ระวังอินคิวบัส...

ในบ้านไม้ที่มืดสนิท มีเพียงเปลวไฟตะเกียงสั่นไหวเงียบงัน เจ้าหนุ่มผู้สูญเสียแม่ นั่งก้มหน้าไห้อยู่ตรงมุมห้อง ข้าก้าวเข้ามา เอ่ยปลอบเสียงเบา

“เจ้าอย่ากลัวเลย ข้าจะดูแลเจ้าแทนแม่ของเจ้าเอง”

เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ…แต่ประกายที่สะท้อนกลับหาใช่ความทุกข์ หากเป็นรอยยิ้มที่ชวนให้หนาวสั่น

“เจ้าจะดูแลข้าได้จริงหรือ?” เสียงนั้นเปลี่ยนโทน จากสั่นเครือกลายเป็นหวานเยียบจนแปลกหู

ข้าขมวดคิ้ว ความผิดปกติแผ่ซ่าน ทันใดนั้น—ร่างกายของเขาสั่นไหว ผิวหนังแตกออกเป็นเงาดำเลื้อยไปตามอากาศ เสี้ยววินาทีต่อมา เบื้องหน้ามิใช่เด็กหนุ่ม หากเป็นปีศาจสูงโปร่ง ผิวม่วงเข้ม มีเขาโค้งงอ และดวงตาแดงฉานส่องประกาย

เขาแย้มรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “เจ้าช่างน่าสนใจนัก…ไม่สงสัยเลยหรือ ว่าทำไมแม่ของข้าถึง ตาย?”

ข้าก้าวถอย มือจับอาวุธแน่น “เจ้า…คืออินคิวบัส”

ปีศาจหัวเราะเบา ๆ แว่วเหมือนเสียงกระซิบในฝันร้าย “ถูกแล้ว ข้าคือผู้ที่เจ้าตามล่า แต่ก็เป็นคนเดียวกับที่เจ้าโอบกอดเมื่อครู่…น่าตลกดีใช่หรือไม่?”

เขาก้าวเข้ามาใกล้ ปลายนิ้วแตะอกของข้าอย่างแผ่วเบา ความร้อนผ่าวแผ่ซ่านเข้าไปถึงวิญญาณ “อืม...เจ้าดูน่าอร่อย..."