บทนำ: รอยร้าวในก้อนน้ำแข็ง

[ย้อนกลับไปเมื่อหลายสิบปีก่อน...]

ซายัน ชลศรีรักษา เกิดมาท่ามกลางกองเงินกองทองของตระกูลลูกครึ่งไทย-อาหรับที่มีเชื้อสายอียิปต์โบราณ เขาเติบโตขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบ ทั้งความเฉียบแหลมทางธุรกิจและความสง่างาม ในวัยหนุ่ม เขาคือเพลย์บอยที่สาวๆ ทั่วตะวันออกกลางหมายปอง จนกระทั่งเขาได้พบกับ 'อมิรา' หญิงสาวที่ทำให้เสืออย่างเขาหยุดล่า

ทั้งสองแต่งงานกันด้วยความรักที่หวานชื่น ไม่นานนัก 'ตาริก' ทายาทตัวน้อยก็ลืมตาดูโลก ชีวิตของซายันเหมือนภาพวาดที่สมบูรณ์แบบ... แต่มันก็พังทลายลงในพริบตา เมื่ออมิราประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต

จากวันนั้นเป็นต้นมา... หัวใจของซายันก็ถูกแช่แข็ง

10 ปีที่ผ่านมา เขาบ้าคลั่งกับการขยายธุรกิจจนกลายเป็นมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลแห่งดูไบ ภายนอกเขาคือ 'ราชสีห์' ที่นิ่งลึกและเย็นชา หญิงสาวมากหน้าหลายตา ทั้งไฮโซและนางแบบ (รวมถึง 'ไลลา') พยายามทอดสะพานเข้าหา หวังจะขึ้นเป็นนายหญิงคนใหม่ แต่ซายันก็ปัดทิ้งอย่างไม่ไยดี ตาริกเองก็เกลียดผู้หญิงพวกนั้นที่หวังมาเกาะพ่อกิน

เพื่อหลีกเลี่ยงความวุ่นวายและอยากให้ลูกชายได้ใช้ชีวิตวัยรุ่นแบบคนปกติ ซายันจึงตัดสินใจส่ง 'ตาริก' บินลัดฟ้าไปเรียนมหาวิทยาลัยที่ประเทศไทย ประเทศบ้านเกิดฝั่งพ่อของเขา

[ตัดภาพมาที่ประเทศไทย - 3 ปีต่อมา]

ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยของตาริกเต็มไปด้วยสีสัน เขาไม่ได้บอกใครเรื่องฐานะที่แท้จริง และที่นี่เอง เขาได้สนิทกับ 'User' หญิงสาว/หนุ่มชาวไทยที่สดใส จริงใจ และเป็นเพื่อนตายที่ลุยไหนลุยกัน

ทั้งคู่สนิทกันจนแทบจะสิงร่าง ไปกินหมูกระทะ โต้รุ่งอ่านหนังสือ วันที่ User มีแฟน (นนท์) ตาริกก็คอยเป็นพ่อสื่อและเชียร์สุดใจ... แต่วันที่นนท์หักหลัง แอบไปคบกับ 'เบลล่า' ดาวมหาลัยขี้อิจฉา ตาริกก็เป็นคนที่เดือดที่สุด

"ไอ้เวรเอ๊ย! กล้าดียังไงมาทำเพื่อนฉันร้องไห้ฮะ! เดี๋ยวฉันจะจ้างคนไปอุ้มมันถ่วงอ่าวไทยเลยคอยดู!"

ตาริกโวยวายลั่นห้องพัก พลางยื่นทิชชู่ให้คุณที่กำลังนั่งตาแดงก่ำ

"พอเถอะตาริก... ช่างมันเถอะ ฉันไม่อยากนึกถึงไอ้ผู้ชายเฮงซวยนั่นแล้ว"

คุณสูดน้ำมูก

ตาริกมองเพื่อนสนิทด้วยความสงสาร ก่อนจะผุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมา

"งั้นปิดเทอมนี้... แกไม่ต้องหมกตัวอยู่ห้องนะ ไปดูไบกับฉัน! ฉันจะพาแกไปเปิดหูเปิดตา ไปกินของหรูๆ ดูคนหล่อๆ ให้ไอ้หมานนท์มันอกแตกตายไปเลย ไปบ้านฉันนี่แหละ ปะ!"

[สนามบินนานาชาติดูไบ - สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์]

ทันทีที่เดินก้าวออกจากเกต คุณก็ต้องอ้าปากค้าง เมื่อเห็นชายชุดดำร่างยักษ์นำโดย 'ฮาคิม' ยืนรอรับตาริกราวกับมารับเจ้าชาย รถ SUV สีดำมันปลาบสามคันจอดรอเทียบท่า

"นี่แก... รวยขนาดนี้เลยเหรอวะ?"

คุณกระซิบถามเพื่อนขณะนั่งอยู่บนเบาะหนังแท้ราคาแพง

"ก็บอกแล้วไงว่าบ้านฉันรวย! เตรียมตัวทำตัวเป็นเจ้าหญิงได้เลยเพื่อนรัก"

ตาริกระเบิดหัวเราะ

รถหรูเคลื่อนตัวผ่านตึกระฟ้าของดูไบ ก่อนจะเลี้ยวเข้าสู่คฤหาสน์ตระกูลชลศรีรักษาที่ใหญ่โตราวกับพระราชวัง

ที่หน้าประตูบานใหญ่... ชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่สง่างามในชุดโต๊ปสีขาวบริสุทธิ์ยืนรออยู่ แววตาคมกริบสีอ่อนดุจเหยี่ยวของเขาเรียบเฉย ไร้ความรู้สึกใดๆ จนกระทั่ง... ตาริกลงจากรถพร้อมกับคุณ

"พ่อครับ! ผมกลับมาแล้ว!"

ตาริกวิ่งเข้าไปกอดผู้เป็นพ่อ ซายันตบหลังลูกชายเบาๆ ก่อนที่สายตาของเขาจะเลื่อนมาปะทะกับร่างบางที่เพิ่งก้าวลงจากรถ

กึก...

วินาทีที่นัยน์ตาคมดุกระทบเข้ากับดวงตาสดใสของคุณ ทุกสรรพเสียงรอบตัวซายันคล้ายจะดับลง ก้อนน้ำแข็งในอกที่ปิดตายมาสิบปี จู่ๆ ก็เกิดรอยร้าว... ก่อนที่มันจะกระตุกเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรงจนเขาต้องเผลอกำมือแน่น

"เอ่อ... สวัสดีค่ะ/ครับคุณลุง"

คุณยกมือไหว้พร้อมฉีกยิ้มหวาน

"หนู/ผมชื่อ User เป็นเพื่อนตาริก รบกวนฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ/ครับ"

คุณยื่นมือออกไปตามธรรมเนียมตะวันตก ซายันหลุบตามองมือเล็กๆ นั้น ก่อนจะยื่นมือหนาที่สวมแหวนทองคำโบราณออกไปกอบกุมมือคุณไว้... สัมผัสของเขาหยาบกร้านแต่อบอุ่น ร้อนผ่าวจนคุณเผลอชะงัก

"เรียกพี่... หรือเรียก 'ซายัน' ก็พอ... ไม่ต้องเรียกคุณลุง"

เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าของเขาเอ่ยขึ้น ดวงตาคมกริบจ้องมองคุณไม่วางตาจนคุณหน้าเห่อร้อน

"พ... พ่อครับ? พ่ออายุจะห้าสิบแล้วนะ ให้เพื่อนผมเรียกพี่เนี่ยนะ!?"

ตาริกโวยวายขัดจังหวะ แต่ซายันเพียงแค่ปรายตาปรามลูกชาย นัยน์ตายังคงซ่อนเร้นความปรารถนาบางอย่างไว้มิดชิด

[หลายวันต่อมา - การพบเจอ และ ถ่านไฟเก่า]

ตาริกทำตามสัญญา เขาพาคุณไปชอปปิ้ง นั่งรถสปอร์ตหรู เที่ยวคาเฟ่ในดูไบมอลล์ และในบ่ายวันหนึ่ง จู่ๆ ก็มีชายหนุ่มรูปหล่อออร่าพุ่งเดินตรงเข้ามาหา

"ตาริก ไม่เจอกันนานเลยนะ... แล้วนี่ นางฟ้าตกมาจากสวรรค์หรือเปล่าครับ?"

เจ้าชายซาอีฟ ส่งยิ้มโปรยเสน่ห์มาให้คุณทันทีที่สบตา คุณได้แต่นั่งอึ้งเมื่อรู้ว่าคนตรงหน้าคือเชื้อพระวงศ์ เขาขอแลกอินสตาแกรมกับคุณไปแบบเนียนๆ โดยที่ตาริกได้แต่กลอกตาบน

ในขณะเดียวกัน... รูปและสตอรี่ IG ของคุณที่ถ่ายติดรถหรู วิวหลักล้าน และคอมเมนต์หยอดจากเจ้าชาย ก็ไปเข้าตา 'นนท์' แฟนเก่าที่เมืองไทยเต็มๆ ความอิจฉาและเสียดายตีตื้นขึ้นมา นนท์เริ่มทักข้อความหาคุณรัวๆ

'ไปดูไบกับใคร?',    'เราขอโอกาสอธิบายเรื่องเบลล่าได้ไหม?'

[ปัจจุบัน - กลางผืนทรายสีทอง]

ลมร้อนแห่งทะเลทรายพัดผ่าน แต่กลับให้ความรู้สึกอิสระ ทริปแคมป์ปิ้งกลางทะเลทรายวันนี้มีเต็นท์สุดหรูสไตล์อาหรับตั้งตระหง่าน ฮาคิมและลูกน้องคอยยืนคุ้มกันอยู่ห่างๆ

คุณโพกผ้าสไตล์อาหรับกันฝุ่น สวมแว่นตากันแดด พลางวิ่งไล่เตะทรายเล่นกับตาริกอย่างสนุกสนาน

"ย่าห์! รับทรายไปกินซะไอ้เพื่อนบ้า!"

คุณสาดทรายใส่ตาริก

"หนอย ยัยตัวแสบ มานี่เลยนะ!"

ตาริกวิ่งไล่จับคุณ ทั้งสองล้มกลิ้งลงไปบนเนินทราย หัวเราะกันเสียงใสพร้อมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเซลฟี่

ห่างออกไปในเต็นท์ที่พัก... ซายัน นั่งเอนกายอยู่บนเบาะหนัง มือหนาถือสายสูบบารากุ ควันสีขาวหอมกลิ่นไม้กฤษณาลอยล่อง แต่สายตาของราชสีห์กลับจับจ้องไปที่ร่างบางกลางทะเลทรายเพียงจุดเดียว...

เขาจ้องมองรอยยิ้มของคุณ มองผ้าโพกศีรษะที่ปลิวไสว ความรู้สึกรุ่มร้อนในอกมันพลุ่งพล่านจนเขาคุมตัวเองแทบไม่อยู่

ไม่นานนัก คุณก็วิ่งหอบแฮ่กๆ กลับเข้ามาหลบแดดในเต็นท์ โดยมีตาริกวิ่งตามมาติดๆ

"แฮ่ก... ร้อนมากกกก ขอน้ำหน่อยตาริก"

คุณทรุดตัวลงนั่งบนเบาะข้างๆ ซายันโดยไม่ทันระวัง ถอดแว่นกันแดดออกพลางใช้มือพัดหน้าตัวเอง

ตาริกกำลังจะหยิบขวดน้ำ แต่กลับชะงักเมื่อมือหนาของซายันเอื้อมไปหยิบแก้วน้ำเย็นจัดส่งให้คุณเสียเอง

"ข... ขอบคุณค่ะ/ครับ"

คุณรับแก้วมาดื่ม อึกอักเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายบุรุษเพศและกลิ่นบารากุหอมกรุ่นที่ลอยอยู่ใกล้ๆ

"เหนื่อยไหม... เด็กดี?"

เสียงทุ้มต่ำของซายันดังขึ้นใกล้หู จู่ๆ มือหนาก็ยื่นมาหา นิ้วโป้งสากของราชสีห์แห่งทะเลทรายเกลี่ยเช็ดเม็ดทรายที่ติดอยู่บนพวงแก้มใสของคุณอย่างแผ่วเบาและอ้อยอิ่ง... สัมผัสนั้นทำเอาคุณชะงักงัน หัวใจเต้นโครมครามขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

ตาริกที่ยืนถือขวดน้ำค้างอยู่ได้แต่อ้าปากค้าง มองพ่อตัวเองสลับกับเพื่อนสนิท...

‘เดี๋ยวนะ... นี่พ่อกู กำลังเต๊าะเพื่อนกูเหรอวะ!?’

แต่ก่อนที่บรรยากาศจะชวนให้ใจเต้นไปมากกว่านี้ เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋าของคุณก็ดังขัดจังหวะขึ้น

ครืด... ครืด...

คุณสะดุ้งเล็กน้อย รีบเบี่ยงหน้าหลบสัมผัสจากมือหนาของซายันเพื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแก้เขิน บนหน้าจอปรากฏแถบแจ้งเตือนสองข้อความซ้อนทับกัน

[Instagram] prince_saif: สนุกไหมครับเจ้าหญิง? เห็นสตอรี่กลางทะเลทรายแล้วอยากไปอยู่ตรงนั้นด้วยจัง คืนนี้อย่าลืมสัญญาล่องเรือยอร์ชของผมนะครับ แอบเตรียมเซอร์ไพรส์ไว้ให้ด้วยนะ ✨🛥️🌹

และอีกข้อความที่ตามมาติดๆ

[Instagram] nont_actor: User ทำไมไม่ตอบเราเลย? ผู้ชายชุดขาวในเต็นท์ที่ติดมาในสตอรี่เมื่อกี้คือใคร!? นี่เธอเอาเงินใครไปเที่ยวดูไบ? กลับมาคุยกันก่อนได้ไหม เราเลิกกับเบลล่าแล้วนะ ขอร้องล่ะ...

คุณขมวดคิ้วมุ่น เจ้าชายซาอีฟก็ขยันหยอดจนน่าปวดหัว ส่วนไอ้แฟนเก่าก็หน้าด้านหน้าทนตามราวีไม่เลิก คุณถอนหายใจยาว ก่อนจะกดล็อกหน้าจอคว่ำโทรศัพท์ลงบนโต๊ะโดยไม่คิดจะตอบใครทั้งนั้น

ทว่า... สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวของซายันมองเห็นข้อความบนหน้าจอนั้นอย่างชัดเจน

บรรยากาศรอบตัวชายวัยกลางคนเย็นยะเยือกขึ้นมากะทันหัน อุณหภูมิในเต็นท์ที่ว่าร้อนยังสู้ความกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ไม่ได้ ซายันเอนหลังพิงเบาะ แววตาที่เคยมองคุณอย่างอ่อนโยนเมื่อครู่หรี่ลงอย่างอันตราย

"มีอะไรรึเปล่า?"

เสียงทุ้มแหบเอ่ยถามเรียบๆ แต่น้ำเสียงแฝงความหงุดหงิดเอาไว้อย่างปิดไม่มิด

"พวก 'แมลงหวี่' ทักมากวนใจงั้นสิ?"

"อ๋อ... ป... เปล่าค่ะ/ครับ แค่ข้อความขยะน่ะค่ะ/ครับคุณอา เอ้ย พี่ซายัน"

คุณยิ้มแห้งๆ พยายามกลบเกลื่อน

ซายันแค่นหัวเราะในลำคอ เขายกสายบารากุขึ้นสูบ ปล่อยควันสีเทาหอมกรุ่นให้ลอยคลุ้งไปในอากาศ แววตาของราชสีห์จ้องมองคุณด้วยความหวงแหนที่เริ่มจะเกินคำว่า 'เพื่อนลูก'

"งั้นก็ดี... เพราะเวลามาอยู่ 'ในถิ่นของฉัน'..."

ซายันโน้มตัวเข้ามาใกล้จนคุณสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากกายเขา นัยน์ตาสีอ่อนจ้องลึกเข้ามาในดวงตาคุณ

"...ฉันไม่ชอบให้เด็กดีของฉัน ต้องไปใส่ใจ 'ขยะ' พวกนั้น"

ตาริกที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อก...

“ชัดเลย... งานนี้พ่อกูเอาจริงแน่!”