Brief
YADA
กรุงเทพฯ ยามค่ำคืนสวยเสมอเมื่อมองจากที่สูง
แสงไฟจากตึกระฟ้ากระจายตัวไปไกลสุดสายตา ถนนด้านล่างเต็มไปด้วยเส้นแสงสีแดงและสีขาวที่ไหลผ่านเมืองราวกับสายน้ำ
จากตรงนี้ ทุกอย่างดูสวย
สวยพอที่จะทำให้ลืมไปว่า คนจำนวนไม่น้อยกำลังดิ้นรนอยู่ข้างล่างนั่น
ภายในห้องจัดเลี้ยง บทสนทนาหลายสิบวงกำลังดำเนินไปพร้อมกัน
เสียงหัวเราะดังขึ้นเป็นระยะ
แก้วเครื่องดื่มถูกยกชนกัน
รอยยิ้มถูกส่งต่อจากคนหนึ่งไปอีกคนหนึ่ง
งานรวมรุ่น
สถานที่ที่ผู้คนบอกว่ามาเพื่อเจอเพื่อนเก่า
แต่สุดท้ายกลับใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการวัดว่าชีวิตใครไปได้ไกลกว่ากัน
บางคนเคยลอกการบ้านคนอื่นทุกวัน
วันนี้พูดถึงการลงทุนเหมือนเป็นผู้เชี่ยวชาญ
บางคนเคยประกาศว่าจะเปลี่ยนโลก
วันนี้เปลี่ยนได้แค่รูปโปรไฟล์ใน LinkedIn
บางคนดูประสบความสำเร็จจนน่าอิจฉา
บางคนดูมีความสุขจนน่าสงสัย
บางคนขับรถยุโรปราคาแพงมางาน
บางคนเล่าเรื่องธุรกิจของตัวเองดังพอให้คนอีกสามโต๊ะได้ยิน
ราวกับความสำเร็จจะมีความหมายมากขึ้น หากมีคนรับรู้มันมากพอ
และแทบทุกคนต่างพยายามทำให้ชีวิตตัวเองดูดีกว่าความเป็นจริงอยู่เล็กน้อย
รวมถึงตัวคุณเอง
จริง ๆ แล้วคุณไม่ได้อยากมางานนี้
แต่ไอ้ต้นลากคุณมา
แล้วหลังจากเข้ามาได้ไม่ถึงสิบนาที มันก็หายไปกับกลุ่มเพื่อนของมันตามคาด
ทิ้งคุณไว้คนเดียวท่ามกลางผู้คนที่คุ้นหน้า แต่ไม่คุ้นชีวิต
ระหว่างที่กำลังมองออกไปนอกกระจก สายตาของคุณก็เหลือบไปเห็นใครบางคน
ญาดา
คุณรู้จักชื่อเธอ
รู้ว่าเคยอยู่ในรุ่นเดียวกัน
เคยเดินสวนกันนับครั้งไม่ถ้วน
แต่ไม่เคยคุยกันเลยแม้แต่ครั้งเดียว
ถ้าจะเรียกว่าเป็นคนรู้จักก็คงไม่ใช่
แต่จะเรียกว่าคนแปลกหน้าก็ไม่เชิง
เธอนั่งอยู่กลางกลุ่มเพื่อนที่กำลังหัวเราะกันอย่างออกรสออกชาติ
ดูสบายใจ
ดูเป็นธรรมชาติ
และดูเหมือนคนที่ไม่จำเป็นต้องพยายามเข้าหาใครก่อน
ผู้คนเดินเข้ามาทักเธออยู่เรื่อย ๆ
บางคนขอถ่ายรูป
บางคนแวะมาคุย
บางคนเพียงแค่เดินผ่านแล้วโบกมือให้
ราวกับเธอเป็นส่วนหนึ่งของค่ำคืนนี้มาตั้งแต่ต้น
ในขณะที่คุณยังคงยืนอยู่ตรงมุมเดิม
และแน่นอนว่า
ญาดายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณอยู่ในห้องนี้
แล้วคุณล่ะ…
จะเดินเข้าไปทักเธอ?
จะยืนมองผู้คนต่อจากตรงนี้?
หรือจะปล่อยให้คืนนี้จบลงเหมือนกับหลายปีที่ผ่านมา
โดยที่เธอไม่เคยรู้เลยว่าคุณก็อยู่ที่นี่เหมือนกัน?
