านป้ายไม้เก่า ๆ ที่ตั้งอยู่ริมถนน ก่อนเลี้ยวเข้าสู่ถนนสายเล็กที่มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านริมทะเล ต้นมะพร้าวสูงเรียงรายอยู่สองข้างทาง บ้านเรือนไม้กระจายตัวอยู่ห่าง ๆ กันเด็กหลายคนกำลังวิ่งเล่นอยู่ริมถนน และเมื่อรถของซัยฟ์แล่นผ่าน หลายคนกลับหันมามองทันที บางคนยกมือโบก บางคนส่งยิ้มกว้าง ราวกับกำลังรอการกลับมาของใครบางคน ซัยฟ์ไม่ได้ขับตรงกลับบ้าน แต่กลับเลี้ยวไปยังบ้านไม้หลังหนึ่งใกล้ศาลาชุมชนก่อน

“ถึงแล้วเหรอ”

User ถาม

“ยัง”

ชายหนุ่มดับเครื่องยนต์ก่อนหยิบถุงของฝากส่วนหนึ่งจากเบาะหลัง

“แวะหาผู้ใหญ่บ้านก่อน”

เขาพูดเรียบ ๆ แล้วก้าวลงจากรถสายลมทะเลพัดผ่านปลายผมสีดำของเขาเบา ๆ ขณะที่บ้านไม้หลังนั้นยังคงตั้งเงียบอยู่ใต้เงาของต้นมะพร้าวสูงใหญ่ ผู้คนที่นั่งอยู่หน้าร้านน้ำชา ใต้ศาลา หรือริมถนนต่างหันมามองรถคันสีดำ

“Eh, Saif balik!” (เอ๊ะ ซัยฟ์กลับมาแล้ว!)

เสียงใครบางคนตะโกนขึ้นจากหน้าร้านขายของชำ

“Ya, Pak.” (ครับลุง)

หน้าบ้านไม้ยกพื้นหลังหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ใกล้ศาลาชุมชน ตัวบ้านเก่าแต่สะอาด ระเบียงกว้างด้านหน้ามีชายชราหลายคนนั่งล้อมวงดื่มกาแฟและพูดคุยกันอยู่ ทันทีที่เห็นซัยฟ์ ทุกคนก็เงยหน้าขึ้นมาพร้อมกันชายชราที่นั่งอยู่ตรงกลางวงถึงกับหัวเราะออกมา

“Alhamdulillah.” (ขอบคุณพระผู้เป็นเจ้า)

“Anak muda ini akhirnya pulang juga.” (ไอ้หนุ่มคนนี้ในที่สุดก็กลับบ้านจนได้)

จากนั้นจึงหยิบถุงของฝากหลายใบจากเบาะหลัง

“มา”

เขาพูดสั้น ๆ

“เดี๋ยวพาไปรู้จักผู้ใหญ่บ้าน”

บันไดไม้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบา ๆ ใต้ฝ่าเท้าขณะทั้งคู่เดินขึ้นไปบนระเบียง ซัยฟ์ยกมือแตะอกเล็กน้อยก่อนก้มศีรษะให้ชายชราที่นั่งอยู่กลางวง

“Assalamu’alaikum, Pak Haji.” (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน ผู้ใหญ่ฮัจญี)

ผู้ใหญ่บ้านยิ้มกว้างทันที

“Wa’alaikumussalam.” (และขอความสันติจงมีแด่ท่านเช่นกัน)

ก่อนจะลุกขึ้นยืน

“Saif, akhirnya pulang juga.” (ซัยฟ์ ในที่สุดก็กลับบ้านจนได้นะ)

“Maaf lama, Pak.” (ขอโทษที่หายไปนานครับ)

ซัยฟ์ตอบพลางยิ้มบาง ๆ

“เรียนหนักนิดหน่อย”

“เรียนหนัก…”

ชายวัยกลางคนอีกคนหัวเราะ

“…หรือมัวแต่ติดแฟน?”

ทันทีที่พูดจบ เสียงหัวเราะก็ดังขึ้นทั่วทั้งระเบียงซัยฟ์ถอนหายใจเบา ๆ อย่างจนปัญญา

“Pak…”

ปลายหูของเขาแดงขึ้นเล็กน้อยภาพนั้นทำให้เสียงหัวเราะยิ่งดังขึ้นกว่าเดิม

“MasyaAllah.” (พระเจ้าทรงประสงค์เช่นนั้น)

สายลมทะเลพัดเอื่อยผ่านระเบียงบ้าน กลิ่นกาแฟคั่วใหม่ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ บทสนทนาไหลไปเรื่อย ๆ อย่างเป็นธรรมชาติ

ผู้ใหญ่บ้านมูซากำลังเล่าเรื่องเรือประมงลำหนึ่งที่เครื่องยนต์เสียกลางทะเลเมื่อสัปดาห์ก่อน ขณะที่ลุงราซักซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ คอยเสริมเป็นระยะ จนคนทั้งวงหัวเราะกับวิธีแก้ปัญหาแบบบ้าน ๆ ของชาวประมง บรรยากาศเต็มไปด้วยความเป็นกันเองจนแทบลืมไปว่าตนเพิ่งมาถึงหมู่บ้านแห่งนี้ได้ไม่นาน

ขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยกัน ชายวัยกลางคนอีกคนซึ่งนั่งเงียบมาตลอดกลับมอง User ด้วยรอยยิ้มใจดี

“อยู่กรุงเทพฯ เหนื่อยหม้าย”

สำเนียงใต้ชัดเจนจนแทบกลืนคำบางคำหายไป

“น่าจะคนละโลกกับบ้านเราเลยเนาะ”

“ก็…ต่างกันพอสมควรค่ะ”

User ตอบ

“ฮ่า ๆ”

เขาหัวเราะ

“ที่นี่อาจเงียบไปหน่อย”

“แต่ถ้าอยู่สักพัก เดี๋ยวกะชิน”

“จริง”

ลุงอีกคนพยักหน้า

“คนที่มาทีแรกกะบอกเงียบทุกคน”

“ผ่านไปอาทิตย์เดียว ไม่อยากกลับกันทั้งนั้น”

“ลุงแน่ใจนะ”

บทสนทนาเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ จากเรื่องทะเลไปเป็นเรื่องผลไม้ เรื่องฝน และเรื่องคนในหมู่บ้านจนกระทั่งชายแก่คนหนึ่งซึ่งนั่งอยู่มุมระเบียงเอ่ยขึ้นลอย ๆ

“ปีนี้หมู่บ้านคึกคักดี”

“ไม่เหมือนหลายปีที่ผ่านมา”

ผู้ใหญ่บ้านหันมามองเขาเล็กน้อย แต่ชายชรากลับยังพูดต่อ

“นานแล้วนะ…”

“ที่มีแขกจากกรุงเทพฯ มาพักนานขนาดนี้”

เขาหัวเราะเบา ๆ ก่อนหันมาหา User

“อยู่ให้นาน ๆ นะลูก”

“ทะเลหน้าฝนสวย”

“พระจันทร์คืนเดือนมืดก็สวย”

“แล้วคนที่นี่…”

ทันใดนั้นซัยฟ์ก็วางแก้วน้ำลงบนโต๊ะเสียงเบา

กึก

ไม่ดังมากนัก แต่เพียงพอจะดึงความสนใจของทุกคนชายหนุ่มหันไปมองผู้ใหญ่บ้านพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ

“ผมเอาของฝากมาไม่ใช่เหรอ”

“แล้วทำไมยังไม่มีใครแกะเลย”

ผู้ใหญ่บ้านกะพริบตาก่อนหัวเราะออกมา

“เอ้อ จริง”

“มัวแต่คุย”

ซัยฟ์หยิบกล่องขนมขึ้นมาวางตรงกลางโต๊ะ

“ร้านนี้ดังมากนะ”

“ผมต่อคิวตั้งนาน”

“โม้”

ลุงราซักรีบแทรก

“หน้าอย่างเอ็งไม่มีทางต่อคิว”

“เด็กมันต่อให้ใช่ไหม”

เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้งบทสนทนาจึงเปลี่ยนไปเป็นเรื่องขนม ร้านอาหาร และชีวิตในกรุงเทพอย่างรวดเร็วราวกับไม่มีใครสนใจเรื่องเมื่อครู่ต่ออีก แต่ User สังเกตเห็นซัยฟ์ไม่ได้หัวเราะมากนัก เขาเพียงยิ้มบาง ๆ และคอยพาเรื่องออกห่างจากประเด็นเดิมอย่างแนบเนียน เป็นครั้งแรกตั้งแต่มาถึงหมู่บ้านที่ดูเหมือนเขาจะไม่อยากให้บทสนทนาดำเนินต่อในทางนั้น เวลาผ่านไปอีกพักใหญ่ แสงแดดยามบ่ายเริ่มอ่อนลงทีละน้อย เงาของต้นมะพร้าวทอดยาวข้ามลานดินด้านหน้าผู้ใหญ่บ้านมูซาเอนหลังพิงเก้าอี้ไม้พลางถอนหายใจอย่างสบายอารมณ์

“เอ้า”

“พาหลานเขากลับบ้านได้แล้ว”

“เดี๋ยวแม่เอ็งรอ”

“โทรมาหาข้าตั้งแต่เช้า”

ซัยฟ์ส่ายหน้าเล็กน้อย

“แม่โทรหาทุกคนยกเว้นผมนั่นแหละ”

“ก็เอ็งไม่รับสาย”

ผู้ใหญ่บ้านสวนกลับทันที จนเสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง ซัยฟ์ถอนหายใจอย่างจนปัญญา ก่อนลุกขึ้นยืน

“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”

ชายหนุ่มหันมาทาง User

“ไป”

น้ำเสียงเรียบง่ายเหมือนทุกครั้ง แต่แววตากลับดูอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อยเขารับกระเป๋าและของฝากบางส่วนมาถือไว้เองทั้งหมดเหมือนกลัวว่า User จะลำบาก

“ลุงยังมีเรื่องจะเล่าอีกเยอะ”

“ครับ”

“อินชาอัลลอฮ์” (หากพระเจ้าทรงประสงค์)

ซัยฟ์ตอบ ก่อนพา User เดินลงจากระเบียงไม้เก่า เสียงหัวเราะและบทสนทนาของคนด้านหลังค่อย ๆ เบาลงตามระยะทาง ลมทะเลยามเย็นพัดผ่านมาสัมผัสผิวกายอย่างอ่อนโยน อากาศที่นี่แตกต่างจากกรุงเทพโดยสิ้นเชิง ไม่มีเสียงรถติด ไม่มีเสียงรถไฟฟ้า ไม่มีเสียงผู้คนเร่งรีบ มีเพียงเสียงคลื่นที่ดังแว่วมาจากระยะไกล เสียงใบมะพร้าวเสียดสีกันเหนือศีรษะ และเสียงนกร้องเป็นครั้งคราวจากแนวต้นไม้ริมทาง

ซัยฟ์เปิดประตูรถให้ User ตามความเคยชินจากนั้นจึงเดินอ้อมไปนั่งฝั่งคนขับ เครื่องยนต์ส่งเสียงครางเบา ๆ ก่อนรถจะเคลื่อนตัวออกจากหน้าบ้านผู้ใหญ่บ้าน ถนนสายเล็กทอดยาวผ่านหมู่บ้าน เด็กหลายคนยังคงวิ่งเล่นอยู่ริมทาง หญิงชราบางคนกำลังนั่งแกะกุ้งอยู่ใต้ถุนบ้าน ชายวัยกลางคนกลุ่มหนึ่งกำลังช่วยกันซ่อมอวนประมง ทุกคนต่างส่งยิ้มและโบกมือให้ซัยฟ์เมื่อรถแล่นผ่าน

“Saif!”

(ซัยฟ์!)

“Balik akhirnya!”

(ในที่สุดก็กลับมาแล้ว!)

“Jangan lupa mampir!”

(อย่าลืมแวะมานะ!)

ซัยฟ์ยกมือขึ้นตอบรับเป็นระยะ บางครั้งก็ลดกระจกลงทักทายกลับสั้น ๆ น้ำเสียงและสีหน้าของเขาดูผ่อนคลายอย่างที่ User ไม่ค่อยได้เห็นในกรุงเทพราวกับชายหนุ่มคนนี้กำลังกลับมาเป็นตัวของตัวเองอีกครั้ง หลังจากห่างบ้านไปนานรถแล่นผ่านใจกลางหมู่บ้าน ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังถนนที่เงียบขึ้นเรื่อย ๆ บ้านเรือนเริ่มห่างกันมากขึ้น ต้นมะพร้าวสูงใหญ่เรียงรายอยู่สองข้างทาง แสงแดดสีทองยามเย็นลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ ทาบลงบนถนนเป็นลวดลายงดงาม ซัยฟ์ขับรถไปเงียบ ๆ อยู่พักหนึ่ง มือข้างหนึ่งวางอยู่บนพวงมาลัย อีกข้างวางบนที่วางแขนตรงกลาง สายตาจับจ้องถนนเบื้องหน้า ก่อนจะเอ่ยขึ้นเบา ๆ

“ผู้ใหญ่บ้านชอบพูดเรื่อยเปื่อย”

ราวกับนึกถึงบทสนทนาก่อนหน้า มุมปากของเขายกขึ้นนิดหน่อย

“อย่าเก็บมาคิดมาก”

ลมทะเลพัดผ่านเข้ามาทางหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้ ปลายผมสีดำของเขาขยับเล็กน้อยตามแรงลมจากนั้นชายหนุ่มก็เงียบไปอีกครั้งและไม่นานนัก หลังแนวต้นมะพร้าวสูงใหญ่ที่บดบังทัศนียภาพมาตลอดทางคฤหาสน์ไม้ขนาดใหญ่ก็เริ่มปรากฏขึ้นช้า ๆตั้งตระหง่านอยู่บนเนินดินเตี้ย ๆ หันหน้าออกสู่ทะเล หลังคาสูงหลายชั้นทอดเงาลงบนสวนกว้างที่โอบล้อมตัวบ้าน งดงาม สง่างาม และโดดเด่นจนแทบไม่เหมือนบ้านหลังอื่นในหมู่บ้านเดียวกัน ซัยฟ์มองบ้านหลังนั้นอยู่ครู่หนึ่งก่อนถอนหายใจแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

“…ถึงบ้านแล้ว”

เป็นบ้านไม้สองชั้นขนาดใหญ่ที่ผสมสถาปัตยกรรมอินโดนีเซียและมลายูเข้าด้วยกัน หลังคาทรงสูงซ้อนกันหลายชั้น ผนังไม้สีน้ำตาลเข้มถูกขัดจนขึ้นเงา ระเบียงกว้างโอบล้อมตัวบ้านเกือบทั้งหลัง บ้านดูสวย สวยจนเกือบเหมือนรีสอร์ต แต่กลับให้ความรู้สึกเก่าแก่บางอย่างราวกับถูกส่งต่อมาหลายชั่วอายุคน ซัยฟ์ดับเครื่องยนต์ มือใหญ่ของเขาแตะพวงมาลัยค้างไว้ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจเบา ๆ

“…พร้อมไหม”