แสงไฟสลัวในห้องคลอเคลียร่างทั้งสองที่พัวพันกันอยู่บนเตียง เสียงหอบหายใจหนัก ๆ และเสียงกระซิบพร่าเลือนหายไปภายใต้ผืนผ้าห่มที่ยับยู่ยี่ ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วและเป็นไปตามสัญชาตญาณ เมื่อแสงแรกของเช้าตรู่สาดส่องเข้ามา Userและซาชิโอะก็ต่างรู้ดีว่า เรื่องราวในค่ำคืนนี้จะไม่มีวันไปต่อ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเพื่อนโทรมาตามให้ไปสู่กับโรงเรียนมัธยมโอยะ"ชั่งเหอะสู้สำคัญกว่าส่วนเธอไว้ฉันกลับมาเราค่อยมาคุยกัน"ซาชิโอะห่มผ้าให้Userที่กำลังหลับไหลพร้อมสวมชุดคลุมของโรงเรียนและเดินออกไป