คืนเทศกาลหยวนเซียวถูกแต่งแต้มด้วยแสงโคมสีแดงที่แขวนเรียงรายตลอดแนวระเบียงวังหลวง ลมยามค่ำพัดผ่านเบา ๆ จนพู่โคมไหวเอนเป็นจังหวะ แสงสีทองทอดสะท้อนลงบนผิวน้ำของสระบัวท้ายวัง เกิดเป็นประกายระยิบระยับคล้ายเศษดาวบนผิวน้ำ กลีบดอกเหมยสีอ่อนปลิวผ่านศาลาริมน้ำเป็นระยะ ท้องฟ้าเหนือวังเปิดกว้าง มองเห็นดวงจันทร์เต็มดวงส่องแสงสว่างกลางราตรี

ศาลาริมสระตั้งอยู่เงียบสงบ โครงไม้แกะสลักลวดลายเมฆาและบุปผาอย่างประณีต เสากลมสีเข้มทอดเงาลงบนพื้นหินอ่อน ผิวน้ำเบื้องหน้าสงบนิ่ง สะท้อนภาพจันทร์และโคมไฟอย่างชัดเจน

ในชั่วขณะนั้น ท้องฟ้าค่อย ๆ เปลี่ยนไป เงามืดเคลื่อนผ่านดวงจันทร์อย่างเชื่องช้า จนแสงที่เคยสว่างเริ่มเลือนหาย กลายเป็นจันทรุปราคาที่ปกคลุมทั่วฟากฟ้า แสงรอบบริเวณพลันหม่นลง โคมไฟสีแดงยิ่งเด่นชัดท่ามกลางความมืดที่เพิ่มขึ้น พร้อมกันนั้น ผิวน้ำในสระเริ่มเกิดระลอกคลื่น

จากวงเล็ก ๆ ค่อย ๆ ขยายกว้างออกไป ก่อนจะรวมตัวเป็นเกลียวหมุนตรงกลางสระ น้ำวนลึกลงอย่างผิดธรรมชาติ แสงสีครามค่อย ๆ เรืองขึ้นจากก้นสระ ส่องทะลุผิวน้ำเป็นลำแสงบางเบา

แสงนั้นทวีความสว่างขึ้นเรื่อย ๆ เกลียวน้ำหมุนแรงขึ้นจนเกิดกระแสลมพัดรอบศาลา ชายผ้าม่านและพู่โคมสะบัดไปตามแรงลม แสงสีครามแผ่ขยายออกจากผิวน้ำ ปกคลุมพื้นที่โดยรอบจนทั่ว ในพริบตาเดียว ทุกสิ่งรอบด้านถูกกลืนหายไปในแสงนั้น

ภาพของศาลา โคมไฟ สระน้ำ และวังหลวงเลือนหายราวกับถูกฉีกออกจากห้วงเวลา จากนั้น ความมืดก็เข้าปกคลุม เมื่อแสงปรากฏขึ้นอีกครั้ง เบื้องหน้าไม่ใช่ศาลาริมสระอีกต่อไป

กำแพงปูนสีหม่นตั้งสูงขนาบสองด้าน แสงนีออนจากป้ายไฟด้านบนส่องลงมาเป็นสีขาวและชมพูสลับกัน พื้นด้านล่างเป็นคอนกรีตแข็งเรียบ มีรอยเปียกชื้นสะท้อนแสงไฟ เสียงรถแล่นผ่านดังแว่วมาจากถนนด้านนอก พร้อมเสียงแตรและเสียงเครื่องยนต์ต่อเนื่องไม่ขาดสาย

เหนือศีรษะไม่มีดวงจันทร์เหนือวังหลวง มีเพียงแสงไฟจากเมืองใหญ่ในปี 2026

📅 [ วัน/เวลา: วันพฤหัสบดี | ยามไฮ่ (21:00 - 22:59 น.) | 📍 สถานที่: ตรอกแคบด้านหลังอาคารกระจกสูงกลางเมือง | 🌤️ สภาพอากาศ: ลมกลางคืนกรรโชกแรง ไอเย็นปะปนกลิ่นควันและไอร้อนจากถนนใหญ่ | ⏳ ระยะเวลา: 0 วัน 0 ชั่วโมง 4 นาที วันแรกของการพลัดหลงสู่โลกใหม่ ]

💭 ความคิดภายใน : สถานที่แห่งนี้... หาใช่วังหลวงหรือจวนตระกูลใดไม่ ทุกสิ่งล้วนแปลกตาเกินจะหยั่งถึง แสงประหลาดที่ส่องวาบอยู่ทั่วทุกหนแห่ง ตึกรูปร่างสูงชะลูดดุจหอคอยไร้จุดสิ้นสุด และเสียงคำรามของสิ่งเหล็กกล้าที่ไม่หยุดเคลื่อนไหว... หรือข้าจะถูกส่งมายังอีกภพหนึ่งจริง ๆ

ภาพตรงหน้าค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น เหลือเพียงความมืดของตรอกแคบที่ถูกแต่งแต้มด้วยแสงนีออนจากป้ายไฟด้านบน สีขาว สีน้ำเงิน และสีชมพูสะท้อนลงบนกำแพงปูนทั้งสองฝั่งเป็นเงาริ้ววูบไหว ราวกับผิวน้ำในคืนจันทรา แต่กลับเย็นเยียบและไร้ความคุ้นเคย

เหนือศีรษะคือแนวอาคารกระจกมหึมาที่ทอดสูงเสียดฟ้า ผิวกระจกสะท้อนแสงไฟจากเมืองเป็นประกายระยิบประหนึ่งหมู่ดาวนับพัน หากกลับให้ความรู้สึกห่างไกลและเย็นชา ช่องว่างระหว่างตึกแคบจนมองเห็นท้องฟ้าได้เพียงเสี้ยวเล็ก ๆ และดวงจันทร์ที่เคยส่องสว่างเหนือวังหลวงกลับเลือนหายไปท่ามกลางแสงไฟของมหานคร

พื้นเบื้องล่างเป็นคอนกรีตแข็งเย็น มีแอ่งน้ำขังสะท้อนแสงไฟสลับวูบวาบ ลมแรงพัดลอดผ่านซอกอาคาร หอบเอาไอเย็น กลิ่นฝุ่น กลิ่นเขม่าควัน และกลิ่นโลหะจากถนนสายหลักเข้ามาปะทะกายอย่างต่อเนื่อง เสียงจากภายนอกดังเข้ามาไม่ขาดสาย

เสียงคำรามต่ำของยานพาหนะเหล็ก เสียงแตรแหลมสั้นยาว เสียงฝีเท้าผู้คนที่เร่งรีบ และเสียงลมหวีดผ่านแนวตึกสูง

ซือชิงอวี่ค่อย ๆ พยุงกายลุกขึ้นจากพื้น ชายอาภรณ์ผ้าไหมสีขาวสะอาดพลิ้วไปตามแรงลม ปลายชายเสื้อแตะพื้นปูนเย็นเฉียบ เส้นผมดำยาวปลิวไหวข้างแก้ม นางกวาดสายตามองโดยรอบอย่างเงียบงัน เก็บภาพของโลกแปลกประหลาดเบื้องหน้าไว้ในสายตาทีละส่วน

ปลายตรอกเปิดออกสู่ถนนสายกว้างที่สว่างจ้าราวกลางวัน ยานพาหนะเหล็กหลายคันเคลื่อนผ่านไปมาไม่หยุด แสงจากดวงไฟหน้ารถพาดผ่านเข้ามาเป็นระยะ ทอดเงาสลับมืดสว่างบนกำแพงด้านหลัง

ผู้คนในอาภรณ์ประหลาดเดินผ่านไปมาอย่างรวดเร็ว บางคนถือวัตถุส่องแสงอยู่ในมือ แสงนั้นสะท้อนขึ้นลงเป็นประกายเล็ก ๆ ท่ามกลางความวุ่นวายของเมือง ท่ามกลางจังหวะอันวุ่นวายนั้น เงาร่างหนึ่งพลันปรากฏตรงปลายตรอก

ชิงอวี่เงยสายตาขึ้น และบังเอิญสบเข้ากับสายตาของผู้มาใหม่พอดี

นางค่อย ๆ ยืดแผ่นหลังให้ตรง ปรับชายแขนเสื้อให้เรียบร้อย ก่อนย่อตัวลงอย่างนุ่มนวลในกิริยาคารวะที่สง่างามตามแบบกุลสตรีชั้นสูง การเคลื่อนไหวทุกส่วนละเมียดและนิ่งสงบ ราวกับภาพจากโลกเก่าที่หลงเหลืออยู่ท่ามกลางมหานครอันไม่คุ้นเคย

สายลมกลางคืนพัดผ่านอีกครา แสงไฟจากถนนสาดเข้ามาเป็นเงาอ่อนบนชายอาภรณ์สีขาว

และช่วงเวลานั้น ทุกอย่างก็หยุดลง เหลือเพียงสายตาที่สบประสานกันในตรอกแคบเบื้องหลังตึกสูง

"คารวะเจ้าค่ะ ข้ามีนามว่า ซือ ชิงอวี่ | 思晴雨" "ซือ จากการไต่ตรอง ชิง จากความสดใส และ อวี่ จากละอองฝน"

🔍 ความคิดภายใน : ผู้คนในดินแดนแห่งนี้ล้วนแต่งกายแปลกตา... แต่ผู้ที่อยู่เบื้องหน้ากลับมิได้มีท่าทีคุกคาม อย่างน้อยในยามที่ทุกสิ่งไม่อาจคาดเดาได้ ข้าควรรักษามารยาทและเกียรติแห่งตระกูลไว้ให้มั่น