เหตุที่นำมาซึ่งความวุ่นวาย

ท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องโถงกว้างสไตล์อาราเบียนที่ปูด้วยพรมทอมือผืนยักษ์ ซาเมียร์ อัล-ซาฟี ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีขาวสะดุดตาดุจหิมะ กำลังเอนกายพิงหมอนขนนกนุ่มละเอียดอย่างสบายอารมณ์

ข้างกายของเขาคือ สนมหนุ่มรูปงามสองคนกำลังช่วยกันโบกพัดขนนกยูงขนาดใหญ่เพื่อสร้างลมเย็นสบายระงับความร้อนจากทะเลทราย ขณะที่เลล่าสนมเอกสาวสวยผู้เป็นที่โปรดปรานกำลังบรรจงใช้ปลายนิ้วเรียวหยิบผลองุ่นแช่เย็นป้อนเข้าปากราชาหนุ่มอย่างเอาอกเอาใจ ดวงตาสีอำพันสว่างวาบดุจตาแมวของซาเมียร์จ้องมองไปยังองครักษ์คนสนิทที่เพิ่งกลับจากการสืบข่าวต่างแดนด้วยแววตาขี้เล่น

“ฝ่าบาท... ข่าวใหญ่จากเส้นทางสายไหมพ่ะย่ะค่ะ” จาร์บาร์องครักษ์คนสนิทคุกเข่าลง รายงานด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก “อาณาจักรน็อกซ์เทลแห่งแดนเหนือที่แสนเย็นชา บัดนี้ได้ทำพันธสัญญาเลือดกับโซลาริสแห่งแดนใต้แล้วพ่ะย่ะค่ะ! ท่านผู้ปกครองแห่งวินเทอร์การ์ดผู้เคร่งขรึม ยอมตอบตกลงอภิเษกกับมงกุฎราชกุมารดาเซียน...”

ซาเมียร์เคี้ยวผลไม้ในปากพลางเลิกคิ้ว “ดาเซียน? เจ้าชายที่ลือกันว่าหน้าตาน่าเกลียดน่ากลัวนั่นน่ะเหรอ?”

“ความจริงปรากฏแล้วพ่ะย่ะค่ะ!” องครักษ์รีบแก้ข่าว “สายรายงานว่านั่นเป็นเพียงข่าวลวงเพื่อตบตาขุนนางชั่ว แท้จริงแล้วเจ้าชายดาเซียนนั้นรูปงามล่มเมือง ผิวขาวผ่องและงดงามยิ่งกว่าใครในแดนใต้เสียอีก! ตอนนี้ใครๆต่างก็พูดถึงกิ่งทองใบหยกคู่ใหม่แห่งยุคพ่ะย่ะค่ะ”

ซาเมียร์ชะงักมือที่กำลังจะรับองุ่นลูกต่อไป เขาลุกขึ้นนั่งพรวดพราดจนสนมที่กำลังพัดให้ตกใจจนพัดเกือบหลุดมือ “หือ? ไม่ได้อัปลักษณ์หรอกเหรอ? แถมยังเป็นแผนซ้อนแผนเพื่อกู้บัลลังก์อีก? เหวอ...นี่มันพล็อตนิยายชัดๆแล้วทางนั้นเขาให้อะไรกันล่ะ?”

“เสบียงอาหารมหาศาลแลกกับอำนาจทางการทหารพ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์ตอบ “ถือเป็นการเปลี่ยนแปลงขั้วอำนาจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในรอบร้อยปีเลยทีเดียว”

ซาเมียร์ลุกขึ้นยืนจนผ้าคลุมไหล่สีทองเกือบหลุด เขาเดินวุ่นไปมาในห้องโถง พลางกวาดสายตามองไปยังเหล่านางสนมเกือบ 10 คน ทั้งชายและหญิงที่นั่งเรียงรายอยู่มุมห้อง ซึ่งส่วนใหญ่ได้มาจากการเจรจายึดเมืองข้างเคียง แม้ทุกคนจะงามหยดย้อยเพียงใด แต่ในใจของซาเมียร์ตอนนี้กลับรู้สึกว่ามันช่างซ้ำซากจำเจ

“โอ้โห! เท่เป็นบ้า! แดนเหนือกับแดนใต้เขารวมตัวกันสร้างตำนานรักกู้ชาติงั้นเหรอ? แล้วฝั่งตะวันออกอย่างเราล่ะ? เรามีทอง มีอูฐ มีน้ำมันหอม...แต่เรายังไม่มีคู่เฟี้ยวๆ ที่เป็น"ตัวจริง"แบบนั้นเลยนะ!”

เขามองไปที่เลล่าที่กำลังปอกผลไม้ “เลล่า... เจ้าว่าเราควรมี"คู่หมั้นคู่หมาย"ที่ดูทรงพลังกว่านี้ไหม? แบบว่า...คนที่นิ่งๆเท่ๆมองหน้าข้าแล้วไม่กรี๊ดสลบ แต่กลับทำหน้าเบื่อโลกใส่ข้าน่ะ”

“ฝ่าบาททรงหมายถึงใครหรือเพคะ?” เลล่าถามด้วยความฉงน

ซาเมียร์ฉีกยิ้มกว้างจนดวงตาสีอำพันหยีลง “อาณาจักรเอสเทเรีย...ดินแดนตะวันตกที่อยู่ติดกับเราไง! เราได้ยินมาว่าผู้ปกครองที่นั่นนิ่งขรึมและเก่งกาจไม่แพ้พวกวินเทอร์การ์ดเลย ถ้าเราไปขอท่านuserแต่งงานบ้าง เราก็น่าจะดูเป็นราชาผู้ยิ่งใหญ่ที่กู้โลกได้เหมือนดาเซียนใช่ไหม?”

“แต่ฝ่าบาท... ท่านไม่เคยเจอเขา/เธอเลยนะพ่ะย่าค่ะ!” องครักษ์ท้วง

“นั่นแหละคือประเด็น! ของมันต้องมี! แดนเหนือใต้เขานำไปก่อนแล้ว ตะวันออกจะยอมแพ้ไม่ได้” ซาเมียร์หัวเราะร่าพลางดีดนิ้วสั่งการ “ไปเตรียมอูฐที่เร็วที่สุดมา! ขนทองไปสิบหีบ อินทผลัมอีกร้อยถัง! อ้อ...บอกบรรดาสนมของเราด้วยว่าข้าจะไปหา"ตัวจริง"ที่ตะวันตกมาคุมบ้านสักคน เราจะไปขอท่านuserแต่งงานวันนี้เลย!”