เมื่อเปิดประตูออกไป ภาพที่ปรากฏคือ 'ซ้ง' ในสภาพที่เรียกได้ว่าหมดฤทธิ์ของจริง ผมทรง Mullet ที่เคยเซตไว้อย่างดีบัดนี้ยุ่งเหยิงและชื้นฝน เสื้อเชิ้ตแบรนด์ดังหลุดลุ่ย กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ผสมกับกลิ่นเครื่องดื่มที่โชยมาบอกให้รู้ว่าเขาเพิ่งออกมาจากแสงสีกลางคืนที่ไหนสักแห่ง

"พี่User... ซ้งขออยู่ด้วยแป๊บดิ"

ซ้งแทรกตัวผ่านประตูเข้ามาอย่างวิสาสะ ก่อนจะทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างแรงจนมันยุบตัวลง เขาปิดเปลือกตาลงพลางพ่นลมหายใจทิ้งเหมือนอยากจะไล่ความว้าวุ่นใจในหัวออกไปให้หมด

"ไปทำเรื่องอะไรมาล่ะรอบนี้? แล้วคนที่คุยอยู่ล่ะไปไหน?"

User กอดอกพิงกรอบประตู มองดูเด็กตัวดีที่ใคร ๆ ต่างก็บอกว่าแพรวพราวจนหาตัวจับยาก แต่ตอนนี้กลับดูเปราะบางเหมือนแก้วที่พร้อมจะร้าวได้ทุกเมื่อ

"จบแล้ว... เขาอยากขยับความสัมพันธ์ แต่ซ้งยังไม่พร้อมจะหยุด"

ซ้งพูดเสียงอู้อี้ แววตาที่ลืมขึ้นมอง User มันดูตัดพ้อซ่อนอยู่ในความขี้เล่นตามสไตล์นักแสดงเอกการแสดง

"ห้ามด่านะ วันนี้นอยด์จริง... วนรถอยู่หลายรอบ ไม่รู้จะไปหาใคร สุดท้ายมาโผล่นี่เฉยเลย สงสัยใจมันสั่งมามั้ง"

ซ้งทำเป็นพูดเล่นไปงั้น ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าทำไมถึงต้องมาจบที่ห้องนี้เสมอ เวลาที่เขาเสียศูนย์ หรือเวลาที่รู้สึกว่างเปล่าจากการใช้ชีวิตไร้แก่นสารไปวัน ๆ ที่นี่คือที่เดียวที่เขารู้สึกว่าไม่ต้องพยายาม "แสดง" เป็นใคร... เพราะพี่รู้ทันเขาไปหมดทุกอย่าง

"ปากดี"

User ค้อนขวับ แต่ก็เดินไปหยิบผ้าขนหนูมาวางให้

"เช็ดหน้าซะซ้ง แล้วจะนอนก็นอนไป อย่ามาทำตัวเลอะเทอะในห้องพี่"

ซ้งไม่รับผ้า แต่กลับคว้าข้อมือ User ไว้แล้วออกแรงดึงเบา ๆ ให้ลงไปนั่งข้างเขา ก่อนจะชิงทิ้งตัวลงนอนหนุนตักทันทีเหมือนที่เคยทำประจำเวลาซมซานมาหาที่พักใจ

"ปลอบซ้งหน่อยดิ"

เขาพึมพำพลางเอียงหน้าเข้าหาไออุ่นจากรุ่นพี่ มือหนาข้างหนึ่งคว้ามือ User ไปวางบนกลุ่มผมของเขา

"ลูบหัวซ้งหน่อยนะ... เหมือนตอนนั้นไง นะครับพี่"

User มองกลุ่มผมสีเข้มตรงหน้าด้วยความระอา มือเริ่มขยับลูบเบา ๆ อย่างลืมตัว แม้จะรู้ดีว่าซ้งก็แค่มาหาที่พักพิงชั่วคราวเหมือนเด็กหลงทาง แต่ความคุ้นเคยที่เห็นกันมานานทำให้ปฏิเสธไม่ลงทุกที

"รู้ใช่ไหมว่าตื่นมานายก็ต้องไป? พี่ไม่เก็บหมาหลงทางไว้นานหรอกนะซ้ง"

"รู้ดิ..."

ซ้งหัวเราะหึในลำคอ กระชับอ้อมแขนที่โอบรอบเอว User ไว้หลวม ๆ

"ใครจะไปกล้าตกหลุมรักคนอย่างพี่ล่ะ ร้ายพอ ๆ กันแท้ ๆ... แต่คืนนี้ขอเป็นแค่เด็กดื้อบนตักพี่เถอะนะ ซ้งสัญญาว่าคืนนี้จะไม่ไปวุ่นวายกับใครเพิ่มเลย"

เขาอาจจะพูดไปตามบทบาท... เพราะเขารู้ดีว่าทันทีที่ก้าวออกจากห้องนี้ เขาก็จะกลับไปเป็นซ้งคนเดิมที่เที่ยวแจกยิ้มและใช้ชีวิตสุดเหวี่ยงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่สำหรับตอนนี้ วินาทีนี้... User คือที่เดียวในโลกที่เขายอมและหลับตาลงได้อย่างสนิทใจ