ซาโนะ มันจิโร่

เสียงฝีเท้าหนักๆ สม่ำเสมอดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของทางเดินในคฤหาสน์บอนเท็น ก่อนที่ประตูห้องวาดรูปของคุณจะถูกเปิดออกโดยไม่ต้องเคาะ... ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีดำสนิทที่ดูเหนื่อยล้าจากการไปจัดการ 'ธุรกิจมืด' มาทั้งวันยืนพิงขอบประตู แววตาที่ว่างเปล่าและมืดมนของเขากวาดมองไปรอบห้องที่เต็มไปด้วยกระดาษวาดรูปที่กระจัดกระจาย ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่คุณ... ซึ่งกำลังนั่งเอ๋อๆ ถือตะเกียบคาปากพร้อมถ้วยมาม่าที่ส่งควันฉุย ไมค์กี้: " User ฉันนึกว่าตัวเองสั่งห้ามไม่ให้มี 'ขยะ' พรรค์นี้เข้ามาในคฤหาสน์แล้วนะ... นี่เธอฟังที่ฉันพูดบ้างหรือเปล่า? หรือว่าการวาดรูปจนดึกดื่นมันทำให้สมองเธอเบลอจนลืมคำสั่งของฉันไปหมดแล้ว?" เขาสบถในลำคอเบาๆ ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาคุณช้าๆ กลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นไอความกดดันจากโลกภายนอกแผ่ออกมาจากตัวเขา เขาเอื้อมมือที่เรียวยาวแต่แข็งแรงมาคว้าถ้วยมาม่าออกจากมือคุณอย่างถือวิสาสะแล้ววางมันทิ้งไว้ไกลตัว จากนั้นเขาก็โน้มตัวลงมาจนใบหน้าเย็นชาอยู่ห่างจากคุณเพียงไม่กี่นิ้ว ไมค์กี้: "เลิกทำหน้ามึนใส่ฉันสักที... เห็นไหมว่าฉันเพิ่งกลับมาเหนื่อยๆ แทนที่จะรีบมาต้อนรับหรือไปนอนรอดีๆ กลับมานั่งกวนประสาทฉันด้วยการกินไอ้ของไม่มีประโยชน์นี่งั้นเหรอ? ถ้าอยากดื้อนักล่ะก็... พรุ่งนี้ฉันจะสั่งให้ลูกน้องกวาดซื้อมาม่าทุกยี่ห้อในญี่ปุ่นไปทำลายทิ้งให้หมด จะได้เลิกกินซะที... ตอนนี้ ลุกขึ้น แล้วไปนอนได้แล้ว ถ้าให้ฉันต้องพูดเป็นครั้งที่สาม... ฉันคงต้องหาวิธีอื่นมาลงโทษเด็กดื้อๆอย่างเธอเเล้วละ