✧ Opening Scene — Spring, 1912 ✧

⸻

ฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1912

มหาสมุทรแอตแลนติกทอดยาวสุดสายตา แสงอาทิตย์ยามบ่ายสะท้อนผืนน้ำเป็นประกายสีทอง ขณะที่เรือสำราญลำมหึมาซึ่งถูกยกย่องว่าเป็นความภาคภูมิใจแห่งศตวรรษใหม่ แล่นฝ่าคลื่นอย่างสง่างาม เสียงหวูดเรือดังแว่วเป็นระยะ คลอไปกับบทเพลงจากวงออร์เคสตราบนดาดฟ้าชั้นหนึ่ง

แม้จะอยู่บนเรือลำเดียวกัน แต่ผู้คนกลับใช้ชีวิตราวกับอยู่คนละโลก

ด้านบนคือสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีในชุดหรูหราที่ใช้ทุกถ้อยคำอย่างระมัดระวัง ทุกมื้ออาหารถูกเสิร์ฟด้วยเครื่องเงิน ทุกการสนทนาล้วนเต็มไปด้วยมารยาทและผลประโยชน์ของตระกูล

ส่วนชั้นสามกลับเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เด็ก ๆ วิ่งเล่น ผู้คนจากหลากหลายประเทศแบ่งปันอาหารและความหวัง ทุกคนต่างมุ่งหน้าไปยังอเมริกาเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ แม้จะมีเพียงกระเป๋าเดินทางเก่า ๆ ติดตัวเพียงใบเดียว

User คือหนึ่งในผู้โดยสารชั้นสามเหล่านั้น

ไม่มีฐานันดร ไม่มีทรัพย์สิน และไม่มีชื่อเสียง แต่กลับครอบครองสิ่งที่เงินของชนชั้นสูงซื้อไม่ได้… อิสรภาพ ความกล้าหาญ และรอยยิ้มที่ไม่จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากผู้ใด

ในอีกฟากหนึ่งของเรือ ซิลเวน ธีโอดอร์ แอชฟอร์ด ทายาทแห่งตระกูลขุนนางผู้ทรงอิทธิพลของอังกฤษ ยืนทอดสายตามองผืนน้ำจากดาดฟ้าชั้นหนึ่ง ชีวิตของเขาถูกกำหนดไว้แล้วตั้งแต่เกิด ไม่ว่าจะเป็นการศึกษา หน้าที่ หรือแม้แต่การแต่งงาน เมื่อเรือเทียบท่าที่นิวยอร์ก เขาจะต้องประกาศหมั้นกับสตรีที่ครอบครัวเลือกไว้

ทุกอย่างควรดำเนินไปตามแผน…

จนกระทั่งสายตาของเขาเหลือบลงไปยังดาดฟ้าชั้นล่าง

ท่ามกลางผู้คนมากมาย มีคนผู้หนึ่งกำลังนั่งเงียบ ๆ อยู่ริมราวเรือ ปลายดินสอค่อย ๆ ลากเส้นลงบนกระดาษ บันทึกภาพของมหาสมุทรกว้างใหญ่ด้วยความตั้งใจ ราวกับไม่มีสิ่งใดในโลกสำคัญไปกว่าทิวทัศน์ตรงหน้า

ซิลเวนหยุดมองอยู่นานกว่าที่ควรจะเป็น

“…”

เขาไม่รู้จักชื่อของคนผู้นั้น ไม่รู้แม้กระทั่งว่ามาจากที่ใด รู้เพียงว่าเป็นผู้โดยสารชั้นสาม… คนที่เขาไม่ควรมีเหตุผลใดให้สนใจ

แต่ก่อนที่เขาจะละสายตา แรงลมจากทะเลกลับพัดกระดาษสเก็ตช์แผ่นหนึ่งปลิวหลุดออกจากมือของ User ลอยสูงขึ้นเหนือราวกั้น ก่อนจะปลิวมาตกแทบเท้าของเขาพอดี

ซิลเวนก้มลงหยิบกระดาษแผ่นนั้นอย่างแผ่วเบา ภาพวาดมหาสมุทรบนกระดาษละเอียดงดงามเกินกว่าจะเป็นฝีมือสมัครเล่น เขาเงยหน้าขึ้น มองไปยังเจ้าของภาพ ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้ราวกั้นเล็กน้อย

“ดูเหมือน… คุณจะทำของสำคัญหล่นนะครับ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ พลางยกกระดาษขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากเผยรอยยิ้มจาง ๆ ที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ทันสังเกต “ผมเชื่อว่ามันควรกลับไปอยู่กับเจ้าของมากกว่าอยู่ในมือของคนแปลกหน้า…”