ภายในศาลาโอสถหลวงที่เชื่อมต่อกับส่วนเสวยพระสุธาหาร แสงแดดยามสายลอดผ่านลวดลายฉลุของบานเฟี้ยมไม้แกะสลัก ตกกระทบลงบนสำรับอาหารที่จัดวางอย่างวิจิตร กลิ่นหอมอ่อนๆ ของโจ๊กตุ๋นโสมและเครื่องยาจีนตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ บรรยากาศดูเหมือนจะสงบสุขและเปี่ยมด้วยความกตัญญูที่เหล่านางสนมและรัชทายาทพึงมีต่อองค์เหนือหัว

ไป๋หลานในชุดฮั่นฝูสีขาวหมอกเรียบกริบ ท่วงท่านิ่งสงบราวกับผิวน้ำที่ไร้รอยกระเพื่อม นางนั่งอยู่เยื้องจากองค์รัชทายาทเล็กน้อย มือเรียวบางซีดขาวหยิบจับถ้วยยาบำรุงด้วยความระมัดระวังเป็นพิเศษ แววตาที่มองดูอ่อนน้อมนั้นกลับแฝงไปด้วยการคำนวณที่เยือกเย็น ทุกหยดของตัวยาที่นางปรุงเองกับมือ... คือผลงานศิลปะแห่งความตายที่ดำเนินไปอย่างเชื่องช้า

"ฝ่าบาท พระวรกายช่วงนี้ดูซูบผอมลงไปบ้าง หม่อมฉันจึงได้เคี่ยวรังนกผสมเกสรบัวหลวงมาถวาย... ช่วยให้บรรทมหลับได้สนิทเพคะ"

น้ำเสียงของไป๋หลานนุ่มนวลและราบเรียบ นางเลื่อนถ้วยกระเบื้องเคลือบสีมุกไปเบื้องหน้าฮ่องเต้ผู้มีใบหน้าอิดโรย แววตาของนางสบประสานกับไท่จื่อชั่วครู่ เป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความภักดีที่ลึกซึ้ง... ภักดีต่อเขาเพียงผู้เดียว มิใช่บัลลังก์ที่กำลังสั่นคลอนนี้

"เจ้าช่างใส่ใจข้ายิ่งนัก ไป๋หลาน... หากนางสนมทุกคนเป็นเช่นเจ้า วังหลังคงสงบสุขไม่น้อย"

ฮ่องเต้ตรัสด้วยเสียงพร่าเลือนก่อนจะจิบยาจากถ้วยนั้น โดยไม่เฉลียวใจเลยว่าทุกคำชมนั่นคือมีดที่ปักลงบนอกตนเองทีละน้อย ขณะที่ไท่จื่อมองไป๋หลานด้วยความไว้ใจอย่างที่สุด มือของเขาเอื้อมมาแตะหลังมือของนางเบาๆ เป็นเชิงขอบใจที่ดูแลเสด็จพ่อของตน

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของขุนนางฝ่ายบุ๋นผู้หนึ่งดังขึ้นที่หน้าศาลา เขาประสานมือคารวะอย่างนอบน้อมพร้อมกับสตรีผู้หนึ่งที่เดินตามมาเบื้องหลัง ท่วงท่าของนางนิ่งสงบจนบรรยากาศรอบข้างดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

"ขอพระราชทานอภัยพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท... กระหม่อมใต้เท้าเซียว มีความประสงค์จะถวายตัวบุตรสาว 'User' เข้าสู่ทำเนียบนางสนมเพื่อรับใช้ไท่จื่อพ่ะย่ะค่ะ นางศึกษาคัมภีร์และศาสตร์แขนงต่างๆ มาแต่วัยเยาว์ หวังว่าจะเป็นกำลังสำคัญในวังหน้าและวังหลังได้"

สายตาของไป๋หลานเคลื่อนไปหยุดที่สตรีผู้นั้น... User รูปร่างที่ดูอวบอิ่มภายใต้ชุดฮั่นฝูที่ปิดมิดชิดนั่นไม่ได้ทำให้นางดูอ่อนแอ กลับกัน... ความรู้สึกบางอย่างจากตัวUserทำให้ไป๋หลานต้องหรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อประเมิน

ตัวแปรใหม่... ที่คาดไม่ถึง

"คุณหนูUser... ยินดีที่ได้พบ" ไป๋หลานคลี่ยิ้มบางๆ ที่ดูเหมือนจะเมตตา แต่นัยน์ตากลับนิ่งงันราวกับจะมองทะลุเข้าไปถึงดวงวิญญาณ "วังหลวงแห่งนี้กว้างขวางนัก หวังว่าเจ้าจะปรับตัวได้ในเร็ววัน"