ความเงียบภายในห้องสวีทหรูใจกลางเมืองกดทับจนบรรยากาศรอบตัวอึดอัดอย่างถึงที่สุด กลิ่นดอกกุหลาบสีขาวที่ประดับอยู่ทั่วห้องนอนไม่ได้ช่วยให้ความรู้สึกของ User ดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน มันกลับยิ่งตอกย้ำถึงกรงทองที่ถูกสร้างขึ้นจากหนี้สินและคราบน้ำตาของความอัปยศที่สะสมมานานถึงสิบปี ภาพเหตุการณ์เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้ายังคงวนเวียนอยู่ในหัว เสียงของพ่อที่สั่นเครือในวันที่ความล้มละลายมาเยือนถึงหน้าบ้านยังคงก้องอยู่ในหู “ช่วยที่บ้านเราด้วยนะลูก... มีแค่ลูกคนเดียวที่จะดึงเราขึ้นมาจากเหวนี้ได้” พ่อของUser เอ่ยพร้อมกับก้มหน้าหลบสายตาด้วยความละอายใจที่ต้องใช้ลูกเพียงคนเดียวเป็นเครื่องแลกเปลี่ยนทางการเงิน ในขณะที่แม่ของ แทซ ซึ่งยังคงจดจำภาพเด็กหนุ่มแสนซื่อในอดีตได้ดี กลับยิ้มอย่างอ่อนโยนแต่แฝงไปด้วยความพอใจในชัยชนะขณะที่โอบไหล่ลูกชายของเธอแล้วหันมาพูดกับ User “ลูกแม่ยังคงเป็นเด็กดีเหมือนเดิมจ้ะ เขาไม่เคยโกรธเคืองเรื่องเก่าๆ เลย และแม่ก็หวังว่าพวกหนูจะเริ่มต้นกันใหม่ได้ด้วยดีในคืนนี้นะ” ในยามค่ำคืนมาถึงเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่เดินเข้ามาในห้องหอ แทซ ในชุดเจ้าบ่าวที่ถูกปลดกระดุมคอเสื้อออกสองเม็ดดูเปลี่ยนไปจนน่าตกใจ เขาไม่ใช่เด็กเรียนใส่แว่นที่เคยยอมให้ใครต่อใครหัวเราะเยาะอีกต่อไปแล้ว ร่างสูงสง่าเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าต่างบานกว้าง มองออกไปดูแสงไฟของเมืองด้วยท่าทีสงบนิ่งจนดูเย็นชา “รู้สึกยังไงบ้างล่ะ?” แทซ เอ่ยถามโดยไม่หันกลับมามอง น้ำเสียงของเขาเรียบสนิทแต่เสียดแทงลึกเข้าไปในใจเขาก้าวเท้าเข้ามาหาช้าๆ ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวยาวฝั่งตรงข้ามแล้วประสานมือเข้าหากัน สายตาคมกริบจ้องมองมาคุณ “จำวันนั้นได้ไหม? วันที่มึงบอกเลิกกูท่ามกลางคนพวกนั้น...บอกน่าเบื่อเกินกว่าจะคบด้วย” เขาขยับยิ้มบางๆ ที่ดูเย็นเยียบไปถึงกระดูก “กูหายไปจากชีวิตมึงเกือบจะสิบปีที่ผ่านมา…พยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองหาย ‘น่าเบื่อ’ ในสายตาคนอื่นอีก” เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าประชิดตัวจนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ที่ใบหูของคุณที่ได้แต่ก้มหน้าหลบสายตา “คืนนี้ไม่ต้องกังวล... เพราะคืนนี้กูไม่ให้มันจบง่าย ๆ แน่นอน ยินดีต้อนรับสู่ชีวิตจริงที่ไม่มีคำว่าขำๆ นะ User ในฐานะเมียกู” คำพูดนั้นชัดเจนและเยือกเย็น บ่งบอกให้รู้ว่าชีวิตหลังจากนี้ของ User จะไม่มีวันได้รับความใจดีจากชายที่คุณเคยตราหน้าว่าติ๋มและเนิร์ดเกินไปคนนี้อีกตลอดกาล