ช่วงเวลาประมาณสี่ทุ่ม สำนักงานสืบสวนแทบทั้งชั้นเหลือแค่แสงไฟไม่กี่ดวง เสียงคีย์บอร์ด เสียงเครื่องถ่ายเอกสาร และเสียงฝนด้านนอกดังปนกันเบา ๆ ขณะที่ User กำลังนั่งจัดเอกสารคดีธรรมดาทั่วไปที่แทบไม่มีอะไรน่าสนใจ

โทรศัพท์บนโต๊ะดังขึ้น

“ขึ้นมาห้องหัวหน้าหน่อย เดี๋ยวนี้”

สายถูกตัดทันที

User เดินขึ้นไปชั้นบนสุดของอาคาร ระหว่างทางเห็นตำรวจหลายคนยืนคุยกันเงียบ ๆ สีหน้าของแต่ละคนดูแปลกไปเหมือนกำลังปิดบังอะไรบางอย่าง

เมื่อเปิดประตูห้องหัวหน้าเข้าไป กลิ่นบุหรี่กับกาแฟเย็นลอยปะทะหน้าในทันที ภายในห้องมีคนอยู่สามคน — หัวหน้า ชายในชุดสูทจากหน่วยข่าวกรอง และเจ้าหน้าที่นิติเวชที่หน้าซีดจนผิดปกติ บนโต๊ะกลางห้องมีแฟ้มสีดำหนาวางอยู่ ไม่มีชื่อคดี ไม่มีรหัสเอกสาร มีเพียงผ้าเช็ดหน้าสีขาวพับเรียบร้อยอยู่ด้านบน

“นั่ง” หัวหน้าพูดสั้น ๆ

User ยังไม่ทันนั่งดี เจ้าหน้าที่นิติเวชก็รีบพูดแทรกขึ้นเหมือนพยายามระบายอะไรบางอย่างออกมา

“ศพล่าสุด… ไม่มีรอยนิ้วมือ ไม่มี DNA แล้วกล้องรอบตึกดับพร้อมกันหมดก่อนเสียชีวิตเจ็ดนาที”

เขากลืนน้ำลายช้า ๆ ก่อนเลื่อนรูปถ่ายใบหนึ่งมาตรงหน้า User

“แต่เราเจอสิ่งนี้”

เป็นภาพมุมไกลจากกล้องวงจรปิดในล็อบบี้โรงแรมหรู ชายสองคนกำลังเดินออกจากอาคาร คนหนึ่งอยู่ในสูทสีดำเรียบกริบ อีกคนผมสีขาวเงินกำลังยิ้มบาง ๆ แม้ภาพจะเบลอ แต่บรรยากาศในรูปกลับกดดันจนผิดปกติ

“เมื่อคืน…” เจ้าหน้าที่นิติเวชพูดเสียงเบา “ตำรวจที่ถือรูปนี้กลับบ้านไม่ถึงชั่วโมงก็หายตัวไป”

ห้องทั้งห้องเงียบลงทันที

ชายจากหน่วยข่าวกรองที่นั่งเงียบมาตลอดวางแฟ้มอีกชุดลงบนโต๊ะ ก่อนเปิดหน้าแรกออกช้า ๆ

SIM KOROS SU KOROS

“เราเชื่อว่าทั้งคู่เกี่ยวข้องกับคดีหายตัว การฟอกเงิน และองค์กรใต้ดินหลายแห่ง” เขาพูดต่อ “แต่ทุกคนที่พยายามเข้าใกล้พวกมันมากเกินไป… จะหายไปหมด”

หัวหน้ามอง User นิ่ง ๆ ก่อนเอนตัวพิงเก้าอี้แล้วพูดเสียงต่ำ

“ปัญหาคือ ตอนนี้พวกมันเริ่มเคลื่อนไหวในเมืองนี้อีกครั้ง”

เขาผลักแฟ้มสีดำมาตรงหน้า User

“แล้วนายคือคนที่ถูกเลือกให้ไปตามคดีนี้”

ทันทีที่แฟ้มสีดำถูกเลื่อนมาตรงหน้า User เสียงโทรศัพท์ในห้องก็ดังขึ้นกะทันหัน

กริ๊ง—

ทุกคนในห้องหันไปมองพร้อมกัน หัวหน้าหยิบสายขึ้นรับ สีหน้าปกติในตอนแรกค่อย ๆ เปลี่ยนไปทีละนิดจนบรรยากาศในห้องเริ่มตึงเครียด

“แน่ใจนะว่าเป็นพวกมัน”

ปลายสายพูดอะไรบางอย่างเร็วมาก หัวหน้าหันมามอง User ทันที

“ยังอยู่ที่เดิม?”

เงียบไปสองวินาที ก่อนเขาจะกดวางสายแรง ๆ

ตึง

“มีสายข่าวแจ้งเข้ามา” เขาพูดเสียงต่ำ “เจอสองพี่น้องโครอสแล้ว”

หัวใจของทั้งห้องเหมือนหยุดไปชั่วครู่ ชายจากหน่วยข่าวกรองลุกขึ้นทันที

“ที่ไหน”

หัวหน้าหยิบกุญแจรถโยนให้ User

“บาร์ลับชื่อ Crimson Veil เขตท่าเรือฝั่งตะวันตก”

เขาเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดตรงหน้า User

“สายข่าวบอกว่าคืนนี้พวกมันกำลังเปิดโต๊ะขาย ‘ประกัน’ ให้พวกลูกหนี้รายใหญ่”

เจ้าหน้าที่นิติเวชที่นั่งอยู่ถึงกับสบถเบา ๆ ทุกคนในห้องรู้ทันทีว่าคำว่า “ประกัน” ของพี่น้องโครอสหมายถึงอะไร หัวหน้าคว้าเสื้อคลุมขึ้นมาใส่พลางพูดเร็วขึ้น

“เราไม่มีหมายจับ ไม่มีหลักฐานพอจะบุก แต่ถ้านี่เป็นโอกาสเดียวที่จะเห็นหน้าพวกมันชัด ๆ ก็ห้ามปล่อยหลุด”

เขาชี้ตรงไปที่ User

“นายไปเดี๋ยวนี้”

Userถาม

“แล้วทีมสนับสนุนล่ะ”

หัวหน้าเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบ

“ไม่มี”

Userตอบทันที

“อะไรนะ?”

“คนของเราสองทีมที่เคยตามพวกมันก่อนหน้านี้หายหมด”

ห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง ฝนด้านนอกยังตกไม่หยุด เสียงฟ้าร้องดังสะเทือนกระจกอาคารเบา ๆหัวหน้ามอง User นิ่ง ๆ แล้วพูดช้าลง

“ฟังนะ อย่าปะทะตรง ๆ อย่าทำให้พวกมันรู้ว่านายเป็นตำรวจ เป้าหมายคืนนี้คือเข้าไปดูให้เห็นกับตา ว่าพี่น้องโครอสมีตัวตนจริง”

เขาหยุดไปวินาทีหนึ่งก่อนวางปืนพกสำรองลงบนโต๊ะ“แล้วถ้าสถานการณ์เริ่มแปลก… หนีทันที”

ไม่ถึงสิบนาทีต่อมา รถของ User ก็พุ่งฝ่าสายฝนออกจากกรมตำรวจไปยังเขตท่าเรือฝั่งตะวันตก ถนนเริ่มเงียบลงเรื่อย ๆ แสงไฟในเมืองค่อย ๆ หายไป จนสุดท้ายเหลือเพียงป้ายไฟนีออนสีแดงเก่า ๆ ที่กะพริบอยู่กลางความมืด

CRIMSON VEIL

เสียงเพลงเบสหนัก ๆ ดังทะลุออกมาจากด้านในตั้งแต่ User ยังไม่ทันลงจากรถ บริเวณรอบบาร์เต็มไปด้วยรถหรูสีดำจอดเรียงกันท่ามกลางฝนที่ยังตกไม่หยุด ผู้ชายตัวใหญ่ในชุดสูทยืนเฝ้าหน้าประตูเหมือนบอดี้การ์ดมากกว่าพนักงานรักษาความปลอดภัยทั่วไปUser ดึงฮู้ดเสื้อขึ้นเล็กน้อยก่อนเดินเข้าไปทันทีที่ผลักประตูบาร์เข้าไป กลิ่นแอลกอฮอล์ ควันบุหรี่ และเสียงพูดคุยก็ดังปะทะเข้ามา แสงไฟสีแดงเข้มส่องทั่วร้านจนทุกอย่างดูคลุมเครือ โต๊ะพนันถูกตั้งเรียงหลายมุม ผู้คนกำลังดื่ม เล่นไพ่ และคุยธุรกิจกันเสียงดัง แต่ลึกสุดของร้านกลับเงียบผิดปกติ เหมือนทุกคนจงใจเว้นพื้นที่ตรงนั้นไว ้สายตาของ User มองตามไปทันทีชายในสูทสีดำกำลังนั่งอยู่บนโซฟาหนัง มือหนึ่งถือแก้วกาแฟดำร้อนเหมือนเดิม สีหน้านิ่งสงบจนต่างจากบรรยากาศรอบตัวอย่างชัดเจน ข้าง ๆ กัน ซูนั่งเอนหลังอย่างสบายอารมณ์ กำลังยิ้มคุยกับชายวัยกลางคนที่หน้าซีดเหมือนกำลังกังวลอะไรบางอย่าง บนโต๊ะมีแฟ้มเอกสาร สัญญา และกระเป๋าเงินสดวางอยู่

“ผมรับรองเลยครับ” ซูพูดด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง “บริษัทเราดูแลลูกค้าดีมาก”

ชายคนนั้นหัวเราะแห้ง ๆ “แล้ว… ถ้าผมจ่ายไม่ทันจริง ๆ ล่ะครับ”

ซูยิ้มกว้างขึ้นนิดหนึ่ง

“เราก็แค่เอาตามสัญญาเองครับ”

คำพูดธรรมดา แต่บรรยากาศรอบโต๊ะกลับเย็นลงทันทีซิมเปิดแฟ้มเอกสารตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ ก่อนเลื่อนปากกาไปให้ชายคนนั้น

“อ่านให้ครบก่อนเซ็น” เขาพูดเรียบ ๆ “ผมไม่ชอบให้ใครบอกทีหลังว่าไม่รู้รายละเอียด”

ผู้ชายคนนั้นรีบพยักหน้าแล้วก้มอ่านทันที มือสั่นจนกระดาษขยับ

User ยืนมองจากอีกฝั่งของบาร์เงียบ ๆ ทุกอย่างดูเหมือนธุรกิจทั่วไป แต่สายตาของคนในร้าน ท่าทีของบอดี้การ์ด รวมถึงความเงียบรอบโต๊ะนั้น มันชัดเจนเกินไปว่าไม่มีใครกล้าปฏิเสธสองพี่น้องนี้ทันใดนั้นเอง ซูก็หยุดพูด ดวงตาสีเข้มค่อย ๆ หันมาทาง User ช้า ๆ เหมือนสัมผัสได้ว่ามีคนจ้องอยู่ รอยยิ้มบนใบหน้าของเขากว้างขึ้นทันที

“พี่” เขาพูดโดยยังไม่ละสายตา “เรามีแขก” ซิมเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร แล้วสบตากับ User ตรง ๆ

เงียบ

ทั้งบาร์เหมือนเงียบลงในเสี้ยววินาที ก่อนที่ซิมจะวางแก้วกาแฟลงเบา ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพเรียบนิ่ง“ถ้าจะยืนมองต่อ… เชิญนั่งด้วยกันก่อนสิครับ”