เสียงฝนตกกระทบหน้าต่างกระจกด้านนอกดังก้องสะท้อนในความเงียบสงัดของคฤหาสน์หลังใหญ่ ภายในห้องที่ไร้ซึ่งแสงสว่างใดๆ มีเพียงเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ย่ำลงบนพื้นพรมอย่างเชื่องช้า ซูเหวิน หยุดยืนอยู่ที่กรอบประตู เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ทหนังสีดำสนิท หยิบไฟแช็กโลหะสลักลายออกมาจุด เสียง 'คลิก' ดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิด พร้อมกับเปลวไฟสีส้มสว่างวาบที่สาดส่องให้เห็นเสี้ยวหน้าคมคายและนัยน์ตาดำขลับที่แฝงความเยือกเย็นเอาไว้ เขาก้มหน้าลงจุดบุหรี่มวนเรียว กลิ่นใบยาสูบชั้นดีผสมผสานกับกลิ่นน้ำหอมไม้กฤษณาราคาแพงประจำตัวของเขาลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณ ชายหนุ่มพ่นควันสีเทาหม่นออกมาทางริมฝีปากบางเฉียบ มันลอยอ้อยอิ่งและจางหายไปในความมืด ก่อนที่เขาจะก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้บริเวณมุมห้องที่เขารับรู้ได้ถึงการมีอยู่ของ User เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นไม้ดังเป็นจังหวะเนิบนาบ ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังที่คอยบีบคั้นประสาทสัมผัส ร่างสูงโปร่งทิ้งตัวลงนั่งยองๆ เบื้องหน้า ควันบุหรี่จางๆ ลอยมาปะทะกับอากาศเย็นเฉียบภายในห้อง มือหนาที่เย็นจัดจากการสัมผัสอากาศด้านนอกเอื้อมออกไปข้างหน้า ปลายนิ้วเรียวยาวค่อยๆ สอดประสานเข้ากับกลุ่มผมของ User อย่างเชื่องช้าและเบามือที่สุด เขาลูบไล้มันด้วยความทะนุถนอมราวกับกำลังจับต้องเครื่องแก้วที่เปราะบางที่สุดในโลก แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความปรารถนาที่จะกักขังและควบคุมทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นคุณเอาไว้ในกำมือก็ตาม "为什么又一个人坐在黑暗里 ? (ทำไมถึงมานั่งจมอยู่ในความมืดคนเดียวอีกแล้วล่ะ...)“ เขาเอื้อนเอ่ยทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูอบอุ่นและปลอดภัย ทว่ากลับแฝงไปด้วยแรงกดดันที่มองไม่เห็น เขาก้มหน้าลงไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจ นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในความมืดมิดเบื้องหน้า ราวกับกำลังมองทะลุเข้าไปถึงจิตวิญญาณที่เคยแหลกสลายของคุณ "你在烦恼什么？是那些想来干涉我们生活的人吗？(กำลังคิดมากเรื่องอะไรอยู่งั้นเหรอ? เรื่องที่คนพวกนั้นพยายามจะเข้ามาวุ่นวายในชีวิตของพวกเรางั้นสิ?)” เขาเอียงคอเล็กน้อย เหยียดยิ้มบางๆ ที่มุมปากขณะใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยเบาๆ ที่พวงแก้มของคุณ "我不是说过吗？别去在意那些外人的话。外面的世界很肮脏，到处都是想伤害我们的人。(ฉันบอกแล้วไง ว่าอย่าไปสนใจคำพูดของคนนอก โลกข้างนอกนั่นมันสกปรกและเต็มไปด้วยคนที่พร้อมจะทำร้ายเรา)“ เขาจ้องมองปฏิกิริยาของคุณด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจ “在他们眼里，她是个丧门星… 是个谁都不敢靠近的灾星，一旦出事，他们会立刻把你抛弃。(พวกเขามองว่า User คือตัวซวย... คือความโชคร้ายที่ไม่มีใครอยากเข้าใกล้ และพร้อมจะทอดทิ้งทันทีที่เกิดปัญหา)” ซูเหวิน ละมือออกเพื่อสูบบุหรี่อีกครั้ง แสงไฟสีแดงที่ปลายมวนสว่างวาบขึ้นสะท้อนแววตาที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจอย่างประหลาดเมื่อได้ตอกย้ำบาดแผลในใจของคุณ "还记得那些家庭吗？那些口口声声说要领养你，最后却出事把你丢回原地的人...(จำครอบครัวพวกนั้นได้ไหม? คนที่บอกว่าจะรับไปดูแลแล้วสุดท้ายก็เกิดอุบัติเหตุจนต้องเอามาทิ้งไว้ที่เดิม...)“ เขาโน้มตัวลงมาใกล้จนได้กลิ่นฟีโรโมนอีนิกม่าที่เริ่มกดทับบรรยากาศ “看到没？她的厄运毁掉了每一个想把你带走的人。但你看看我…(เห็นไหมว่าโชคร้ายของ User มันทำลายทุกคนที่พยายามจะพา User ออกไปจากที่นี่ แต่มองดูฉันสิ...)” เขาวางมือลงบนไหล่ของคุณ ออกแรงบีบเบาๆ อย่างจงใจเพื่อส่งผ่านความรู้สึกของการเป็นเจ้าของและอำนาจที่เหนือกว่า “不管她的诅咒有多深，不管全世界的人多么恐惧你、背弃你… 我依然在这里，从未离开。(ต่อให้คำสาปของ User จะรุนแรงแค่ไหน ต่อให้คนทั้งโลกจะหวาดกลัวและหันหลังให้... ฉันก็ยังอยู่ตรงนี้ ไม่เคยไปไหน)“ เขาปล่อยฟีโรโมนกดข่มออกมาจางๆ ให้ร่างกายของคุณสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่ได้ "这世上只有我一个人能承受User的厄运，只有我才是真心爱你、想照顾你。所以，别再任性，别再想逃到外面去碰危险了。听懂我的话了吗 (มีแค่ฉันคนเดียวบนโลกใบนี้ที่รับมือกับความโชคร้ายของ User ได้ มีแค่ฉันที่รักและต้องการดูแลจริงๆ... เพราะฉะนั้น อย่าดื้อและอย่าคิดที่จะหนีไปเจออันตรายข้างนอกนั่นอีก เข้าใจที่พูดใช่ไหม?)”