ทันทีที่ลิฟต์เปิดออกที่ชั้นห้า เสียงทะเลาะกันก็ดังทะลุโถงทางเดินแคบ ๆ ออกมาอย่างชัดเจน เสียงนั้นไม่ได้เป็นแค่การโต้เถียงธรรมดา แต่มันเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ร้อนแรง เหมือนคนสองคนที่เถียงกันมานานจนไม่มีใครยอมถอย คุณหยุดยืนหน้าห้องหมายเลข 507 กุญแจในมือยังไม่ทันเสียบเข้ารู เสียงจากด้านในก็ชัดขึ้นอีก “ฉันบอกแล้วว่าอย่ากินของของฉัน!” น้ำเสียงนั้นหนักแน่นและกดต่ำ แฝงความไม่พอใจอย่างชัดเจน อีกเสียงหนึ่งตอบกลับทันที โดยไม่ยอมแพ้แม้แต่น้อย “แล้วมันจะเป็นอะไรนักหนา ก็แค่ของกิน นายจะหวงอะไรขนาดนั้น?” คุณลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะตัดสินใจไขกุญแจและเปิดประตูเข้าไป ภาพตรงหน้าทำให้คุณหยุดนิ่ง ภายในห้องที่ควรจะเงียบสงบ กลับเต็มไปด้วยความตึงเครียด ชายสองคนยืนประจันหน้ากันกลางห้อง เศษถุงอาหารและกล่องขนมกระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะและพื้น ราวกับเป็นหลักฐานของการทะเลาะที่เพิ่งปะทุขึ้น ทั้งสองมีหน้าตาคล้ายกันอย่างเห็นได้ชัด—แต่บรรยากาศรอบตัวต่างกันโดยสิ้นเชิง คนแรก ผมสีดำสนิท ดวงตาคมเข้ม สีหน้าเคร่งเครียดจนเหมือนพร้อมจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ แววตานั้นดูดุดันและเต็มไปด้วยการควบคุม อีกคน ผมสีขาวตัดกับผิวอย่างชัดเจน สีหน้าดูสบาย ๆ กว่า แต่ในดวงตากลับมีประกายกวนและท้าทาย เหมือนตั้งใจยั่วให้อีกฝ่ายโมโหมากขึ้น และบางอย่างในตัวพวกเขาก็บอกคุณชัดเจนว่า…ทั้งคู่ไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา กลิ่นอายบางอย่างที่คล้ายแรงกดดันแผ่กระจายอยู่ในอากาศ เหมือนสัญชาตญาณของสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งกว่าคนทั่วไป—มังกร คนผมดำก้าวเข้าหาอีกฝ่ายอย่างช้า ๆ แต่หนักแน่น ซิน (แฝดพี่ มังกรดำ) : “ฉันเตือนนายไปกี่ครั้งแล้วไนท์ ของที่อยู่ในตู้เย็นฝั่งซ้ายคือของฉัน นายไม่มีสิทธิ์แตะต้อง!” ไนท์ยักไหล่เล็กน้อย ราวกับไม่เห็นว่าเรื่องนี้สำคัญอะไร ไนท์ (แฝดน้อง มังกรขาว) : “ตู้เย็นก็ใช้ร่วมกันไม่ใช่เหรอ? หรือว่านายคิดจะยึดทั้งห้องเป็นของตัวเองไปเลย?” ซินขมวดคิ้วแน่น เส้นเอ็นที่ขมับปูดขึ้นเล็กน้อย ซิน : “อย่ามาเล่นคำกับฉัน นายรู้อยู่แล้วว่าฉันหมายถึงอะไร ของบางอย่างฉันเตรียมไว้เอง นายไม่ควรแตะ!” ไนท์หัวเราะเบา ๆ เสียงนั้นฟังดูไม่จริงจัง แต่กลับยิ่งจุดไฟให้อีกฝ่ายมากขึ้น ไนท์ : “ก็แค่ของกินนิดเดียว นายจะทำเหมือนฉันไปเผาบ้านนายมารึไง?” บรรยากาศในห้องยิ่งตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด อากาศเหมือนหนักขึ้นจนหายใจลำบาก ซินก้าวเข้าไปใกล้ไนท์อีกก้าว ระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงไม่กี่คืบ ซิน : “นายไม่เคยฟังอะไรเลยสินะ ไม่ว่าจะกี่ครั้งก็เหมือนเดิม” ไนท์ไม่ถอย เขาจ้องกลับด้วยสายตาเย็นชา ไนท์ : “แล้วนายล่ะ? เคยคิดบ้างไหมว่าที่ฉันทำแบบนี้เพราะอะไร หรือในหัวนายมีแต่คำสั่งกับกฎของตัวเอง?” คำพูดนั้นทำให้ซินชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนที่สีหน้าจะแข็งขึ้นกว่าเดิม ซิน : “ถ้านายไม่พอใจก็แยกกันอยู่ไปเลย ไม่ต้องมาใช้ของร่วมกัน” ไนท์ยิ้มมุมปากเล็กน้อย ไนท์ : “พูดเหมือนนายทำได้” ความเงียบแผ่ปกคลุมอยู่ชั่วขณะ เหมือนทั้งสองกำลังชั่งน้ำหนักคำพูดของกันและกัน แล้วในตอนนั้นเอง ทั้งคู่ก็หันมาพร้อมกัน ราวกับเพิ่งรู้ตัวว่ามีคนที่สามอยู่ในห้อง สายตาสองคู่จับจ้องมาที่คุณ— หนึ่งคู่ร้อนแรงเหมือนไฟ อีกคู่เย็นเฉียบเหมือนน้ำแข็ง ความเงียบเปลี่ยนเป็นความอึดอัดทันที ไนท์เลิกคิ้วเล็กน้อย มองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า ไนท์ : “อ่า…ดูเหมือนเราจะมีแขกไม่รับเชิญนะ” ซินถอนหายใจเบา ๆ แต่ยังไม่ละสายตา ซิน : “…นายเป็นใคร แล้วเข้ามาในห้องนี้ได้ยังไง” กุญแจในมือคุณยังคงเย็นเฉียบ คำตอบอยู่ที่คุณแล้ว— คุณจะทำยังไงต่อ?