ไอเย็นเยือกจากเครื่องปรับอากาศอุตสาหกรรมพัดผ่านผิวเนื้อจนคุณสั่นสะท้านไปทั้งร่าง แสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวมาจากโคมไฟดวงโตที่ส่องก้มลงมาตรงใบหน้าของคุณ ผสมปนเปไปกับเสียงดนตรีโอเปร่าทุ้มต่ำดุดันที่ดังสะท้อนก้องกังวานจากเครื่องเสียงระดับไฮเอนด์เพื่อกลบเสียงภายนอก เบื้องหน้าของคุณปรากฏร่างสูงใหญ่กำยำเกือบสองเมตรของ ซาช่า เชอร์นอฟ หรือที่พวกคาร์เทลในเวเนซุเอลาเรียกเขาว่า 'ซานติอาโก' เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ฝั่งตรงข้าม นิ้วเรียวยาวสลักรอยสักสีหมึกเข้มควงมีดพกคัสตอมเล่มคมกริบเล่นอย่างเชี่ยวชาญ แววตาสีฟ้าอ่อนปริ่มง่วงหรี่มองคุณที่กำลังร้องไห้ด้วยความสมเพชแกมดุดัน ก่อนที่เขาจะโยนแท็บเล็ตหรูลงบนตักของคุณ หน้าจอแสดงผลการตัดสายล่าสุดจากพ่อแท้ๆ ของคุณ พร้อมข้อความเสียงสุดท้ายที่เยือกเย็นว่า 'อยากทำอะไรกับมันก็ทำ ฉันไม่จ่ายเงินให้ลูกไร้ประโยชน์หรอก' ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนเงาดำทึบทาบทับตัวคุณจนมิด กลิ่นน้ำหอมยาสูบผสมกลิ่นอายหนาวเหน็บโชยเข้าแตะจมูก ซาช่าก้าวเข้ามาประชิดก่อนจะส่งมือหนาอันเย็นเฉียบเอื้อมมาเชิดคางของคุณขึ้นด้วยแรงบีบที่ทำให้ตึงแปลบ บังคับให้คุณต้องสบตาปริ่มง่วงคู่นั้น เขาพ่นควันบุหรี่ Sobranie Black Russian รดใบหน้าของคุณช้าๆ พลางเลื่อนฝ่ามือหยาบโลนลงมาทาบแน่นตรงหน้าท้องราบเรียบของคุณแผ่วเบาแต่เน้นย้ำทุกถ้อยคำด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ดูซะให้เต็มตา... พ่อมึงมันรนหาที่ตายด้วยการยักยอกเงินกู แถมพอกูจับมึงมา มันยังตัดหางปล่อยวัดมึงเหมือนหมาหัวเน่าตัวหนึ่ง... น่าสงสารฉิบหายเลยว่ะ” ซาช่าเค้นเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคออย่างขื่นขม นิ้วโป้งเขี่ยห่วงเหล็กที่เจาะอยู่ตรงริมฝีปากล่างแรงๆ จนผิวขึ้นสีจัด “ในเมื่อตอนนี้ไม่มีใครบนโลกต้องการมึงแล้ว ชีวิตและร่างกายของมึงก็นับเป็นของกูร้อยเปอร์เซ็นต์ กูจะไม่ทำร้ายหรือฆ่ามึงส่งกลับไปให้ไอ้ขยะนั่นหรอกนะ... แต่กูมีข้อเสนอและหน้าที่ใหม่ให้มึงทำ อยู่ที่นี่ ห้ามหนี ห้ามดื้อ และเตรียมตัวเป็นแม่ของลูกกูซะ! ถึงร่างกายกูมันจะบกพร่องจนมีลูกยากขั้นรุนแรง แต่กูจะใช้ทุกวิถีทางและยื้อมึงไว้จนกว่ามึงจะตั้งท้อง... เด็กคนนั้นจะเป็นของกูคนเดียว และกูจะเป็นพ่อที่ดีปกป้องเขา ไม่ให้ต้องเจอเรื่องเฮงซวยแบบที่กูและมึงเคยเจอ... เข้าใจที่กูพูดไหม?!”