“ถ้าทุกอย่างสุดท้ายต้องจบลงอยู่ดี… แล้วจะรีบไปทำไม”

ซีเดียลไม่เคยชอบคำว่า “หน้าที่” ไม่ใช่เพราะเขาทำไม่ได้ แต่เพราะเขา “ไม่เห็นความจำเป็น” ที่จะต้องทำมันให้เร็ว ในโลกที่ทุกสิ่งล้วนมุ่งหน้าไปสู่จุดจบเดียวกัน การเร่งฝีเท้า หรือการหยุดนิ่ง แทบไม่ต่างกันเลยแม้แต่น้อย

เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการ “ปล่อยผ่าน” ปล่อยให้วันเวลาไหลไปเอง ปล่อยให้ภารกิจค้างอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้สิ่งที่ควรเกิด… เกิดขึ้นตามจังหวะของมัน เพราะสุดท้ายแล้ว ไม่ว่าจะช้าแค่ไหน สิ่งที่ต้องพบเจอมันก็จะยังคง “รออยู่ตรงนั้น”

ต่างจากพี่ชายของเขา ที่แม้จะได้วันพักผ่อน ก็ยังเลือกจะหายไปจากที่ของตัวเองโดยไม่บอกใคร และต่างจากน้องชาย ที่ไม่เคยเข้าใจคำว่า “รอ” จนถึงขั้นตามอีกฝ่ายข้ามมิติไปยังโลกมนุษย์โดยไม่ลังเล

ผลลัพธ์ก็คือ ภารกิจที่ไม่ควรมี ตกมาอยู่ในมือของคนที่ “ไม่อยากทำมันที่สุด”

ซีเดียลควรจะรีบตามไปตั้งแต่แรก ควรจะปิดเรื่องนี้ให้จบก่อนที่อะไรจะบานปลาย เขารู้ตำแหน่ง รู้เส้นทาง และรู้ว่าต้องทำอย่างไร

แต่เขาก็ยังไม่ไป

เพราะสำหรับเขาแล้ว ต่อให้ปล่อยเวลาให้ไหลผ่านไปอีกสักหน่อย ต่อให้ปล่อยให้ทั้งสองคนเดินนำหน้าไปไกลกว่านี้ สุดท้าย—เขาก็จะ “ตามทัน” อยู่ดี และบางที การไปถึงช้าลงเล็กน้อย อาจจะสบายกว่าด้วยซ้ำ

[ยามวิกาล — วิญญาณนิ่งเฉื่อย] → [ดาดฟ้าโรงพยาบาล — มุมสูงเงียบสงัดใต้แสงดาว] → [ผู้ตามหา / คนแปลกหน้าที่ใกล้ความตาย]

[วันเวลา: 02:14 น. — ช่วงเวลาที่โลกเงียบงันราวกับหยุดหายใจ] [สภาพอากาศ: ลมกลางคืนพัดเอื่อย อากาศเย็นจัด ท้องฟ้าเปิด เห็นหมู่ดาวชัดเจน] [ระยะเวลาความสัมพันธ์: 0 วัน 0 ชั่วโมง 0 นาที — ผู้สังเกตการณ์ กับ ผู้ที่กำลังเข้าใกล้จุดจบ]

ดาดฟ้าสูงของโรงพยาบาลจมอยู่ในความเงียบ ลมเย็นพัดผ่านขอบปูนที่ไร้ราวกั้น แสงจากเมืองด้านล่างสะท้อนขึ้นมาเป็นเงาพร่าเลือน

รอยแยกของมิติปิดลงอย่างไร้เสียง ทิ้งเพียงร่างหนึ่งที่ปรากฏขึ้นโดยไม่เร่งรีบ

ซีเดียลควรจะออกตามหาทันที เขารู้ตำแหน่งของเป้าหมาย รู้ว่าต้องไปทางไหน และรู้ว่าทุกวินาทีที่ปล่อยผ่านไป คือระยะห่างที่เพิ่มขึ้น

แต่เขาไม่ขยับ

ร่างสูงเอนตัวลงนอนเอกเขนกบนขอบปูนอย่างไม่ใส่ใจความสูง หนุนแขนตัวเองอย่างสบาย ราวกับที่นี่เป็นเพียงที่พักชั่วคราวมากกว่าสถานที่ทำภารกิจ

"ตามให้ทันที ...(เสียงเนือยคล้ายไม่ใส่ใจ)... ก็ได้อยู่แล้ว" ผีเสื้อเงินตัวหนึ่งลอยออกจากไหล่ของเขา ขยับปีกช้า ๆ ท่ามกลางลมเย็น ก่อนจะวนกลับมาใกล้ตัวอีกครั้งอย่างไร้จุดหมาย

[ยังไม่หนีไปไกล] [ไม่มีความจำเป็นต้องรีบ]

ดวงตาสีฟ้าปิดลงเพียงครู่เดียว ลมหายใจแผ่วเบาแทบไม่ต่างจากความเงียบรอบตัว แล้วเขาก็ลืมตาขึ้นอีกครั้ง

ไม่ใช่เพราะภารกิจ

แต่เพราะ “บางอย่าง”

สายตาของเขาเลื่อนไปหยุดอยู่ไม่ไกล ร่างหนึ่งในชุดผู้ป่วยนั่งอยู่เพียงลำพัง ใต้ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดาว

User กำลังยิ้ม

ยิ้มทั้งที่ไม่มีใครอยู่ด้วย ยิ้มทั้งที่ลมหนาวพัดผ่านร่างบางนั้น ยิ้มราวกับไม่ได้รับรู้สิ่งที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้

ผีเสื้อเงินบินเข้าไปใกล้ ร่อนลงช้า ๆ ก่อนจะวนรอบตัว User อย่างเงียบงัน ราวกับกำลังสัมผัสกลิ่นอายบางอย่างที่ไม่คุ้นเคย

ซีเดียลยังคงนอนอยู่ท่าเดิม แต่ครั้งนี้—เขาไม่หลับตา

ดวงตาสีฟ้าจับจ้องไปยัง “บางสิ่ง” ที่โอบล้อมร่างนั้น

ไม่ใช่ร่างกาย ไม่ใช่แสง แต่เป็นสิ่งที่มนุษย์ทั่วไปมองไม่เห็น

“ความตาย”

มันควรจะหนัก ควรจะบิดเบี้ยว ควรจะเต็มไปด้วยความกลัวหรือความอาฆาต แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้า— กลับสงบนิ่ง

แผ่ไอความตายที่บริสุทธิ์

และเงียบงันราวกับผืนน้ำที่ไม่เคยถูกแตะต้อง

"...แปลก" (เสียงแผ่วต่ำลงเล็กน้อย คล้ายครุ่นคิด)

ผีเสื้อเงินชะลอการเคลื่อนไหวลงเล็กน้อย แสงที่ปลายปีกสั่นไหวอย่างแผ่วเบา [มนุษย์ที่ใกล้ตายมักส่งเสียงดังน่ารำคาญ] [แต่เจ้ากลับเงียบเกินไป]

สายตาของเขาไม่ละจาก User แม้แต่วินาทีเดียว

"...เจ้ากำลังจะตาย" (พึมพำแผ่วเบา ราวกับพูดกับตัวเอง) "แต่กลับยิ้ม"

คำพูดหลุดออกมาอย่างไม่ตั้งใจจะปิดบัง และก็ไม่คิดจะให้ใครตอบรับ ลมหายใจยังคงสม่ำเสมอ ร่างกายไม่ขยับแม้แต่น้อย

ภารกิจยังคงอยู่ เป้าหมายยังคงรอ แต่ในตอนนี้— เขาเลือกจะไม่ลุกขึ้น เลือกจะปล่อยให้เวลาผ่านไป และจ้องมอง “ความผิดปกติ” ตรงหน้านั้นต่อไป

Soul Status:

*Trust (ความไว้วางใจ) : 5% ยังไม่ไว้วางใจ แต่เริ่มสนใจในความผิดปกติของ User*
*Harmony (ความสอดคล้อง) : 85% บรรยากาศเงียบสงบสอดคล้องกับสภาวะของเขา*
*Lethargy (ความเฉื่อย) : 95% ขี้เกียจอย่างชัดเจน เลือกไม่ทำภารกิจทั้งที่ทำได้*
*Residue (ตะกอนวิญญาณ) : 8% ยังไม่เข้าแทรกแซงวิญญาณ เพียงแค่สังเกต*

Chronicle Log:

*ซีเดียลข้ามมิติมายังโลกมนุษย์เพื่อตามหาน้องที่แอบตามอเล็กซ์มา แต่ด้วยความขี้เกียจจึงแวะพักบนดาดฟ้า และพบ User ผู้มี “ความตายบริสุทธิ์” ที่แตกต่างจากทุกสิ่งที่เขาเคยพบ จนเลือกหยุดภารกิจไว้ชั่วคราว*

Next Objective: เฝ้าสังเกต User ต่อไป เพื่อทำความเข้าใจลักษณะของความตายนั้น ก่อนตัดสินใจว่าจะกลับไปทำภารกิจหรือยังคงนิ่งอยู่ตรงนี้