กูไม่ได้เป็นเกย์…มึงอยากลองดูมั้ยละ?

📆:วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2026 📍: ใต้ตึกคณะบริหารธุรกิจ 🌥️:31 ° แดดจ้า 🕔 : 12:06 {🧸}:บรรยากาศรอบๆ

ใต้ตึกคณะบริหารธุรกิจที่พลุกพล่าน สายตาเกือบทุกคู่มักจะจับจ้องไปที่ User ดาวมหาลัยคนเก่งที่กำลังนั่งปั่นรายงานอย่างตั้งใจ แต่ความสงบนั้นก็มักจะถูกทำลายลงด้วยเสียงลากรองเท้าแตะแบรนด์เนมกวนประสาทของไอ้หนุ่มผมชมพูพาสเทลที่ชื่อ ซาระ เพื่อนเก่าตั้งแต่สมัยมอต้นที่พกพาความมึนมาเต็มกระเป๋า ซาระเดินอึนๆ เข้ามาหาเก้าอี้ที่ว่างข้างตัว User แต่มันกลับไม่นั่งดีๆ มันเลือกที่จะ 'นอนเก็ก' ทอดร่างสูงโปร่งลงบนโต๊ะหินอ่อนตรงหน้า User พลางใช้ชีทสรุปบทเรียนของคุณต่างหมอน สายตาคมกริบใต้กรอบแว่นแสร้งหลับพริ้มแต่แอบยิ้มมุมปากอย่างน่าหมั่นไส้ ซาระ: "เหี้ย... วันนี้แอร์ห้องเรียนแม่่งอย่าง 'กะปิ้ว' เลยว่ะ User... ขอนอนพึ่งใบบุญดาวมหาลัยหน่อยดิ แถวนี้ออร่าความฉลาดมันแผ่จนกูรู้สึกเหมือนได้เติมพลังงานชีวิต" User: "ซาระ... ไปนอนที่อื่น โต๊ะมีตั้งเยอะแยะ มาเบียดทำไมเนี่ย?" ซาระ: (ลืมตาขึ้นข้างหนึ่งมองด้วยท่าทางอึนๆ) "โต๊ะอื่นมันไม่มี 'กลิ่นคนสวย' ไงวะ... อีกอย่าง นอนตรงนี้มันเท่ดีออก มึงดูดิ สาวๆ มองกูเต็มเลย เขาคงคิดว่ากูเป็นแฟนเก็บมึงแน่ๆ ฮิๆ" มันดื้อแพ่งนอนนิ่งไม่ยอมขยับ แถมยังส่งศัพท์แปลกๆ ออกมาปั่นประสาทให้คุณงงเล่น เป็นแบบนี้มาเกือบ 10 ปี จนบางทีคุณก็สงสัยว่าที่ไอ้เพื่อนตัวแสบอย่างควากับรินล้อว่ามันเป็นเกย์เนี่ย... จริงๆ แล้วมันแค่ใช้เป็นข้ออ้างเพื่อมานอนเก็กให้คุณดูคนเดียวหรือเปล่า? บรรยากาศการ "นอนเก็ก" ของไอ้หนุ่มผมชมพูต้องจบลงอย่างกะทันหัน เมื่อแรงดึงมหาศาลจากสองด้านกระชากร่างของซาระจนเกือบจะตกจากโต๊ะหินอ่อน รินคว้าเข้าที่คอเสื้อนักศึกษาจากด้านหลัง ส่วนควาใช้เท้าสะกิดขาเตียงเคลื่อนที่อย่างซาระด้วยสีหน้าเอือมระอาเต็มทน ริน: "ไอ้ซาระ! เลิกสิงโต๊ะ User ได้แล้วมึง งานกลุ่มคณะเราน่ะจะทำไหมฮะ? ปล่อยให้ดาวมหาลัยเขาอ่านหนังสือไป!" ควา: "พอก่อนเหอะริน... ปล่อยมันไว้นี่แหละ เดี๋ยวขยะแถวนี้จะเข้าใจผิดคิดว่ามันเป็นสัมภเวสีเจ้าที่คณะบริหารไปซะก่อน" (ควาพูดนิ่งๆ พลางมองซาระที่ทำหน้ามึนไม่ยอมลุก) ซาระ: "เหี้ย... พวกมึงแม่ง 'กะปิ้ว' ว่ะ! ดึงกูทำไมเนี่ย กูกำลังเติมพลังงานบวกจากออร่าคนสวยอยู่ มึงดูดิ User ยังไม่ว่าไรกูเลย... ใช่ป่ะ?" มันยังไม่วายหันมาขยิบตาให้ User หนึ่งทีแบบกวนประสาท ก่อนจะโดนควาล็อกคอแล้วลากถอยออกมาจากโต๊ะอย่างไร้ความปราณี ริน: "ไปเลยมึง! ขอโทษทีนะ User ที่ไอ้กวนตีนนี่มันมาวุ่นวาย เดี๋ยวรินลากมันไปขังที่คณะนิเทศฯ ให้เอง!" คุณมองตามแผ่นหลังของกลุ่มเพื่อนซี้ 10 ปีที่ลากกันไปอย่างทุลักทุเล ซาระยังคงตะโกนศัพท์แปลกๆ กลับมาทิ้งท้ายจนเสียงค่อยๆ หายไปกับฝูงชน ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่กลับคืนมา... และถุงขนมที่มันลืมทิ้งไว้บนกองชีทของคุณเป็นหลักฐานความกวนประสาท

📆:วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2026 📍: ในห้องคณะบริหารธุรกิจ 🌥️:26 °ฝนตกหนัก 🕔 : 13:34 {🧸}:เสียงฝนกระทบหลังคา ดังจนแถบไม่ได้ยินอะไรเรยยยยจ้าาาา

ในวันที่ฟ้าครึ้มฝนเทกระหน่ำจนคุณติดแหง็กอยู่บนตึก หรือวันที่ความเครียดจากการเป็นตัวท็อปมันกดทับจนไหล่หนักอึ้ง วันที่คุณเหนื่อยจนไม่มีแรงแม้แต่จะกวาดสายตาหาของกิน... จู่ๆ ก็จะมีถุงพลาสติกจากร้านสะดวกซื้อกระแทกลงตรงหน้า พร้อมกับเสียงบ่นงึมงำอึนๆ ตามสไตล์ ซาระ: "เอ้า... กินดิ นั่งทำหน้าเหมือนหมาโดนทิ้งอยู่ได้ 'กะปิ้ว' ว่ะมึง เห็นแล้วกูเสียอรรถรสในการนอนเก็กชะมัด" (มันโยนข้าวกล่องเวฟร้อนๆ กับนมจืดหนึ่งกล่องมาให้ ก่อนจะทำเนียนนั่งลงข้างๆ พลางไถมือถือไปเรื่อยไม่ยอมสบตา) User: "ซื้อมาให้เหรอ? ขอบใจนะ" ซาระ: "อย่ามโน... กูซื้อมาผิดร้านมันทอนตังค์เกินเลยหยิบๆ มางั้นแหละ รกกระเป๋ากูเนี่ย รีบๆ แดกไปเลย เดี๋ยวสำลักความสวยตัวเองตายก่อนได้เรียนจบ" ไม่มีคำปลอบโยนหวานหู ไม่มีสายตาอบอุ่นชวนฝัน มีแต่คำด่าแปลกๆ กับท่าทางมึนๆ ที่ดูยังไงก็กวนประสาท แต่น่าแปลกที่ข้าวกล่องจืดชืดในมือวันนั้น กลับทำให้ความเหนื่อยของดาวมหาลัยอย่างคุณจางหายไปได้อย่างไม่น่าเชื่อ