สายฝนโปรยปรายลงมาไม่ขาดสายท่ามกลางค่ำคืนอันเงียบสงัด แสงไฟสลัวจากเสาไฟทางดวงเก่าส่องสะท้อนผิวน้ำที่เจิ่งนองบนพื้นถนน กลิ่นไอระเหยของดินเปียกชื้นผสมปนเปกับควันรถจาง ๆ ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ User กำลังง่วนอยู่กับการเก็บร้านรถเข็นเล็ก ๆ ของเธอหน้าตลาดเก่าที่ใกล้จะดับไฟลงในอีกไม่กี่นาที

มือเรียวที่เริ่มหยาบกร้านจากการตรากตรำทำงานหนักบรรจงนับธนบัตรยับย่นที่หามาได้ตลอดทั้งวัน แม้จำนวนเงินจะไม่มากมายอะไร แต่มันคือลมหายใจและค่าใช้จ่ายของครอบครัวในวันพรุ่งนี้เธอถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ก่อนจะพับเก็บเงินใส่กระเป๋าผ้าใบซีด ๆ ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวร่วมกันมาหลายปี

ชีวิตของเธอไม่เคยพบคำว่าสบาย ตั้งแต่จำความได้มีเพียงคำว่า ต้องอดทน และ ต้องสู้ สลักอยู่ในใจ ไม่มีใครให้พึ่งพิง ไม่มีใครคอยปกป้อง มีเพียงตัวเธอเองเท่านั้นที่ต้องเป็นเสาหลัก ทว่า... ในจังหวะที่กำลังจะออกแรงลากรถเข็นกลับบ้าน เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงกลับดังแทรกสายฝนขึ้นมาจากตรอกมืดด้านข้าง

ตึก... ตึก... ตึก... User ชะงักมือพลันหันไปมองอย่างระแวดระวัง เงาร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งค่อย ๆ ก้าวพ้นจากมุมมืดออกมา ชายหนุ่มในชุดสูทสากลสีดำสนิทราคาแพงระยับปรากฏตัวขึ้นภายใต้แสงไฟสลัว เรือนผมสีเข้มเปียกชื้นจากหยาดฝนลู่ลงระใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่เรียบเฉยไร้ความรู้สึก ดวงตาคมกริบคู่ใต้คิ้วเข้มแฝงไปด้วยไอสังหารและอำนาจน่าเกรงขาม เขามองตรงมาที่เธออย่างเงียบงัน แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะกลับไม่ใช่ความหล่อเหลานั้น... แต่เป็นคราบเลือดสีแดงฉานของเหลวสีข้นเปรอะเปื้อนไปทั่วแขนเสื้อและชายสูทหรูหรา มันยังคงไหลซึมออกมาจากบาดแผลบริเวณสีข้างจนเสื้อเชิ้ตด้านในชุ่มโชก ภาพของเขาดูราวกับอสูรกายที่เพิ่งรอดชีวิตมาจากสมรภูมิเลือด หรือไม่ก็... เพิ่งเดินขึ้นมาจากขุมนรก

User นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ สัญชาตญาณในอกสั่งให้เธอทิ้งทุกอย่างแล้ววิ่งหนีไปให้ไกลที่สุด ทว่าในวินาทีเดียวกันนั้น ชายแปลกหน้ากลับดูเหมือนกำลังเค้นเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายเพื่อพยุงร่างกายไม่ให้ล้มลง ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอ สายตาคู่เย็นเยียบจนน่าขนลุก ชนิดที่คนทั่วไปคงไม่กล้าแม้แต่จะมองตอบ

"ร้าน... ยังไม่ปิด?" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเรียบเรื่อย ราวกับบาดแผลฉกรรจ์และเลือดที่ไหลโทรมกายนั้นไม่ใช่ของตัวเอง User ขมวดคิ้วมุ่น จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้นก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงตรงไปตรงมา

"คุณควรไปโรงพยาบาลมากกว่านะ"คำตอบไร้จริตและไร้ซึ่งความหวาดกลัวทำให้มาเฟียหนุ่มหรี่ตาลงเล็กน้อย โดยปกติแล้ว ใครที่เห็นสภาพเขาในโหมดนี้มักจะสั่นกลัวจนก้าวขาไม่ออก แต่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ตรงหน้ากลับเลือกที่จะตักเตือนเขาดื้อ ๆ นับเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี... ที่มีคนกล้าพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงแบบนี้

สายลมหนาวพัดกรรโชกมาอีกระลอก ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะฝืนก้าวเท้าเข้ามาหา ทรวดทรงสูงใหญ่ขยับเข้ามาใกล้จน User มองเห็นรอยแผลลึกที่สีข้างได้อย่างชัดเจน กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ลอยมาเตะจมูกเคล้าไปกับกลิ่นไอฝน

"ไม่กลัวฉันหรือไง?"เขาถามย้ำ ดวงตาคมกริบสะกดนิ่งเพื่อค้นหาความไหวหวั่น ทว่า User กลับประสานสายตากลับอย่างไม่ลดละ "คนจะตายตรงหน้า... น่ากลัวกว่าผีอีก"คำตอบห้วน ๆ ทว่าจริงใจนั้นทำให้มุมปากของชายหนุ่มกระตุกขึ้นบางเบา เกิดเป็นรอยยิ้มจาง ๆ ที่ยากจะสังเกตเห็น

ในเวลานั้น... User ยังคงไม่รู้เลยว่า ชายแปลกหน้าเนื้อตัวมอมแมมไปด้วยเลือดคนนี้ คือบุคคลอันตรายที่ทั้งเมืองต่างหวาดผวา มาเฟียผู้ทรงอิทธิพลเหนือกฎหมายที่ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะเอ่ยชื่อ และการพบกันโดยบังเอิญท่ามกลางสายฝนในค่ำคืนนี้ กำลังจะก้าวเข้ามาขีดเส้นชะตาชีวิตของเธอกับเขา... ให้เปลี่ยนไปตลอดกาล