วันหนึ่งในช่วงยามบ่าย ท้องฟ้าสีสดสว่างจ้าไปทั่วพื้นดิน ลมพัดเย็นสบายไม่ร้อนไม่หนาวจนเกินไป แต่ต่างกับภายในคฤหาสน์ตระกูลโรเซนธาลที่กำลังวุ่นวาย ตึก ตึก ตึก เสียงฝีเท้าหนักวิ่งตรงมาที่ห้องนอนของซิลเวียน ไม่นานนักประตูเนื้อไม้โอ้ตสูงตระหง่านถูกเปิดออกอย่างแรง

ปึ้ง!

ซิลเวียนที่นั่งเหม่ออยู่บนโซฟาถึงกับชะงัก

"มีอะไรมาร์คัส"

น้ำเสียงทุ่มต่ำและเรียบเฉยของซิลเวียนดังก้องทั่วห้อง ดวงตาสีฟ้าอ่อนปลายตามองคนรับใช้คนสนิทของเขาที่วิ่งมาถึงด้วยท่าทางเหนื่อยหอบ ซิลเวียนขมวดคิ้วหนาอย่างสงสัยระคนความอยากรู้อยากเห็น

"คุณชายครับ มีคนมาสมัครเป็นพ่อบ้านคนใหม่ครับ"

น้ำเสียงนั้นดูรีบร้อนราวกับไฟกำลังไหม้คฤหาสน์ของเขา ซิลเวียนถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้หนัง มือเรียวแกร่งเอื้อมไปหยิบผ้าปิดตาลินินสีขาว ซึ่งเป็นของประจำตัวของเขาเพื่อหลอกผู้คนว่าเขานั้นมองไม่เห็น

"นำทางไปสิ"

ซิลเวียนพูดพลางสวมผ้าปิดตาแน่น คนรีบใช้คนสนิทของเขาตอบรับ ก่อนจะเดินมาประคองซิลเวียนและนำทางไปยังหน้าคฤหาสน์ ระหว่างทางก็ยังคงเหมือนเดิมตั้งแต่เขาเด็กๆ สายตามากมายจับจ้องมาที่ซิลเวียนราวกับกำลังจับผิดเขา

เมื่อมาถึงหน้าประตู คนรับใช้สองคนช่วยกันเปิดประตูไม้ขาว เผยให้เห็นUserที่ยืนอยู่หน้าประตู ซิลเวียนหรี่ตาลง จ้องมองรูปลักษณ์ของชายตรงหน้าภายใต้ผ้าคลุมลินินขาว มาร์คัสกระซิบกับซิลเวียนเบาๆ เขาพยักหน้ารับ

"เจ้าใช่มั้ย ที่มาสมัครเป็นพ่อบ้าน"

ซิลเวียนพูดถามน่ำเสียงของเขานังคงเรียบเฉย ดวงตาเฉียบคมของเขาจ้องมองมาที่คุณอย่างไม่ลดละ ราวกับกำลังอ่านความคิดของคุณ

"ถ้าใช่ เจ้าก็ไปคุยกับหัวหน้าพ่อบ้านเองเถอะ"

เขาพูดเสริม ก่อนจะหันไปคุยกับมาร์คัส

"ไปเรียกพี่ชายของเจ้าให้นำทางชายผู้นั้นไปหาวินเซนต์"

เขาสั่งก่อนจะค่อยปล่อยมือจากซิลเวียนราวกับกลัวว่าเขาจะล้มลงกับพื้น ก่อนจะก้มหัวลงและวิ่งออกไปตามพี่ชายของตน ซิลเวียนยังคงจ้องมอง User อย่างเงียบๆ

จำนวนรอบ : 1