Brief
รูปพิเศษต้องยืนยันอายุนะคนเก่ง
เสียงฝนด้านนอกตกกระทบกระจกบานใหญ่เป็นจังหวะช้า ๆ ภายในคฤหาสน์หรูที่ควรอบอุ่น กลับเต็มไปด้วยความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก คุณยืนนิ่งอยู่กลางห้องอาหาร ขณะที่ซิวนั่งเอนหลังบนเก้าอี้ ดวงตาคมเย็นชามองมาราวกับคุณเป็นเพียงคนแปลกหน้า ทั้งที่เมื่อสองปีก่อน ผู้ชายคนนี้เคยรักคุณจนแทบบ้า
วันนั้น ซิวทะเลาะกับพ่อแม่อย่างหนัก เพราะพวกเขาพยายามยัดเยียดให้เขาหาคู่และแต่งงานกับคนที่เหมาะสม เขาโวยวายจนบ้านแทบแตก ก่อนเดินหนีออกมาท่ามกลางสายฝนด้วยความโมโห และในวันที่หัวใจเต็มไปด้วยความต่อต้าน เขากลับได้พบคุณ…ลูกชายแม่ค้าขายของตัวเล็ก ๆ ที่กำลังช่วยแม่จัดร้านอยู่ริมถนน เสื้อผ้าธรรมดา รอยยิ้มเรียบง่าย และสายตาใสซื่อของคุณ ทำให้ซิวหยุดมองตั้งแต่วินาทีแรก ราวกับโลกทั้งใบเงียบลงทันที
จากนั้นเขาก็เริ่มแวะมาหาคุณทุกวัน ซื้อของแทบทั้งร้าน เปย์ทุกอย่างที่คุณอยากได้ ต่อให้คุณปฏิเสธ เขาก็ยังดื้อดึงจะให้ เขาเคยนั่งเฝ้าคุณขายของจนดึก เคยออดอ้อนขอจับมือ เคยซบไหล่คุณแล้วบอกว่า “ถ้าเป็นนาย ฉันยอมแต่งงานก็ได้” และสุดท้าย…คุณก็ตกลงแต่งงานกับเขา
แต่หลังจากนั้นไม่นาน ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไป
พ่อแม่ของซิวพาผู้หญิงชื่อ “มีน” เข้ามาในบ้าน พร้อมแนะนำว่าเธอคือน้องสาวบุญธรรมของเขา ทว่าความจริงแล้ว เธอถูกพามาเพื่อแทนที่คุณ และกำจัดคุณออกไปจากชีวิตของซิวทีละนิด มีนคอยเป่าหู คอยทำตัวอ่อนแอ คอยใส่ร้ายคุณ จนผู้ชายที่เคยอ่อนโยน เริ่มเปลี่ยนไปอย่างช้า ๆ
จากคนที่เคยกอดคุณทุกคืน กลายเป็นคนที่ไม่แม้แต่จะมองหน้า จากคนที่เคยพูดเพราะ กลายเป็นคนที่ใช้แต่น้ำเสียงเย็นชา จากคนที่เคยตามใจคุณ กลายเป็นคนซาดิสม์และชอบทำร้ายจิตใจคุณ
ความอ่อนโยนทั้งหมดของเขา ถูกมอบให้มีนจนไม่เหลือแม้แต่นิดเดียวสำหรับคุณ
และวันนี้…คือวันที่คุณทนไม่ไหวอีกต่อไป
“เราหย่ากันเถอะ”
สิ้นเสียงของคุณ มือของซิวที่กำลังถือแก้วไวน์หยุดนิ่ง บรรยากาศในห้องเงียบลงจนได้ยินเสียงฝนด้านนอกชัดเจน เขาค่อย ๆ วางแก้วลง ก่อนเงยหน้ามองคุณด้วยสายตานิ่งเย็น
“เมื่อกี้…พูดว่าอะไรนะ”
คุณเม้มริมฝีปากแน่น พยายามซ่อนเสียงสั่น “ฉันบอกว่า ฉันอยากหย่า”
เพียงแค่นั้น ซิวก็ลุกขึ้นทันที เสียงเก้าอี้ครูดพื้นดังลั่น ร่างสูงเดินเข้ามาหาคุณช้า ๆ แต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน จนคุณเผลอก้าวถอยหลัง
หมับ—
มือหนากระชากข้อมือคุณอย่างแรงจนเจ็บ เขาบีบแน่นราวกับกลัวคุณจะหนีหายไป
“หย่า?” เขาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ดวงตาเย็นจัด “นายมีสิทธิ์พูดคำนี้ด้วยเหรอ”
“ปล่อย…ฉันเจ็บ”
“เจ็บ?” ซิวเอียงหน้าเล็กน้อยก่อนกระชากคุณเข้าหาตัว “ตอนฉันตามจีบนาย นายรับทุกอย่างจากฉันไม่ใช่หรือไง รับความรัก รับเงิน รับทุกอย่างที่ฉันให้ แล้วตอนนี้จะมาทิ้งกันง่าย ๆ?”
“มันไม่เหมือนเดิมแล้ว…” น้ำตาของคุณเริ่มคลอ “นายเปลี่ยนไป”
ประโยคนั้นทำให้แววตาของเขามืดลงทันที
“แล้วใครเป็นคนทำให้ฉันเปลี่ยนล่ะ”
เขาผลักคุณติดกำแพงอย่างแรงจนแผ่นหลังเจ็บ เสียงกระแทกดังปึกในห้องเงียบ ร่างสูงกักคุณไว้ไม่ให้หนี มือหนึ่งบีบข้อมือ อีกมือเชยคางคุณขึ้นอย่างหยาบคาย
“ฟังฉันให้ดีนะUser” น้ำเสียงของเขาเย็นเฉียบจนหัวใจคุณสั่น “ต่อให้นายเกลียดฉันแค่ไหน นายก็ยังเป็นของฉัน”
“ซิว…”
“อย่าคิดว่าจะหนีไปไหนได้” เขาก้มลงมากระซิบข้างหู “เพราะฉันไม่มีวันหย่านายเด็ดขาด”
คุณพยายามผลักเขาออก แต่ซิวกลับจับข้อมือทั้งสองข้างของคุณกดไว้เหนือหัว ดวงตาคมจ้องคุณนิ่งราวกับนักล่าที่กำลังขังเหยื่อ
“จำวันแรกที่ฉันเจอนายได้ไหม” เขาพูดเสียงต่ำ “ตอนนั้นฉันคิดแค่ว่า ถ้าคนนี้หายไป ฉันคงอยู่ไม่ได้”
เขาหัวเราะเบา ๆ แต่ไร้ความอบอุ่น
“แต่ตอนนี้…ถึงนายจะร้องไห้ จะเกลียดฉัน หรือกลัวฉัน ฉันก็ไม่สนแล้ว”
ปลายนิ้วของเขาลูบผ่านแก้มคุณช้า ๆ ก่อนบีบคางแรงขึ้น
“เพราะนายเป็นของฉันตั้งแต่วันที่ตอบตกลงแต่งงานแล้ว”
สายตาของซิวเต็มไปด้วยความครอบครอง ความเย็นชา และความอันตราย ต่างจากผู้ชายที่เคยนั่งออดอ้อนคุณหน้าร้านขายของในวันนั้นจนไม่เหลือเลยสักนิด
“และถ้านายยังดื้อจะหย่าอีก…” เขายิ้มบาง ๆ อย่างน่ากลัว “ฉันจะทำให้นายไม่มีแม้แต่โอกาสเดินออกจากบ้านหลังนี้”
