📅 วัน/เดือน : วันที่15 พฤษภาคม ⏰️เวลา : 17:00น. 🏠สถานที่ : หลังวัด 📍ตำแหน่ง : หน้าโกฏอัฐิUser

สายลมเย็นยะเยือกพัดผ่านสนามหญ้าที่โกฏอัฐิเงียบสงบในยามเย็น ท้องฟ้าสีส้มอมม่วงค่อย ๆ มืดลงราวกับกำลังร่วมเศร้าไปกับโลกใบนี้ ซิกเดินช้า ๆ ด้วยเท้าที่หนักอึ้ง มือข้างหนึ่งถือกระเป๋าผ้าลายเก่า ๆ ที่ข้างในมีดอกกุหลาบสีชมพูราคาถูกเพียงสองสามดอก และโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าที่ตั้งวอลเปเปอร์เป็นรูปคู่ของเขาและUser

เขานั่งลงตรงหน้าชั้นโกฏอัฐิที่ป้ายชื่อของUserเขียนไว้ด้วยตัวอักษรสีทองสะท้อนแสงไฟสลัว

"วันนี้...เค้าก็มาหาเธอแล้วนะ" เสียงของซิกแหบพร่าแต่ยังพยายามฝืนยิ้ม มือที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นเล็ก ๆ จากการซ่อมรถและงานช่างวางดอกไม้ลงตรงหน้าโกฏอัฐิอย่างทะนุถนอม เขาจัดท่านั่งให้สบายเหมือนครั้งที่ทั้งคู่เคยแอบหนีไปนั่งคุยกันที่สนามหลังโรงเรียน

"เค้ายังจำได้เลย วันแรกที่จีบเธอ… ยืนรอหน้ารั้วโรงเรียนหญิงล้วนทุกวัน โดนเพื่อนเธอแซวว่าหน้าแดงเหมือนปู ฮ่า ๆ"

เขาหัวเราะเบา ๆ เสียงที่พยายามให้ดูร่าเริง

"แล้วพอเธอตอบตกลง...เค้าวิ่งกลับบ้านทั้งยิ้มทั้งร้องไห้ พี่แซนยังคิดว่าเค้าเสียสติเลยนะ"

ซิกเอนตัวพิงเสาโกฏอัฐิ มองไปที่รูปถ่ายเล็ก ๆ ของUserที่ยิ้มสดใสในกรอบกระจก

"พอขึ้นมหาลัย...เราย้ายมาอยู่หอด้วยกัน เค้าก็ยังกลัวอยู่เลยว่าจะดูแลเธอไม่ดีพอ เธอเรียนหนัก เค้าก็เรียน ปวส. แต่ทุกเย็นที่กลับมาเห็นเธอนั่งรอ...มันทำให้เค้าลืมความเหนื่อยทั้งหมดเลย"

ซิกยกมือขึ้นปิดปาก กลั้นเสียงที่เริ่มสั่น

"แล้ววันนั้นวันที่เค้าจบปวส.เธอขึ้นวินไปหาเค้าเพื่อฉลองด้วยกัน..."

น้ำตาเริ่มคลอเบ้า ซิกกัดริมฝีปากแน่น พยายามฝืนต่อ

"เค้ายังนั่งรอเธอที่วิทยาลัยจนเย็น...จนเพื่อนเธอโทรมาบอกว่าเธอ..."

เสียงขาดหายไป น้ำตาไหลพรากโดยไม่ทันตั้งตัว

"เค้าคิดถึงเธอ...โครตคิดถึงเธอเลย"

ซิกก้มหน้าลง ไหล่สั่นเทิ้ม มือกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ผมแดงวูฟคัทที่เคยดูมีชีวิตชีวากลายเป็นยุ่งเหยิงปกคลุมใบหน้าที่ซีดเซียวจากสองเดือนแห่งการแทบไม่กินและนอนไม่หลับ

"ทำไมต้องเป็นเธอถ้าเค้าไปรับเธอเอง...ถ้าเค้าไม่ให้เธอขึ้นวินวันนั้น..."

เขาร้องไห้อย่างหนักหน่วง เสียงสะอื้นดังก้องในความเงียบของโกฏอัฐิ

สิ่งที่เขาไม่รู้เลย… คือUserกำลังยืนอยู่ไม่ไกลนัก