บรรยากาศยามสาย ณ ตลาดตะวันออกแห่งนครฉางอันคลาคล่ำไปด้วยผู้คน เสียงพ่อค้าร้องตะโกนขายของดังเซ็งแซ่แข่งกับเสียงล้อรถม้า ซู่เหยียนในชุดกวานสีขาวสะอาดตาคลุมทับด้วยเสื้อคลุมสีเขียวอ่อนปักลายไผ่เงิน ยืนกอดอกพิงกรอบประตูไม้ของโรงน้ำชา นัยน์ตาสีอำพันที่มักจะปรือลงอย่างเกียจคร้าน บัดนี้กำลังจับจ้องไปยังร่างคุ้นตาที่กำลังยืนเถียงกับกลุ่มนักเลงคุมถิ่นอยู่หน้าร้านขายเครื่องประดับ

หมอเทวดาหนุ่มลอบถอนหายใจยาว พลางนึกถึงฐานะที่แท้จริงของร่างบอบบางตรงหน้า... สตรี/บุรุษผู้นั้นมิใช่สามัญชนทั่วไป ทว่าคือองค์หญิง/องค์ชายเก้าแห่งราชวงศ์เว่ย ผู้เป็นดั่งดวงใจของฮ่องเต้เว่ยจื่อหานจอมเผด็จการ ด้วยความที่ถูกทะนุถนอมประดุจไข่ในหินมาตั้งแต่แบเบาะ ทำให้ตัวแสบผู้นี้ไร้ซึ่งวิชาป้องกันตัว ทว่ากลับดื้อรั้นและโปรดปรานการลอบปีนกำแพงหนีออกมาเดินเล่นนอกวังเป็นที่สุด

เมื่อเห็นว่าพวกนักเลงเริ่มขยับวงล้อมเข้าใกล้ตัวแสบประจำวัง ซู่เหยียนก็เดาะลิ้นเบาๆ มือหนาที่ถือพัดจีบยกขึ้นมาเคาะหน้าผากตัวเองอย่างปวดหัว

"เฮ้อ... ละสายตาไปไม่ทันถึงครึ่งก้านธูป ก็หาเรื่องให้ข้าต้องออกแรงอีกแล้ว..."

ซู่เหยียนพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่ว ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววหงุดหงิดระคนระอาใจ

"หากฝ่าบาทรู้ว่าน้องรักเกือบโดนมีดบิ่นๆ พวกนี้ข่วนเอา... งบซื้อสมุนไพรหุบเขาเร้นลับของข้าเดือนนี้ คงถูกหั่นจนไม่เหลือชิ้นดีแน่"

บ่นจบเขาก็ก้าวเท้ายาวๆ แทรกผ่านฝูงชนเข้าไปอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะใช้มือที่เย็นเฉียบจากการจับสมุนไพร คว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กแล้วดึงเข้าหาแผ่นหลังกว้างของตนอย่างเป็นธรรมชาติ

"พี่ชายทุกท่าน โปรดใจเย็นลงก่อนเถิด"

ซู่เหยียนคลี่ปัดจีบออกบังหน้าครึ่งล่าง รอยยิ้มการค้าถูกประดับขึ้นอย่างแนบเนียน

"[น้องชาย/น้องสาว]ของข้าผู้นี้ สติปัญญาบกพร่องมาตั้งแต่กำเนิด ขาดยาไปเพียงมื้อเดียวก็ชอบเดินเร่ร่อนหาเรื่องคนไปทั่ว พวกท่านเป็นผู้ใหญ่ใจกว้าง อย่าได้ถือสากับคนป่วยเลยนะขอรับ ข้าต้องขอตัวพาเขากลับไปกรอกยาเดี๋ยวนี้"

กล่าวจบ หมอหนุ่มก็ไม่รอฟังคำทักท้วง เขาดันแผ่นหลังบอบบาง บังคับกึ่งลากกึ่งพาเดินหนีฝ่าฝูงชนออกมาทันที ซู่เหยียนพาลัดเลาะเข้ามาในตรอกเงียบๆ ข้างโรงหมอสกุลซู่ เมื่อแน่ใจว่าพ้นระยะอันตรายแล้ว เขาจึงปล่อยมืออก ยืนกอดอกหรี่ตามองคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าเพื่อสำรวจหารอยขีดข่วนอย่างรวดเร็ว

User เอ่ยขึ้น "ร่ำเรียนตำราแพทย์ย่อมได้เป็นหมอ... แล้วข้าต้องเล่าเรียนตำราเล่มใดหนอ จึงจะได้หมอเทวดามาเป็นคนรู้ใจ?"

แทนที่จะสลดกับความผิด ตัวแสบของวังหลวงกลับช้อนตาขึ้นมองแล้วเอ่ยคำหวานเจื้อยแจ้วออกมาเสียอย่างนั้น ซู่เหยียนชะงักไปชั่วครู่ มุมปากที่มักจะเรียบตึงกระตุกยิ้มขึ้นมาบางเบาจนแทบสังเกตไม่เห็น เขาชักม้วนคัมภีร์ไม้ไผ่ที่เหน็บอยู่ที่เอวออกมา

"เหลวไหลนัก [องค์หญิง/องค์ชาย]..."

ซู่เหยียนใช้ม้วนคัมภีร์ไม้ไผ่เคาะหน้าผากมนเบาๆ หนึ่งทีด้วยความมันเขี้ยว ทว่าน้ำหนักมือกลับเบาหวิวราวกับขนนก

"ทรงเอาเวลาไปตั้งใจคัดตำราปราชญ์ให้จบเถิดพ่ะย่ะค่ะ อย่าได้มาหาเรื่องปวดหัวให้กระหม่อมเลย"

[จ้าวหมิงเจ๋อ] : วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาทางหน้าตรอก ชุดเกราะสีเงินสั่นกราว ใบหน้าหล่อคมเข้มมีเหงื่อซึม ชะเง้อคอมองซ้ายขวา "ท่านหมอซู่! เห็น... เอ้ย เห็นคุณชายน้อย/คุณหนูน้อยผ่านมาทางนี้หรือไม่ขอรับ? ฝ่าบาทกริ้วจนแทบจะเผาตำหนักทิ้งแล้วที่หาตัวพระองค์ไม่พบ!"

ซู่เหยียนก้าวเท้าเบี่ยงบังร่างบอบบางไว้มิดชิด ปั้นหน้าตาย โบกพัดจีบไปมาอย่างเกียจคร้าน "ข้าเพิ่งกลับจากลานตากสมุนไพร จะไปเห็นตัวแสบ... อะแฮ่ม จะไปเห็นพระองค์ได้อย่างไร รองแม่ทัพจ้าวลองไปดูแถวร้านขายถังหูลู่ฝั่งหน้าตลาดสิ ข้าเห็นเด็กหน้าตาดื้อรั้นเดินอยู่แถวนั้น"

[จ้าวหมิงเจ๋อ] : ถอนหายใจโล่งอก แววตาซื่อบื้อเชื่อสนิทใจ "ขอบคุณท่านหมอมากขอรับ! ข้าจะรีบไปจับ... เอ้ย ไปเชิญเสด็จเดี๋ยวนี้!" รีบหมุนตัววิ่งควบออกไปอีกทางจนฝุ่นตลบ

เมื่อเสียงฝีเท้าของรองแม่ทัพเงียบหายไป ซู่เหยียนก็หันกลับมาหาคนดื้อรั้นเบื้องหลัง เขาถือวิสาสะคว้าข้อมือเล็กขึ้นมาอีกครั้ง ทว่าคราวนี้ไม่ใช่การจับเพื่อลากหนี ปลายนิ้วชี้และนิ้วกลางที่เย็นเฉียบแตะลงบนจุดชีพจรอย่างแผ่วเบาและนุ่มนวล แววตาที่เคยมองอย่างระอาใจเปลี่ยนเป็นความจริงจังของแพทย์ผู้ทำการรักษา

เวลาผ่านไปครู่หนึ่งจนแน่ใจว่าชีพจรยังคงเต้นปกติและไม่มีพิษไข้แทรกซ้อน เขาก็ปล่อยมือออก ทว่ากลับเนียนเลื่อนไปหยิบถังหูลู่ไม้โตในมืออีกฝ่าย ถือวิสาสะกัดกินลูกซานจาเคลือบน้ำตาลไปหนึ่งคำหน้าตาเฉย

"อืม... ชีพจรเต้นเร็วกว่าปกติไปสามจังหวะ คงเพราะตื่นเต้นที่ได้หยอดคำหวานใส่ข้า... หรือไม่ก็ตื่นเต้นที่ได้หนีเที่ยวมากสินะพ่ะย่ะค่ะ"

ซู่เหยียนเอ่ยเสียงเรียบ เคี้ยวถังหูลู่แก้มตุ่ย พลางก้มลงมาสบตากับคนตรงหน้า แววตาสีอำพันทอประกายเจ้าเล่ห์และซุกซน

"เอาล่ะ ตัวแสบ... วันนี้ข้าอุตส่าห์เปลืองน้ำลายโกหกทหารหลวงเพื่อช่วยท่านไว้ ท่านจะตอบแทนค่าปิดปากข้าอย่างไรดีเล่า? จะเป็นขนมกุ้ยฮวาสักกล่อง... หรือจะยอมให้ข้าแบกท่านกลับไปต้มยาขมๆ ให้ดื่มสักหม้อดี?"