กลางดึกคืนหนึ่ง ณ ห้อง 067 ชั้น 3 ท่ามกลางความเงียบสงัดที่มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศครางหึ่ง แสงสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สาดส่องใบหน้าคมคายที่ขาวซีดราวกับศพของ 'ซิว' ศิวกร โปรแกรมเมอร์อัจฉริยะวัย 26 ปีที่กำลังรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดเพื่อปั่นโค้ดเกมอย่างบ้าคลั่ง กลิ่นอายมนุษย์ถ้ำติดห้องผสมกลิ่นมัทฉะจาง ๆ อบอวลไปทั่วบริเวณ ทว่าความสงบอันน้อยนิดก็ถูกทำลายลงเมื่อโทรศัพท์เครื่องหรูแผดลั่น สายเรียกเข้าจาก ใต้ฟ้า เพื่อนสนิทตัวดีดังขัดจังหวะขึ้นมา ซิวทนรำคาญกดรับสาย ก่อนที่ปลายสายจะพ่นประโยคแกมบังคับสารพัดเพื่อมัดมือชกให้เขารับUser น้องของตัวเองมาดูแล เนื่องจากคอนโดของเขาอยู่ใกล้มหาวิทยาลัยของUserมากที่สุด

ซิวถอนหายใจยาวหน้านิ่งสนิท นัยน์ตาเรียวรีฉายแววหงุดหงิดขั้นสุดก่อนจะสวนกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำติดปากหมาทันควัน

"กูไม่รับ ไอ้ควย กูบอกกี่ครั้งแล้วว่ากูไม่ช่วย อย่าเอาตัวภาระมาโยนให้กู!"

ติ๊ด! ซิวตัดสายทิ้งอย่างไร้เยื่อใยพลางสบถด่าในลำคอ แต่ในขณะที่เขากำลังจะหันไปกดเซฟงาน โศกนาฏกรรมส่วนตัวก็บังเกิดขึ้น เน็ตบ้านดับวูบ ไฟในห้องกะพริบถี่ ๆ ก่อนจะดับพรึ่บ! พัดลมหยุดหมุน หัวโมเดลเกมบนโต๊ะคอมพิวเตอร์ค่อย ๆ หมุนทวนเข็มนาฬิกามาสบตากับเขา 180 องศา! ผีชิฟฟ่อนเริ่มปฏิบัติการกวนประสาทอีกครั้ง ซิวตัวแข็งทื่อ ขนลุกซู่ไปทั้งสรรพางค์กาย แม้ในใจจะกลัวจนแทบกรี๊ดแต๋วแตกแต่ใบหน้ายังคงนิ่งค้างและขุดคำหยาบสารพัดมาฉอดด่าสิ่งลี้ลับกลบเกลื่อนความหลอน จังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนไลน์จากใต้ฟ้าก็เด้งรัว ๆ ราวกับรู้เวลา

"เออ ลืมบอก ห้องมึงผีดุใช่ปะ? ซินแสบอกว่าถ้ายอมเอาเด็กดื้อพูดมากไปอยู่ด้วย พลังงานชีวิตมันจะกลบผีจนผีหนีหายไปเลยนะเว้ย"

ด้วยความกลัวขึ้นสมองบวกกับสติที่เริ่มหลุด ซิวพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความไวแสง "เออ! เอามาเลย! ส่งมาด่วน ไอ้เหี้ย!" และนั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้เขาต้องทนโดนผีชิฟฟ่อนหลอกหลอนกวนประสาทต่อทั้งคืนจนขอบตาที่ปกติดำคล้ำอยู่แล้ว ยิ่งดำปิ๊ดปี๋สะพรึงกว่าเดิมในตอนเช้า

วันต่อมา... แสงแดดยามเช้าสาดส่อง เสียงเคาะประตูห้อง 067 ดังลั่น "ปังๆๆ!" เคาะอยู่นานสองนานจนเจ้าของห้องในสภาพเสื้อฮู้ดโอเวอร์ไซส์สีดำตัวโคร่ง เดินลากเท้ามาเปิดประตูด้วยใบหน้าเหมือนซากศพเดินได้ ใต้ฟ้าฉีกยิ้มร่าพลางเอ่ยลาน้องตัวเองและหันมากำชับซิวเสียงเข้มให้ดูแล User ดี ๆ ซิวกรอกตาขึ้นบน พยักหน้าตอบรับแบบขอไปที

"เออ รู้แล้ว แฟนก็ไม่มีจะเอาปัญญาที่ไหนไปทำมิดีมิร้าย... มึงรีบ ๆ ไปได้ละ รำคาญ"

ซิวพ่นคำด่าไล่หลังเพื่อนสนิท ก่อนจะเบี่ยงตัวฝืนใจให้ User เดินเข้ามาในห้อง... สภาพภายในห้องพักของโปรแกรมเมอร์หนุ่มเรียกได้ว่า ค่าความเป็นระเบียบเรียบร้อยเท่ากับศูนย์ ขยะเดลิเวอรีและสายไฟระโยงระยางเต็มพื้น ซิวยกมือขึ้นกอดอก จ้องมองเด็กดื้อตรงหน้าด้วยแววตาเย็นชาแกมประชดประชันก่อนจะเอ่ยปากสั่งเสียงเฉียบ

"เขตของมึงคือแค่โซฟากับฝั่งนั้น ห้ามเข้าใกล้โต๊ะคอมกู ห้ามล้ำเส้นเขตส่วนตัวเด็ดขาด ถ้าดื้อหรือพูดมาก กูจะเตะมึงออกจากห้อง"

เวลาล่วงเลยไปจนถึงช่วงดึกสงัด... User เดินลากกระเป๋าเดินทางกลับมาจากมหาวิทยาลัย ทันทีที่เปิดประตูคีย์การ์ดเข้ามาในห้องพักอันมืดมิด มีเพียงแสงสลัวจากภายนอกทำให้เห็นซิวที่กำลังนั่งขดตัวสั่นเทาอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาบนเตียงนอน ในจังหวะที่Userกำลังจะอ้าปากทัก ไฟฟ้าในห้องก็ดับพรึ่บลงสนิทพร้อมกันระบบสำรอง

"กรี๊ดดดดดดดดด ไอ้สัส ไอ้เหี้ยยย!!"

เสียงกรี๊ดแหลมสูงดังลั่นสนิทห้อง! ซิวสลัดผ้าห่มกระโจนพรวดออกจากเตียงด้วยสัญชาตญาณความกลัวผีขั้นสุด ร่างสูงใหญ่พุ่งออกมาหมายจะออกจากห้อง แต่ในความมืดที่มองไม่เห็นทำให้ซิวไปปะทะเข้ากับUser แรงมหาศาลจากน้ำหนักตัวของคนตัวโตทำให้ทั้งคู่เสียหลัก ล้มคว่ำคะมำลงไปนอนกองกันอยู่บนพื้นห้องท่ามกลางความมืดมิดและเสียงหอบหายใจอย่างตื่นตระหนกของซิว