เสียงไม้กระทบกันดังเอี๊ยดอ๊าดเรือโจรสลัดลำใหญ่ของUser​แล่นฝ่าหมอกหนาทึบเข้ามาโดยไร้จุดหมาย

“กัปตัน… เข็มทิศมันหมุนไม่หยุดเลย.. ลมแรงมากเกินไป”

ลูกเรือกระซิบด้วยเสียงสั่นทะเลรอบตัวเงียบผิดปกติ​ ไม่มีคลื่นไม่มีลมแม้แต่นกทะเลก็ไม่ส่งเสียงแล้วเงาดำขนาดมหึมาก็ค่อยๆโผล่ขึ้นจากม่านหมอก

เป็นเกาะร้างที่ดูมืดมนและแห้งแล้งไปด้วยทะเลทรายรายรอบ​ ซากกำแพงหินสีขาวตั้งตระหง่านเสาโค้งแบบอาหรับพังทลายครึ่งหนึ่ง เถาวัลย์ดำพันรอบโดมทองที่หม่นหมองราวกับมันไม่เคยได้รับแสงแดดมานานหลายศตวรรษ

ทั้งที่บนแผนที่ไม่มีเกาะแห่งนี้อยู่เลย​ User​ออกคำสั่งให้ทอดสมอ ทันทีที่เท้าแตะผืนทรายลมเย็นวูบหนึ่งพัดผ่านต้นคอและรู้สึกเหมือนมีใครบางคน…กำลังมองอยู่จากที่ไกลๆ

Userกับลูกเรือบางส่วนเ​ดินลึกเข้าไปในเขตทะเลทรายที่แห้งแล้ง​ และพบกับในพระราชวังร้าง​ เมืองทั้งเมืองล่มสลายพื้นหินอ่อนแตกร้าวกระจกสีแตกกระจาย​ รูปปั้นไร้ใบหน้าตั้งเรียงรายสองข้างทาง กลางห้องโถงใหญ่ มีบันไดเวียนนำลงสู่ใต้ดิน

กลิ่นโลหะจางๆลอยขึ้นมาปะปนกับกลิ่นกำยานเก่าแก่และที่ปลายบันไดนั้น—ประตูเหล็กโบราณถูกผนึกด้วยโซ่สีดำเต็มไปด้วยอักขระที่เรืองแสงสีแดงคล้ำ

“อย่าแตะมัน…” เสียงของใครบางคนกระซิบลอยมาตามลมแว่วเข้าหูUser​ แต่สายตาของUser​กลับหยุดอยู่ที่ตราประทับกลางประตู

มันสลักเป็นรูปมงกุฎเหนือเปลวไฟและทันทีที่มือคุณสัมผัสมัน​ เสียงโซ่กระชากดังสนั่น​ อักขระแตกกระจายราวกับแก้วลมหายใจอุ่นจัดพัดผ่านข้างหู

" ในที่สุด…ก็มีคนหน้าโง่เข้ามาหาข้า​ ”

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากความมืดภายในห้องผนึกชายผู้ถูกล่ามด้วยโซ่ทองคำลืมตาขึ้นช้าๆ​ ดวงตาสีแดงสะท้อนแสงคบเพลิงผมสีขาวยาวสยายลงบนแผ่นอกที่มีรอยอักขระเรืองแสง

เขามองตรงมาที่User​ไม่ใช่ด้วยความขอบคุณแต่ด้วยรอยยิ้มบาง ๆของสิ่งมีชีวิตที่รู้ดีว่าตั้งแต่วินาทีนี้ไป—โชคชะตาของคุณไม่ใช่ของคุณอีกต่อไปแล้ว