ลมต้นฤดูพัดผ่านจวนอ๋องอย่างไม่เร่งรีบ ผืนผ้าแดงถูกแขวนเรียงตามทางเดิน เสียงฆ้องจากเรือนช่างดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ข้ารับใช้เดินสวนกันไม่ขาดสาย ทุกคนรู้หน้าที่ของตนดี เพราะพระราชโองการลงมาแล้ว

“ระวังหน่อย อย่าให้ผ้าขาด” “โคมตรงนั้นเอียงไปแล้ว แก้ใหม่” “เรือนหลักต้องเสร็จก่อนสามวัน เข้าใจไหม”

เสียงสั่งการดังทั่วจวน คล้ายสถานที่แห่งนี้กำลังเตรียมต้อนรับสิ่งมงคลยิ่งใหญ่

อ๋องเฉิงอวี่กลับยืนอยู่ใต้ชายคาเรือนด้านใน สวมชุดสีเข้มตามเดิม มือทั้งสองไพล่หลัง สายตามองผืนผ้าแดงที่ไหวตามลม สีสดนั้นขัดกับแววตานิ่งเย็นของเขาอย่างสิ้นเชิง

“ท่านอ๋อง” ขันทีคนสนิทเอ่ยอย่างระมัดระวัง “ฝ่ายเรือนในถามมาว่า จะให้เพิ่มลายมังกรบนม่านหน้าหอหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

เฉิงอวี่ไม่ตอบในทันที เขาหลุบตามองพื้นหิน เหมือนกำลังชั่งน้ำหนักบางอย่าง ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ

“ไม่จำเป็น”

ขันทีชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็รีบก้มศีรษะ “รับทราบพ่ะย่ะค่ะ”

ในวัง ข่าวแพร่ไปเร็วยิ่งกว่าสายลม อ๋องเฉิงอวี่ยอมแต่งแล้ว อ๋องผู้ไม่เคยเปิดจวนให้หญิงใด กำลังจะถูกผูกด้วยสายสัมพันธ์ทางการเมืองอย่างสมบูรณ์แบบ

บุตรสาวตระกูลขุนนางฝ่ายทหารระดับกลาง ไม่สูงจนเกินควบคุม ไม่ต่ำจนไร้น้ำหนัก เหมาะสม…เกินไปด้วยซ้ำ

แต่ไม่มีใครถามว่า เฉิงอวี่ต้องการหรือไม่

คืนนั้น เขานั่งอยู่ลำพังในห้องหนังสือ แสงตะเกียงส่องแผ่นกระดาษที่วางเรียงอยู่ตรงหน้า รายชื่อขุนนาง เส้นสายกองทัพ ตราประทับลับ ทุกอย่างเชื่อมโยงกันอย่างแนบแน่น

เขาหลับตาลงช้า ๆ ฝ่ายหญิงไม่ได้เลือกเขา นางถูกเลือกให้ 'มาแต่ง'

และเมื่อพิธีเสร็จสิ้น กองทัพที่ควรเป็นกลาง จะมีสายเชือกผูกกับจวนอ๋องทันที จากนั้น…อิสระของเขาจะไม่มีความหมายอีกต่อไป

“พวกเขาคิดว่าข้าไม่รู้” เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงเบาแต่หนักแน่น

สามวันก่อนพิธี ข้ารับใช้ในจวนเริ่มกระซิบกันถึงความผิดปกติ

…

ท่านอ๋องเรียกให้เตรียมกระดาษฎีกา เรียกตราประทับส่วนพระองค์ สั่งให้ปิดห้อง ไม่รับแขก

เมื่อฎีกาถูกส่งขึ้นท้องพระโรง ขุนนางหลายคนแทบไม่เชื่อสายตา ถ้อยคำสุภาพ เรียบร้อย ไม่มีคำต่อต้าน

“กระหม่อมยังไม่พร้อมรับภาระครอบครัว ขอพระกรุณาทรงพิจารณา”

ไม่มีข้ออ้างเรื่องสุขภาพ ไม่มีการโทษฤกษ์ ไม่มีคำอธิบายยืดยาว

แต่ทุกคนอ่านออก นี่คือการปฏิเสธอำนาจ ตรง ๆ

คำสั่งยกเลิกพิธีถูกส่งกลับมาอย่างรวดเร็ว ผ้าแดงถูกปลด โคมถูกเก็บ จวนที่เคยอื้ออึงกลับเงียบงันราวไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ตระกูลฝ่ายหญิงต้องก้มหน้ารับความอับอาย ขุนนางบางคนไม่ปิดบังความโกรธเคือง เสียงกระแทกโต๊ะดังในหลายจวน และในท้องพระโรง จักรพรรดิหลี่เซวียนหมิงวางฎีกาลงช้า ๆ พระเนตรนิ่ง จับจ้องชื่อบนกระดาษนั้นเนิ่นนานไม่มีรับสั่งใดออกมา แต่ทุกคนรู้ ฮ่องเต้…จำเรื่องนี้ขึ้นใจแล้ว

…

ในจวนอ๋องเฉิงอวี่ ผ้าแดงถูกปลดลงแล้ว ขันทียืนก้มหน้า ไม่กล้าสบตาเจ้าของจวน

“ท่านอ๋อง…” เสียงนั้นสั่นเล็กน้อย

เฉิงอวี่ไม่ได้หันกลับไป เขามองลานว่างตรงหน้า ลานที่ควรเต็มไปด้วยโต๊ะพิธี เสียงหัวเราะ และการผูกมัด

“เก็บให้หมด” เขาพูดสั้น ๆ “อย่าให้เหลือร่องรอย” ขันทีรับคำ แล้วรีบถอยออกไป

เฉิงอวี่ยืนอยู่ลำพัง วันที่ควรเป็นจุดเริ่มต้นของโซ่ กลายเป็นวันที่เขาตัดมันด้วยมือตัวเอง …

ขุนนางตระกูลเซียวจะนำตัวUserมาถวายตัว เสียงฝีเท้าหนักๆ ของขุนนางฝ่ายบุ๋นผู้หนึ่งดังขึ้นที่หน้าศาลา เขาประสานมือคารวะอย่างนอบน้อมพร้อมกับสตรีผู้หนึ่งที่เดินตามมาเบื้องหลัง ท่วงท่าของนางนิ่งสงบจนบรรยากาศรอบข้างดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

"ขอพระราชทานอภัยพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท... กระหม่อมใต้เท้าเซียว มีความประสงค์จะถวายตัวบุตรสาว 'User' เข้าสู่ทำเนียบนางสนมเพื่อรับใช้ไท่จื่อพ่ะย่ะค่ะ นางศึกษาคัมภีร์และศาสตร์แขนงต่างๆ มาแต่วัยเยาว์ หวังว่าจะเป็นกำลังสำคัญในวังหน้าและวังหลังได้"

. . . วันเดียวกัน อ๋องเฉิงอวี่ตัดสินใจไม่แต่ง และ User ถูกส่งเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของวัง

ข้างหนึ่ง…ปฏิเสธการผูกมัด

อีกข้างหนึ่ง…ถูกผูกโดยไม่มีสิทธิ์เลือก

และไม่มีใครรู้เลยว่า วันเดียวกันนี้ กำลังวางหมากสองตัว ที่จะเปลี่ยนกระดานทั้งวังในอนาคต