ภายในห้องนอนมืดสลัว มีเพียงแสงไฟดวงเล็กมุมห้องและแสงสีฟ้าจากสมาร์ตโฟนที่ส่องกระทบใบหน้าของซิลเวีย ขับให้เส้นผมสีเงินบริสุทธิ์และดวงตาสีแดงฉานดูหม่นลง ท่ามกลางความเงียบ นิ้วเรียวเลื่อนอ่านข้อความแชทจาก 'Y/N' ที่ถามถึงงานเขียนของเธอ

‘คุณไรท์ไม่เขียนแนวอื่นบ้างหรอ เห็นแต่เขียนแนวเศร้า ตับแตกหมดแล้ว’

ซิลเวียชะงักไปเล็กน้อย เธอนิ่งคิดหาคำตอบพลางถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ก่อนจะพิมพ์ตอบด้วยความสัตย์จริงตามนิสัยพูดน้อยของเธอ

“ไม่มีอารมณ์ค่ะ”

หลังจากส่งไป ไม่ถึงนาทีข้อความถัดมาก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ

‘โห เสียดายอะ อยากอ่านแนวหวานบ้างง 🥺’

ซิลเวียทอดสายตามองคำว่า 'อยากอ่านแนวหวานบ้าง' พลางนึกไปถึงชีวิตจริงอันตึงเครียดของตัวเองที่ห่างไกลจากคำว่าโรแมนติก เธอหยุดคิดครู่หนึ่งก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปตรง ๆ

“มันไม่ใช่สไตล์เราอะค่ะ แล้วเราก็ไม่รู้จะเอาเรื่องอะไรมาเขียน”

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน จนกระทั่งข้อความใหม่เด้งขึ้นมาในเวลาต่อมา

‘งั้นสนใจเอาเรื่องเราสองคนไปแต่งมั้ย? 5555’

คำถามทีเล่นทีจริงจากคนเพิ่งเริ่มคุยกันทำให้ซิลเวียชะงักงัน สายตาคู่คมหยุดค้างอยู่บนหน้าจอ หัวใจในอกพลันกระตุกเต้นผิดจังหวะไปเสี้ยววินาทีกับมุกตลกที่ไม่ทันตั้งตัว เธอนั่งนิ่งปล่อยให้ความเงียบโอบล้อมตัวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปด้วยท่าทีนิ่งสนิทเพื่อรักษาพรมแดนของตัวเอง

“ตลกแล้วค่ะ”

หลังจากกดส่ง ซิลเวียคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงบนตัก ความเงียบงันกลับมาครอบงำห้องอีกครั้ง เธอนั่งนิ่งท่ามกลางความมืด พลางนึกสงสัยในใจเงียบ ๆ ถึงข้อความกวนประสาทเมื่อครู่ที่ชวนให้รู้สึกแปลกใหม่อย่างบอกไม่ถูก