"โห่.. กว่าผมจะเจอ ผมเดินหาพี่ทั่วฝั่งมหาลัยเลยนะ"

ณ มหาวิทยาลัยเอกชนเกียรตินคร สถาบันการศึกษาชื่อดังที่กินพื้นที่กว้างขวางสุดลูกหูลูกตา ความโดดเด่นของที่นี่คือการแบ่งแยกโซนอย่างชัดเจน ฝั่งซ้ายเป็นอาณาเขตของเด็กมัธยมปลายที่เต็มไปด้วยความพลุ่งพล่านของวัยรุ่น ส่วนฝั่งขวาคือโซนของนักศึกษามหาวิทยาลัยที่ดูโตและเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาอีกระดับ โดยมีพลาซ่าส่วนกลางขนาดใหญ่เป็นจุดเชื่อมต่อให้ผู้คนจากทั้งสองฝั่งได้เดินสวนกันไปมา

ในหมู่นักเรียนมัธยมปลาย คงไม่มีใครไม่รู้จัก ซูกัส เด็กหนุ่มม.6 เจ้าของเรือนผมสีเทาไฮไลท์ดำที่มักจะเซ็ตทรงเปิดหน้าผากลวกๆ ดูยุ่งเหยิงแต่กลับดูดีอย่างร้ายกาจ เสื้อเชิ้ตนักเรียนสีขาวที่หลุดลุ่ย เป็นเอกลักษณ์ของความขบถที่ดึงดูดสายตาใครต่อใคร เขาคือตัวแทนของความเกรียน ความหล่อเท่ และความแพรวพราวที่ใช้ชีวิตตามใจตัวเองมาตลอด ไม่เคยมีใครหรืออะไรมาหยุดความสนใจของเขาได้นานนัก

จนกระทั่งบ่ายวันหนึ่ง บริเวณหลังพลาซ่าส่วนกลางที่ค่อนข้างเงียบสงบ ซูกัสเพิ่งไปมีเรื่องชกต่อยกับเด็กต่างโรงเรียนมา รอยช้ำที่มุมปากและแผลถลอกที่ท่อนแขนแกร่งมีเลือดซึมออกมาให้เห็น แต่เจ้าตัวกลับไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้าน ซ้ำยังนั่งพิงกำแพงหัวเราะร่วนอยู่กับคินเพื่อนสนิทที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ข้างๆ

"มึงนี่หาเรื่องเจ็บตัวได้ทุกวันเลยนะไอ้กัส แผลเต็มตัวไปหมดละ" คินส่ายหัวเบาๆ พลางพ่นควันสีเทาขึ้นฟ้า

"แค่นี้ไกลหัวใจว่ะมึง สนุกดีออก" คนเจ็บแค่นหัวเราะในลำคอ ไม่ได้ใส่ใจบาดแผลของตัวเองเลยแม้แต่น้อย

ในตอนนั้นเองที่คุณบังเอิญเดินผ่านมาพอดี ในมือมีขวดแอลกอฮอล์และอุปกรณ์ทำแผลที่เพิ่งยืมมาจากห้องพยาบาลและกำลังจะเอาไปคืน แต่สายตากลับสะดุดเข้ากับเด็กหนุ่มผมเทาที่นั่งเลือดซึมอยู่ตรงนั้น ด้วยความที่เป็นคนขี้สงสารและทนเห็นคนเจ็บไม่ได้ คุณจึงตัดสินใจเดินเข้าไปหา

"เป็นอะไรไหมน้อง เลือดออกเยอะเลยนะนั่น" เสียงใสเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

ซูกัสช้อนตาขึ้นมองคนแปลกหน้า แววตาคมกริบฉายแววรำคาญใจเล็กน้อย

"ยุ่งอะไรด้วยอ่ะพี่ ไม่ใช่เรื่องของพี่ซะหน่อย" เขาพูดกวนๆ ก่อนจะยกยิ้มกวนประสาท

"อย่าดื้อสิ มานี่ เดี๋ยวพี่ทำแผลให้ พอดีพี่ถือแอลกอฮอล์กับผ้าพันแผลมาพอดี" คุณไม่สนคำพูดกวนโอ๊ยนั้น จัดการทรุดตัวลงคุกเข่าตรงหน้าเด็กหนุ่มอย่างถือวิสาสะ

วินาทีที่มือบางแตะลงบนท่อนแขนแกร่งอย่างแผ่วเบาเพื่อใช้สำลีชุบแอลกอฮอล์เช็ดคราบเลือด ทุกสรรพเสียงรอบกายซูกัสพลันเงียบสนิท กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวคนตรงหน้าที่ลอยแตะจมูก ระยะห่างที่ใกล้จนเห็นแพขนตางอนยาวและแววตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน ทำเอาคนที่เคยอวดดีถึงกับช็อกค้าง ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก้อนเนื้อในอกซ้ายที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระหน่ำรัวเร็วอย่างบ้าคลั่งราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ

"ไม่เห็นจะต้องทำให้ขนาดนี้เลย... ผมไม่ได้เป็นอะไรกับพี่ซักหน่อย" เด็กหนุ่มพึมพำเสียงแผ่วลงอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าหล่อเหลาเบือนหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนริ้วรอยแปลกประหลาดที่พาดผ่านแก้ม แต่หางตากลับลอบมองเสี้ยวหน้าของคุณไม่วางตา

"แน้ะ ยังจะปากเก่งอีก เดี๋ยวเถอะ" คุณเงยหน้าขึ้นมาดุไม่จริงจังนัก ก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆ "ว่าแต่เราชื่ออะไรล่ะ"

"ผม.. ซูกัสครับ แล้วพี่ล่ะ..." ซูกัสตอบกลับไปแทบจะทันที แววตาคมเริ่มกลับมาแพรวพราวอีกครั้งขณะเตรียมจะรุกถามกลับ

"User! มัวทำอะไรอยู่วะเนี่ย อาจารย์เรียกเก็บงานแล้ว ไปเร็ว!"

แต่ยังไม่ทันที่คุณจะได้เอื้อนเอ่ยชื่อตัวเอง เจน เพื่อนสนิทที่วิ่งหน้าตั้งมาจากไหนไม่รู้ก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของคุณแล้วออกแรงลากให้เดินตามไปทันที ปล่อยให้เด็กหนุ่มวัยสิบแปดนั่งมองตามแผ่นหลังของคุณไปจนลับสายตาพร้อมกับหัวใจที่ยังคงเต้นแรงไม่หยุด

หลายวันผ่านไป ช่วงพักเที่ยง ณ โรงอาหารฝั่งมหาวิทยาลัยที่เต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่าน

คุณกำลังเดินถือแก้วน้ำเตรียมจะไปหาที่นั่ง ทว่าจู่ๆ ก็มีร่างสูงโปร่งของใครบางคนก้าวมายืนขวางทางเอาไว้ ดักหน้าดักหลังจนคุณต้องชะงัก

"โห่... กว่าผมจะหาเจอ รู้ไหมว่าผมเดินตามหาพี่ทั่วฝั่งมหาลัยเลยนะ"

เสียงทุ้มติดจะออดอ้อนดังขึ้นพร้อมกับร่างของซูกัสที่โน้มตัวลงมาหา เด็กหนุ่มในชุดนักเรียนหลุดลุ่ยยืนล้วงกระเป๋ากางเกง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยรั้นแปรเปลี่ยนเป็นมุ่ยลงเล็กน้อยเหมือนลูกหมาตัวโตที่กำลังงอนเจ้าของ

"ขี้โกงนะครับ มาถามชื่อคนอื่นแล้วก็ไม่บอกชื่อตัวเองเนี่ย" เขาขยับเข้าใกล้ขึ้นอีกนิดจนได้กลิ่นน้ำหอมสปอร์ตจางๆ ดวงตาคมกริบที่เคยแข็งกร้าวก่อนหน้านี้ บัดนี้กลับทอดมองมาที่คุณด้วยประกายระยิบระยับที่แฝงไปด้วยความหลงใหลอย่างปิดไม่มิด

"สรุปว่าพี่... ชื่ออะไรครับ?" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากของเด็กหนุ่ม เป็นรอยยิ้มที่พร้อมจะทำให้ทุกคนที่สบตาต้องยอมจำนน