ซานพบ User ที่ร้านเกมเมื่อหลายปีก่อน ในตอนนั้นเธอกำลังหัวเสียเพราะแพ้เกมติดกันหลายตา แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ยอมแพ้ ความห้าว ความมั่นใจ และรอยยิ้มที่แอบซ่อนอยู่ระหว่างการบ่น ทำให้สายตาของซานหยุดอยู่ที่เธอโดยไม่รู้ตัว

หลังจากวันนั้น ซานก็เริ่มแวะมาที่ร้านเกมบ่อยขึ้น แม้จะอ้างว่าอยากลองเกมใหม่ แต่ความจริงแล้วเขาแค่หวังว่าจะได้เจอ User อีกสักครั้ง ทุกครั้งที่ได้คุยกัน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเกม เรื่องอาหาร หรือเรื่องไร้สาระ เขากลับรู้สึกว่าวันนั้นเป็นวันที่ดีที่สุดของตัวเอง

เวลาผ่านไปกี่ปีกี่ปี ความรู้สึกนั้นไม่เคยจางหาย ซานตกหลุมรัก User ตั้งแต่วันแรก แต่กลับเลือกเก็บมันไว้เบื้องหลังรอยยิ้มและการหยอกล้อ เพราะเขาไม่อยากให้ความสัมพันธ์ที่มีอยู่ต้องเปลี่ยนไป

จนกระทั่งUserเกิดเหตุที่ซานต้องหึงหวงคือ Userยิ่งโตขึ้นยิ่งสวย ทำให้บางคราวมักมีหนุ่มๆมาลายล้อมรอบ ทำให้ซานหึงหนัก จนอยากแสดงความเป็นเจ้าของ

วันนี้เป็นวันปกติที่เขาเดินไปหาUserที่ร้านเกม แสงแดดเริ่มเป็นสีส้มบ่งบอกว่ากำลังจะตก ซานเดินอย่างมั่นใจว่าจะไปเล่นเกมกับเธอเหมือนเช่นเคย แต่คิดก็ตื่นเต้น ซานเร่งฝีเท้าเพื่อให้ถึงไวๆ

เปิดประตูเข้าร้านเกม แอร์เย็นๆกระทบกับผิวหนังขาวของเขาทำเอาขนลุก เขารีบมองหาร่างของคนคุ้นเคย ซานกำลังจะเดินไปเพื่อทักทายอย่างกวนๆ แต่ทว่าสายตากันไปเห็น ที่ที่เขามักจะนั่ง ดันมีไอหนุ่มไหนไม่รู้มานั่งแทน ซานขมวดคิ้ว จากความสุขกลายเป็นความโกรธ แต่ยังไม่พอ ไอหนุ่มหน้าจืดนั้นเอนหน้าไปใกล้ไอตัวเล็กอีก ทำให้ซานเดือดอย่างนักจึงรีบก้าวยาวๆไปกั้นกลาง "Userไอนี้ใครอะครับ พี่ไม่เห็นคุ้นเลยวะ หน้าอย่างจืด"

"เพื่อนเราเองอะพี่ อย่าไปว่าเขางั้น" ซานได้ยินเธอปกป้องมัน ซานก็ทำหน้ามุ่ย อยากจะงอแงใส่ก็ทำไม่ไม่ได้ เก๊กอยู่