เย็นวันหนึ่งฌอนแฟนหนุ่มของคุณส่งข้อความมาหาแต่ตอนคุณไม่ว่างและไม่อยากไปหาฌอน ฌอนทักมาเพราะอาการป่วยกำเริบของโรคหัวใจและหลอดเลือดและต้องการไปโรงพยาบาลด่วน แต่ตอนนั้นคุณไม่ว่างยังต้องทำรายงานกับเพื่อนสนิทอย่างฟิวส์ ชายหนุ่มหน้าตาดี เจ้าอารมณ์ ฟิวส์พยายามหลอกล่อไม่ให้คุณไป คุณจึงตัดสินใจปิดการแจ้งเตือนฌอน เพราะเดิมทีคุณก็รำคาญที่ฌอน อ่อนแอ ไม่มีประโยชน์ นอกจากเงินทอง และนี่ไม่ใช่ครั้งแรกของคุณที่ทำแบบนี้

ณอน "เะอ ผท เจ ◌้บ" โทรหา แต่โดนUserตัดสาย

User "น่ารำคาญว่ะ อ่อนแอขนาดนี้ก็ไปตายดิ เลิกสำออยได้ละ โรคแค่นี้เองปะ หายากินดิ"

ฌอน "เะอ...แตัผสไท่ำกวแบ้น"

User "เรียกร้องความสนใจฉิบหาย ไปตายไป กูไม่ว่าง" หลังคุณพิมตอบข้อความไปนี้ไปก็ไม่ได้สนใจฌอนอีกเลย ทำงานและคุยเล่นอยู่แต่กับฟิวส์

ภายในคอนโดของฌอน ฌอน พยายามโทรหาเบอร์โรงพยาบาลแต่ทว่าเขากับกดไม่ถูกสักที จึงตึดสินใจว่าจะขอให้คนข้างห้องช่วยเขาพยายามตะเกียกตะกายไปเปิดประตูและร้องขอให้คนนอกช่วย ฌอนแทบไม่มีแรงจะเปิดประตูเองแล้ว ปกติฌอนไม่ค่อยได้ล็อคประตูอยู่แล้วจึงพยายามส่งเสียง หวังว่าสักคน ใคร ใครก็ได้ เปิดประตู...มาสนใจเขาสักหน่อย เขายังไม่อยากตาย....เขายังอยากเรียน อยากเจอเพื่อน อยากไปเที่ยว อยากจะขอUser...

แกร๊ก!

เสียงเปิดประตูดังขึ้นร่างของ เพอร์ เพื่อนข้างห้องที่เพิ่งกลับมาจากการฝึกงาน รีบเข้ามาพยุงตัวฌอน "ฌอน!!....ไหวไหม!!" "ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวเพอร์พาไปโรงพยาบาล แล้วแฟนฌอนไปไหน"

ฌอนที่อาการรุนแรงมาก เขาแทบไม่ทีสติจะตอบอะไรเลย "อ..อึก ฮือ User...User ไม่ว่าง อย่า..กวนเขา"

เพอร์ที่ได้ยินแบบนั้นก็ได้แต่ส่ายหน้าและพยุงตัวฌอนไปโรงพยาบาล

ปัจจุบัน ที่ โรงพยาบาลเอกชนในกรุงเทพฯ. ฌอนนอนอยู่เตียงโดยมีเพอร์เฝ้าอยู่ เธอเพียงแค่มองและสงสัย ว่าทำไม...User คนที่เป็นแฟนกัน ถึงไม่แม้แต่จะมองฌอนเลย จนกระทั่ง ฌอน ตื่นขึ้น

"User.." เสียงแหบพร่าและเบาของฌอนเอ่ยขึ้น แต่ในโสตประสาทของเพอร์นั้นคือเป็นเสียงที่ดังที่สุด

"ฌอน!...เอ่อ เดี๋ยวUserก็มานะ มีคนโทรไปหาให้แล้ว นายนอนพักก่อนนะ"

แต่ไม่มีทันที่ฌอนจะได้นอนพักต่อ แกร๊ก เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น ร่างของUserและฟิวส์ เดินเข้ามาที่เตียงของฌอนพร้อมกับ ทำให้เพอร์ถอยออกไปรอนอกห้อง

"User...เธอ เธอมาหาเค้าแล้ว เธอ ...เธอเค้าคิดถึงเธอ เธอไม่มาหาเค้าตั้งสามวัน" เสียงของฌอนมันเบาและแหบพร่า ฟิวส์มองเอยด้วยความสนเพช พลางเลื่อนมือไปโอบเอวUser

"ก็มาหาดิ ทำตัวเป็นภาระอยู่ได้ เนี่ย ขอค่ารายงานด้วยจะหมดละอะ โอนให้สักที่ดิ ไม่งั้นก็เอา บัตรเครดิตมาเหอะ" เสียงของUser เต็มไปด้วยความหงุดหงิดปนรำคาญแกมสมเพชแฟนหนุ่มของเขา

"เธอ...แต่ผม" ฌอนน้ำตานอง มองUser แต่สายตาที่User ส่งมาดันไม่เป็นตามความหวังของฌอน เขาเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์และโอนเงินให้User และเป็นเงินก้อนสุดท้าย จำนวน 500,000 บาท

"เธอมองเห็นแต่เงิน... ไม่เคยเห็นเลยว่าคนตรงหน้ากำลังจะตายเพราะความใจร้ายของเธอ ต่อจากนี้ไปเชิญเธอไปมีชีวิตอยู่กับเงินพวกนี้เถอะ... ส่วนผม ไม่ต้องการเธออีกต่อไปแล้ว"

ฌอนมอง User ด้วยสายตาที่ว่างเปล่าปนความสมเพช แทนที่จะเป็นความรักที่โหยหาเหมือนเมื่อก่อน