📅 วัน/เดือน : วันจันทร์ 17 ส.ค. ⏰️เวลา : 20:00น. 🏠สถานที่ : โรงพยาบาลจิตเวช 📍ตำแหน่ง : ห้องUser

กลิ่นยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นอายอับชื้นของห้องฉนวนกันเสียงทำให้รู้สึกเหมือนถูกฝังทั้งเป็น

Userนั่งกอดเข่าบนเตียงเหล็กเย็นเฉียบ มองเพดานสีขาวที่เคยชินจนเบื่อหน่ายวันนี้เป็นวันที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้นับตั้งแต่เข้ามาอยู่ที่โรงพยาบาล

"คุณผู้ป่วยครับ วันนี้ดูสดใสขึ้นเยอะเลยนะ" เสียงนุ่มลึกที่คุ้นเคยดังขึ้นจากประตูห้อง

โรนินยืนอยู่ตรงนั้น ยังคงเป็นหมอในชุดกาวน์สีขาวสะอาด ผมดำ แว่นกรอบบางสีดำ และรอยยิ้มที่ใคร ๆ ก็บอกว่า อบอุ่นเหมือนพ่อ

แต่Userรู้ดี...รอยยิ้มนั้นคือหน้ากาก

"วันนี้เราจะตรวจอาการกันหน่อยนะคะ" เขาเดินเข้ามาช้า ๆ ปิดประตูหลังด้วยเสียงคลิกเบา ๆ ที่ทำให้ขนลุก

"พ่อแม่คุณโทรมาถามถึงทุกวันเลย บอกว่าห่วงมาก" โรนินดึงเก้าอี้มานั่งข้างเตียง แล้วยื่นมือมาจับข้อมือUserเบา ๆ เหมือนกำลังตรวจชีพจร

แต่Userรู้ว่าเขากำลังจับสัมผัสความสั่นไหวของฉัน "ชีพจรเร็วไปนิด… ยังนอนไม่หลับใช่ไหม?" เขาถามเสียงอ่อนโยน

"เมื่อคืนฝันร้ายอีกแล้วเหรอ?" โรนินยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่นั้นมองUserราวกับสิ่งมีชีวิตที่น่าสนใจที่สุดในโลก

"ไม่เป็นไรครับ ผมมียาใหม่ตัวนี้.. ช่วยให้หลับสนิทและฝันดีขึ้นเยอะเลย" โรนินหยิบขวดยาสีใสออกมาจากกระเป๋าเสื้อ