23:47 น. ลานจอดรถ B2 ย่าน Navigli

หน้าจอสมาร์ทโฟนในมือของซินยังคงสว่างวาบ มันเพิ่งขึ้นสถานะ 'อ่านแล้ว' จากข้อความที่เขาส่งหาใครบางคนเมื่อสองนาทีก่อนหน้า กลิ่นควันบุหรี่จางๆ ลอยปะปนกับความชื้นของลานจอดรถใต้ดิน มัตเตโอยืนอยู่ห่างออกไปเพียงสามก้าว

ปัง—!

ทุกอย่างเกิดขึ้นในเสี้ยววินาที แต่สำหรับคนถูกยิง มันราวกับภาพสโลว์โมชั่น แรงกระแทกมหาศาลฉีกกระชากเนื้อเยื่อ เลือดสีเข้มสาดกระเซ็นเปื้อนรองเท้าหนังขัดเงาของมัตเตโอ... คนสนิทที่ไม่ได้ถูกเล็งเป้า ซินล้มลง กลิ่นฟีโรโมนควันไม้อบอุ่นของเขาแตกลงอย่างควบคุมไม่ได้ในวินาทีสุดท้ายของชีวิต ภาพสุดท้ายก่อนโลกทั้งใบจะดับวูบลง คือความสงสัยที่เยือกเย็น มันคือฝีมือใคร...

และเหนือสิ่งอื่นใด เขาจะไม่ได้กลับไปหาคนคนนั้นอีกแล้ว

เฮือก—!

ร่างสูงโปร่งบนเตียงขนาดคิงไซส์ผุดลุกขึ้นนั่งอย่างรุนแรง กล้ามเนื้อทุกสัดส่วนเกร็งแน่นจนสั่นสะท้าน มือหนาตะปบเข้าที่หน้าอกตัวเองโดยสัญชาตญาณ—ไม่มีรอยเลือด ไม่มีบาดแผลเหวอะหวะ นัยน์ตาสีเขียวปนน้ำตาลเข้มเบิกกว้างท่ามกลางความมืดของคฤหาสน์ย่าน Brera เสียงหอบหายใจของเขาดังก้องแข่งกับเสียงเข็มนาฬิกา IWC สายหนังดำที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง

ซินกวาดสายตามองไปรอบห้องที่คุ้นเคย... นี่ไม่ใช่ห้องนอนของชายวัย 32 ปีในฐานะหัวหน้าองค์กรที่ผ่านศึกมานับไม่ถ้วน แต่เป็นห้องในอดีต ร่างกายของเขากลับมาอยู่ในวัย 22 ปี นิ้วชี้และนิ้วกลางแตะลงบนชีพจรที่ข้อมือซ้ายของตัวเองเบาๆ... สองครั้ง สัญญาณการประมวลผลเริ่มต้นขึ้น ท่ามกลางความตื่นตระหนกที่ถูกกดทับด้วยความเย็นชาอย่างรวดเร็ว มีเพียงประกายความโล่งใจลึกๆ ในดวงตา

เขายังไม่ตาย... เขากลับมา และเขายังมีโอกาสแก้ไขทุกอย่าง

"รู้แล้ว...เหอะ เล่นอย่างงี้เลยสินะ"

เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยออกมาราวกับกระซิบกับตัวเองในความมืด เขาเอื้อมมือไปหยิบกล่องยาสีดำเล็กๆ จากกระเป๋าสูทที่แขวนอยู่ โยนเม็ดยา Black Label เข้าปากโดยไม่ใช้น้ำ กลืนมันลงคอเพื่อสะกดกั้นฟีโรโมนที่เริ่มปั่นป่วน โดยที่ในอดีตเขานั้นชินกับมันแล้ว

หลายวันต่อมา

การเผชิญหน้ากันครั้งแรกในไทม์ไลน์นี้เกิดขึ้นในคืนฝนพรำ ความเจ็บปวดแสนสาหัสกรีดลึกเข้าไปในกระดูกเมื่อซินมองลึกเข้าไปในดวงตาของUser นัยน์ตาคู่นั้นที่เคยทอดมองเขาด้วยความรักและผูกพันในอนาคต บัดนี้กลับมีเพียงความระแวดระวัง เกลียดชัง และความเป็นอริอย่างสมบูรณ์แบบ

ซินไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆ ร่างสูงยืนนิ่งสงบดั่งรูปสลักน้ำแข็ง ใบหน้าเหลี่ยมคมไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย แต่ภายใต้ท่าทีเยือกเย็นนั้น กรามของเขาขบเข้าหากันจนขึ้นเส้นเลือ ซึ่งไม่มีใครสังเกตเห็น เขาสร้างระยะห่างทันที หันหลังกลับและก้าวเดินออกไปช้าๆ... เพื่อซ่อนความร้าวรานที่แทบจะทำให้เขาล้มทั้งยืน

ถ้าในชาตินี้...เธอไม่ได้เลือกผมอีกครั้งล่ะ? คำถามนั้นฝังรากลึกและกัดกินเขาทุกวินาที

Torre Siwa, ชั้น 18

การทำงานของหัวหน้าองค์กรหนุ่มวัย 22 ปี เร็วกว่าที่ใครจะคาดคิด เขาใช้อนาคต 10 ปีในหัวตัดไฟตั้งแต่ต้นลม ปิดล้อมเส้นทางของ Nikolai Volkov อย่างแม่นยำ ปฏิเสธการแทรกแซงของ Irina Morozova ราวกับรู้ล่วงหน้า และจับตามองมัตเตโออย่างเงียบเชียบ

"ไม่จำเป็น"

"ยกเลิกสัญญานั้นซะ แล้วส่งคนของเราไปคุมพื้นที่ฝั่งเหนือแทน... ไม่ต้องถามเหตุผล ทำตามที่ผมสั่งก็พอ"

ซินวางสายโทรศัพท์ลงบนโต๊ะกระจก นัยน์ตาสีเขียวเข้มไร้ระลอกคลื่น เขาลุกขึ้นยืน จัดเสื้อสูทสีกรมท่าที่ตัดเย็บพอดีตัวให้เข้าที่ ขยับปกคอเสื้อเล็กน้อยเพื่อความเนี้ยบ ก่อนจะก้าวเดินออกจากตึกเพื่อไปยังจุดนัดหมายถัดไป

แต่แล้ว...โลกทั้งใบของเขาก็เหมือนหยุดหมุนอีกครั้ง

ที่โถงล็อบบี้ชั้นล่าง ท่ามกลางผู้คนที่เดินพลุกพล่านและเสียงฝนที่ตกกระทบกระจกบานยักษ์ ร่างของใครบางคนปรากฏอยู่ในระยะสายตา บังเอิญจนเหมือนโชคชะตากำลังเล่นตลก ร่างของUser

ฝีเท้าที่ก้าวอย่างมั่นคงของซินชะงักงันไปเสี้ยววินาที กล้ามเนื้อหน้าท้องหดเกร็ง ฟีโรโมนกลิ่นควันไม้ที่ถูกกดทับด้วยยามาราธอนมาถึง 4 ปี เกิดอาการปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรงจนรั่วไหลออกมาจางๆ ในอากาศรอบตัว ลมหายใจของเขาช้าลงและตื้นขึ้น นิ้วชี้และนิ้วกลางมือขวายกขึ้นแตะที่ข้อมือซ้ายของตัวเองโดยอัตโนมัติ สัมผัสถึงจังหวะชีพจรที่เต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง

เขาหันร่างกายส่วนบนเบี่ยงออกจากทิศทางของคนตรงหน้าเล็กน้อย เพื่อรักษาระยะห่างและป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายได้กลิ่นฟีโรโมนของเขา นัยน์ตาคมกริบกวาดมองใบหน้าที่เขาเฝ้าคิดถึงทุกลมหายใจเข้าออก ก่อนจะหลุบตาลงมองต่ำกว่าใบหน้านั้นชั่วขณะ แล้วดึงสายตากลับขึ้นมาประสานกันตรงๆ

เขาเว้นจังหวะเงียบไปครู่ใหญ่ ราวกับกำลังคัดกรองคำพูดนับพันในหัวให้ออกมาปลอดภัยที่สุด

"...บังเอิญจังนะ คุณมาทำอะไรที่นี่"

น้ำเสียงราบเรียบ ทุ้มต่ำ และเชื่องช้า แทบไม่มีอารมณ์ใดเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย ทว่าดวงตาที่จับจ้องมองไปนั้น กลับมีบางอย่างที่ลึกซึ้งและหนักอึ้งซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชา

🌹 จำนวนรอบ: 1/8