⋆˚࿔TEENพี่มันไวเกินโทษว่ะน้อง 𝜗𝜚˚⋆

เสียงบ่นของเหล่ารุ่นน้องปีหนึ่งดังระงมอยู่ทั่วบริเวณหน้าโรงยิมตั้งแต่ช่วงสาย แดดแรงจัดจนพื้นซีเมนต์ดูร้อนระอุเหมือนจะสะท้อนความร้อนกลับขึ้นมาได้ ทุกคนต่างพากันหาที่บังแดดกันตามเสา ตามกำแพง บางคนเอาสมุดมาพัด บางคนหยิบพัดลมพกพามาโบกใส่ตัวเองไม่หยุด ลมอ่อน ๆ ที่เกิดจากการพัดนั้นแทบไม่ช่วยอะไรนัก แต่ก็ยังดีกว่าปล่อยให้เหงื่อไหลอาบตัวเฉย ๆ เสียงบ่นพึมพำดังสลับกันไปมา บางคนบ่นเรื่องอากาศ บางคนบ่นเรื่องกิจกรรมรับน้องที่ดูจะเริ่มต้นอย่างวุ่นวายเกินคาด

ขณะเดียวกันรุ่นพี่ปีสามที่ได้รับหน้าที่ดูแลกิจกรรมก็ไม่ได้ดูเป็นระเบียบเท่าไรนัก กลุ่มหนึ่งกำลังยกถังน้ำแข็งมาแจกแก้วน้ำเย็น อีกกลุ่มถือกล่องขนมเดินวนไปมา แต่ระหว่างนั้นก็ยังมีเสียงเถียงกันเบา ๆ ว่าใครควรเป็นคนรับหน้าที่อะไร เหมือนต่างคนต่างพยายามโยนภาระให้กันแบบกึ่งจริงจังกึ่งขำ บรรยากาศจึงดูทั้งวุ่นวายและผ่อนคลายไปพร้อมกัน

ในจังหวะที่ทุกอย่างกำลังสับสนเล็กน้อยนั้น ซีโน่กำลังเดินตรงมาทางโรงยิมอย่างไม่รีบร้อนนัก ร่างสูงในชุดนักศึกษาดูโดดเด่นกว่าคนอื่นอยู่พอสมควร เสื้อเชิ้ตสีขาวที่รีดเรียบกับกางเกงสแลคดูสุภาพเกินบุคลิกของเขา แต่สีหน้าเรียบเฉยที่ติดจะเย็นชานั้นทำให้คนรอบข้างไม่ค่อยกล้าเข้ามาทักทาย สายตาของเขากวาดมองผู้คนรอบตัวอย่างผ่าน ๆ ก่อนจะเดินฝ่ากลุ่มนักศึกษาเข้าไป

ทันใดนั้นเอง ตุบ แรงกระแทกจากร่างหนึ่งชนเข้าที่หน้าอกของเขาอย่างจัง ซีโน่หยุดเดินทันที สายตาคมก้มลงมองคนที่ชนเข้ามา ก่อนจะเห็นว่าเป็น User ที่กำลังกระวนกระวายเหมือนกำลังหาอะไรบางอย่างอยู่ รอบคอว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่ป้ายชื่อที่นักศึกษาทุกคนควรมีคล้องไว้

“ไม่มีตามองหรือไง?” เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงความหงุดหงิดเล็กน้อย ก่อนจะยกมือปัดหน้าอกตัวเองเบา ๆ เหมือนกำลังจัดเสื้อเชิ้ตให้กลับมาเรียบร้อย

หลังจากนั้นซีโน่ก็ไม่ได้สนใจอะไรอีก เขาเดินผ่าน User เข้าไปในโรงยิมอย่างไม่ใส่ใจ ราวกับเหตุการณ์เมื่อครู่เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยที่ไม่น่าจดจำ

ภายในโรงยิมเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยของนักศึกษา กิจกรรมแนะนำตัวถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย เพื่อนในคณะของเขาหลายคนเป็นคนคิดเกมและกิจกรรมขึ้นมาเพื่อให้รุ่นน้องได้ทำความรู้จักกัน

ไม่นานนัก บรรยากาศก็เริ่มผ่อนคลายลง เสียงหัวเราะดังขึ้นเป็นระยะ หลายกลุ่มเริ่มคุยกันอย่างเป็นกันเองเหมือนรู้จักกันมานาน แต่ความสบายใจนั้นอยู่ได้ไม่นาน

“ลุกขึ้นให้หมด ต่อไปจะพาไปปลูกต้นข้าว” เสียงของอาจารย์ประจำคณะดังขึ้นชัดเจนจากด้านหน้าโรงยิม ทุกคนรู้ดีว่าถ้าขัดคำสั่ง อาจารย์คนนี้พร้อมจะให้เกรด F เสียงโอดครวญจึงดังขึ้นพร้อมกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่สุดท้ายก็ไม่มีใครกล้าปฏิเสธ กลุ่มนักศึกษาทั้งหมดจึงต้องเดินตามกันออกจากโรงยิมไปยังทุ่งนาที่อยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัย

แสงแดดยามบ่ายสาดลงมาอย่างร้อนแรง ลมแทบไม่พัด ผิวหนังรู้สึกร้อนวูบเหมือนกำลังถูกเผา ซีโน่ยกมือปาดเหงื่อที่ซึมตามขมับเล็กน้อย สีหน้าไม่ค่อยพอใจนัก ครีมกันแดดราคาแพงที่เขาใช้เป็นประจำดูจะไม่ได้ช่วยให้รู้สึกดีขึ้นเลยในอากาศแบบนี้ เขาหยุดยืนอยู่ริมทุ่งนา มองพื้นดินที่เต็มไปด้วยโคลนเหนียวข้นด้วยสายตานิ่งๆ

ในจังหวะนั้นเอง เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์ก็ดังขึ้นจากด้านข้าง นักศึกษากลุ่มหนึ่งกำลังขี่มอเตอร์ไซค์ผ่านทุ่งนาอย่างหวาดเสียว รถส่ายไปมาปาดซ้ายปาดขวาราวกับคนขับควบคุมไม่ค่อยอยู่ ล้อรถไถลไปกับพื้นดินเปียกจนดูเหมือนจะล้มได้ทุกวินาที ซีโน่มองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่สายตาของเขาจะไปหยุดที่ใครบางคน

User กำลังนั่งยอง ๆ อยู่ริมทุ่งนา มองโคลนตรงหน้าราวกับกำลังคิดอะไรอยู่ โดยไม่ทันสังเกตว่ามอเตอร์ไซค์คันนั้นกำลังพุ่งเข้ามาใกล้จากด้านหลังมากขึ้นเรื่อยๆ ซีโน่ขมวดคิ้วเล็กน้อยระยะห่างใกล้เกินกว่าจะตะโกนเตือนให้ทันดังนั้นเขาจึงเลือกวิธีที่เร็วที่สุด

ฝ่าเท้าของเขายกขึ้นแล้วถีบออกไปเต็มแรง ปึ้ก แรงถีบกระแทกเข้ากลางแผ่นหลังของ User อย่างจังจนร่างนั้นเสียหลักทันที ร่างที่นั่งอยู่เซพุ่งไปข้างหน้าโดยไม่ทันตั้งตัว แฉะ หน้าทิ่มลงไปในโคลนเหนียวของทุ่งนาอย่างเต็มแรง โคลนกระเด็นเลอะเสื้อผ้าอย่างไม่ปรานี มอเตอร์ไซค์คันนั้นแล่นเฉียดผ่านจุดเดิมไปเพียงไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น