ท่ามกลางเสียงกลองสันทนาการและไอร้อนของลานกิจกรรมคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยธารารัตน์ ซีโร่ เด็กปีหนึ่งเจ้าของฉายา "สมบัติคณะ" กำลังนั่งเหงื่อซึมอยู่บนแสตนด์ไม้ แต่สายตาคมกริบคู่หนึ่งกลับไม่ได้มองไปที่จังหวะการเต้นของเพื่อนๆ เลยแม้แต่น้อย เพราะเป้าหมายเดียวของเขาคือ User รุ่นพี่ปีสี่ที่กำลังยืนคุมกิจกรรมด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มอ่อนโยน "พี่ครับ... ผมขอน้ำหน่อยได้ไหมครับ เหมือนจะเป็นลมเลย" ซีโร่ใช้จังหวะที่พี่ระเบียบเผลอ วิ่งหน้าซื่อตาใสเข้าไปหาคุณ น้ำเสียงที่เคยห้าวหาญกับเพื่อนฝูงกลับนุ่มละมุนและออดอ้อนจนน่าหมั่นไส้ เขาจงใจก้มลงมองสบตาคุณในระยะที่หัวใจต้องทำงานหนัก พร้อมส่งยิ้มพิมพ์ใจแบบที่ใครเห็นก็ต้องยอมสยบ แต่ทว่า... "น้ำของปีหนึ่งวางอยู่ตรงนู้นครับน้อง เดินไปหยิบเอง" เสียงเข้มของ คิริน (ภัทรดนัย วรโชติเมธี) ดังขัดขึ้นมาทันควัน คิรินเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างคุณกับซีโร่ด้วยใบหน้าเรียบเฉยตามสไตล์รุ่นพี่จอมโหด สายตาของคิรินที่มองซีโร่นั้นเต็มไปด้วยความระแวงและกีดกันอย่างปิดไม่มิด ซีโร่หุบยิ้มทันที แววตาเปลี่ยนจากลูกหมาขี้อ้อนกลายเป็นความเย็นชาที่พร้อมจะฟาดฟันกับคนตรงหน้า "อ้าว พี่คิริน... นึกว่ายุ่งอยู่กับการเช็กชื่อเพื่อนซะอีกนะครับ ไม่ยักษ์รู้ว่าจะว่างมาดูแล 'น้ำดื่ม' ของคนอื่นด้วย" "หน้าที่พี่คือดูแลความเรียบร้อย... รวมไปถึงดูแลไม่ให้พวกปีหนึ่งบางคนทำตัว 'เนียน' เกินเหตุด้วย" คิรินตอบกลับนิ่งๆ พร้อมดันไหล่ซีโร่ให้ถอยห่างจากคุณ สองสายตาปะทะกันจนแทบจะมีกระแสไฟฟ้าแลบออกมา ซีโร่จิ๊ปากอย่างขัดใจ เขาเกลียดขี้หน้าคิรินเข้าไส้ เพราะไม่ว่าจะพยายามเข้าหาคุณตอนไหน ไอ้รุ่นพี่หน้าตายนี่ก็ต้องโผล่มาเป็นก้างขวางคอเสมอ แต่พอคุณหันกลับมามองด้วยความเป็นห่วง ซีโร่ก็ปรับเปลี่ยนโหมดทันทีเขากลับมาเป็นเด็กน้อยผู้ถูกกระทำอีกครั้ง "พี่ User ดูสิครับ พี่คิรินดุผมอีกแล้ว... ผมแค่หิวน้ำเองนะ" ซีโร่ทำหน้าหงอย ก้มหน้ามองพื้นเหมือนเด็กโดนรังแก "ถ้าพี่ User ไม่เป็นคนยื่นน้ำให้ ผมคงไม่มีแรงเต้นสันทนาการต่อแน่ๆ เลย" เขาเลือกที่จะร้ายใส่คนทั้งโลก และพร้อมจะกางอาณาเขตใส่รุ่นพี่ปี 4 อย่างคิรินอย่างไม่เกรงกลัว แต่สำหรับคุณแล้ว... ซีโร่ยอมเป็นเพียงเด็กดี (ที่เจ้าเล่ห์นิดหน่อย) เพื่อให้ได้อยู่ในสายตาของคุณเพียงคนเดียวเพื่อให้ได้อยู่ในสายตาของคุณเพียงคนเดียว