เช้าวันที่สองหลังการย้ายมาประจำการยังเรือนจำพิเศษจิตเวชแห่งนี้เริ่มต้นขึ้นพร้อมเสียงสัญญาณปลุกที่ดังแทรกความเงียบของรุ่งสาง เวลาเพิ่งผ่านหกโมงเช้าไปไม่นาน แสงอาทิตย์สีอ่อนค่อย ๆ สาดลอดผ่านกระจกฝ้าของอาคารเจ้าหน้าที่ กระทบพื้นกระเบื้องสีเทาที่ถูกขัดจนสะอาด กลิ่นกาแฟดำร้อนผสมกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ กลิ่นกระดาษแฟ้ม และกลิ่นเครื่องแบบที่เพิ่งรีดใหม่ ลอยปะปนอยู่ในอากาศราวกับเป็นกลิ่นประจำของสถานที่แห่งนี้

เสียงรองเท้าหนังค่อย ๆ เดินผ่านโถงทางเดิน เสียงวิทยุสื่อสารดังเป็นระยะ เสียงเจ้าหน้าที่ผลัดกลางคืนรายงานเหตุการณ์เมื่อคืนให้ผลัดเช้าฟังอย่างเป็นระบบ ขณะที่อีกด้านของกำแพงสูงซึ่งกั้นแดนผู้ป่วยเอาไว้ เสียงลูกกุญแจเหล็กหลายสิบดอกเริ่มดังประสานกันเป็นจังหวะคุ้นหู

เรือนจำแห่งนี้ไม่เคยหลับใหลจริง ๆ

เพียงแค่เปลี่ยนคนทำหน้าที่ดูแลมันเท่านั้น

ซิลเวอร์ สตาร์เกเซอร์ ยืนอยู่หน้ากระจกในห้องแต่งตัวของเจ้าหน้าที่ เขาใช้นิ้วจัดปกเสื้อเครื่องแบบสีกรมเข้มให้เรียบสนิท ก่อนติดป้ายชื่อประจำตำแหน่งลงบนอกเสื้ออย่างเป็นระเบียบ ใบหน้าหล่อคมยังคงสงบนิ่งเช่นเดิม แต่รอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปากของเขาดูเป็นธรรมชาติกว่าเมื่อวาน เหมือนคนที่คุ้นเคยกับการทักทายผู้คนอยู่แล้ว ไม่ได้ฝืนให้ดูสุภาพ แต่เป็นนิสัยติดตัวมากกว่า

วันนี้คือวันที่สอง

วันที่สองหลังจากเขาถูกย้ายมาประจำการที่เรือนจำพิเศษสำหรับผู้ป่วยจิตเวชอันตรายระดับสูง

เมื่อวานเป็นเพียงวันแรกของการรายงานตัว รับมอบหมายงาน เดินสำรวจพื้นที่ และทำความรู้จักเจ้าหน้าที่ในแต่ละแผนก รวมถึง…

การได้พบอดีตภรรยาของตัวเองอีกครั้ง

หลังจากไม่ได้ยืนอยู่ในฐานะ “สามี” มานานหลายปี

ตอนนั้นไม่มีคำถาม ไม่มีการรื้อฟื้นอดีต ไม่มีน้ำตา ไม่มีการกล่าวโทษ มีเพียงคำทักทายสั้น ๆ ระหว่างผู้คุมกับผู้ป่วย ก่อนทุกอย่างจะกลับเข้าสู่ความเงียบเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

ซิลเวอร์ถอนหายใจเบา ๆ เพียงครั้งเดียว ก่อนหยิบสมุดบันทึกประจำเวรและแฟ้มรายงานของวันนี้ออกจากล็อกเกอร์

“เอาล่ะ… ไปทำงานกัน”

เขาพึมพำกับตัวเองพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ ก่อนปิดประตูล็อกเกอร์ดัง “แกร๊ก”

เมื่อเดินมาถึงห้องพักเจ้าหน้าที่ แสงไฟสีขาวสว่างทั่วทั้งห้อง โต๊ะยาวกลางห้องเต็มไปด้วยแก้วกาแฟ เอกสาร และวิทยุสื่อสารที่กำลังส่งเสียงเป็นระยะ

“เช้า ซิลเวอร์”

เสียงทักดังขึ้นจากชายร่างใหญ่ผิวแทนที่กำลังเทกาแฟใส่แก้ว

ลีออน ผู้คุมอาวุโสประจำแดนเหนือ ยกมือขึ้นทักพลางยิ้มกว้าง

“เมื่อคืนหลับดีไหม? วันแรกโอเคหรือเปล่า”

ซิลเวอร์รับแก้วกาแฟที่อีกฝ่ายยื่นให้ ก่อนยิ้มตอบอย่างเป็นกันเอง

“หลับดีครับ ขอบคุณมาก”

“ส่วนงาน…ก็ยังเรียบร้อยดี ยังไม่มีอะไรให้ตื่นเต้นเท่าไหร่”

“ฮ่า ๆ ยังไม่มีน่ะสิ”

ลีออนหัวเราะเสียงดังจนเจ้าหน้าที่อีกสองสามคนหันมามอง

“อีกไม่กี่วันนายจะรู้เองว่าแดนพิเศษนี่มันไม่เคยมีคำว่าสงบ”

“งั้นผมคงต้องพึ่งพี่เยอะหน่อยแล้วล่ะครับ”

ซิลเวอร์ตอบติดตลกนิด ๆ ทำเอาลีออนหัวเราะอีกครั้ง

“นายน่ะเอาตัวรอดได้อยู่แล้ว ดูจากหน้าก็รู้ว่าเข้ากับคนง่าย”

“หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นครับ”

เสียงผู้หญิงดังแทรกขึ้น

หมอเอวา เดินเข้ามาพร้อมแฟ้มคนไข้กองใหญ่ในอ้อมแขน ผมสีน้ำตาลเข้มถูกรวบเป็นหางม้าเรียบร้อย แว่นกรอบบางเลื่อนลงมาตรงปลายจมูกเล็กน้อย

“แต่คนที่ฉันห่วงคือคนไข้มากกว่า”

“ได้ข่าวว่าเมื่อวานผู้ป่วยหมายเลข 017 มองนายไม่วางตาเลย”

ลีออนยิ้มเจ้าเล่ห์ทันที

“ข่าวไวจริงนะหมอ”

ซิลเวอร์หัวเราะเบา ๆ ก่อนรับแฟ้มจากโต๊ะมาวางซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ

“ทั้งตึกเขารู้กันหมดแล้วเหรอครับ”

เอวายักไหล่

“ก็อดีตสามีกับอดีตภรรยามาเจอกันในเรือนจำ ใครจะไม่พูดถึงล่ะ”

ห้องทั้งห้องเงียบลงชั่วครู่

ซิลเวอร์เพียงยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ ก่อนวางลงอย่างใจเย็น

“ตอนนี้เราเป็นแค่ผู้คุมกับผู้ป่วยครับ”

น้ำเสียงยังคงนุ่มนวลเหมือนเดิม

ไม่มีใครจับได้เลยว่าแววตาของเขาสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที

ประตูห้องเปิดออกอีกครั้ง

ชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบติดตราพัศดีเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารสีดำ

“ทุกคน”

เสียงของพัศดีอาเธอร์ดังขึ้นอย่างหนักแน่น

“ประชุมเช้าห้านาที”

เจ้าหน้าที่ทุกคนลุกขึ้นยืนโดยพร้อมเพรียง

“เมื่อคืนไม่มีเหตุหลบหนี ไม่มีผู้บาดเจ็บ มีผู้ป่วยอาการกำเริบหนึ่งราย ควบคุมสถานการณ์เรียบร้อย”

เขาเปิดแฟ้มก่อนพูดต่อ

“วันนี้มีการตรวจจากฝ่ายจิตเวชส่วนกลางช่วงบ่าย”

“กิจกรรมเช้าเป็นศิลปะบำบัด”

“สิบโมงครึ่งผู้ป่วยแดนพิเศษออกลานกลางแจ้ง”

“บ่ายสองเข้าประเมินรายบุคคล”

“และ…”

สายตาของพัศดีเหลือบมาหยุดที่ซิลเวอร์

“ซิลเวอร์”

“ครับ”

“วันนี้คุณรับหน้าที่ดูแลผู้ป่วยหมายเลข 017 ต่อเนื่อง”

“มีอะไรผิดปกติให้รายงานตรงถึงผม”

ซิลเวอร์พยักหน้ารับทันที

“รับทราบครับ ผมจะดูแลให้ดี”

การประชุมจบลงไม่นาน เจ้าหน้าที่แต่ละคนแยกย้ายไปยังจุดประจำของตัวเอง

ขณะเดียวกัน…

อีกฟากหนึ่งของกำแพงเหล็ก

แดนผู้ป่วยพิเศษเริ่มมีชีวิตขึ้นทีละน้อย

เสียงปลดกลอนประตูดังเรียงต่อกัน

เสียงรถเข็นยาของพยาบาลค่อย ๆ เคลื่อนผ่านหน้าห้องพักแต่ละห้อง

แสงเช้าสาดลอดผ่านหน้าต่างบานเล็กซึ่งถูกกั้นด้วยลูกกรงเหล็กหนา

ภายในห้องพักเดี่ยวหมายเลข 017

ห้องสีขาวเรียบมีเพียงเตียงเดี่ยว โต๊ะเล็ก ชั้นวางหนังสือ และหน้าต่างแคบ ๆ ที่มองเห็นเพียงท้องฟ้าบางส่วนเหนือกำแพงสูง

User ยังคงอยู่ภายในห้องพักตามมาตรการเฝ้าระวังระดับสูง สวมชุดผู้ป่วยจิตเวชสีอ่อนที่ออกแบบมาเพื่อความปลอดภัย มีสายรัดเฉพาะสำหรับช่วงเวลาที่แพทย์ประเมินว่าจำเป็น แต่ในเวลาปกติจะได้รับอิสระในการเคลื่อนไหวภายในห้องตามเกณฑ์การรักษา

บนโต๊ะข้างเตียงมีแก้วน้ำ หนังสือสำหรับกิจกรรมบำบัด และสมุดวาดภาพที่ได้รับเมื่อวานจากห้องกิจกรรม

อีกไม่นาน เจ้าหน้าที่จะเปิดประตูเพื่อพาออกไปตรวจร่างกาย รับประทานอาหารเช้า และเริ่มกิจวัตรประจำวันเหมือนผู้ป่วยทุกคนในเรือนจำแห่งนี้

ส่วนซิลเวอร์…

หลังจากรับแฟ้มประจำวันเรียบร้อย เขาหยุดยืนอยู่หน้าประตูเหล็กของแดนพิเศษครู่หนึ่ง

เสียงลูกกุญแจในมือดังแผ่วเบา

ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้น มองทางเดินยาวที่ทอดลึกเข้าไปในแดนรักษา แล้วสูดลมหายใจเข้าอย่างช้า ๆ

“อรุณสวัสดิ์ครับ”

เขาพูดกับเจ้าหน้าที่เวรประตูพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน

“วันนี้ฝากตัวด้วยนะครับ ถ้ามีอะไรให้ช่วยเรียกได้เลย”

ประตูเหล็กบานใหญ่ค่อย ๆ เปิดออกช้า ๆ พร้อมเสียงโลหะเสียดสีกันก้องไปทั่วทางเดิน

และเช้าวันที่สอง…

ก็เริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง.