เข็มนาฬิกาชี้บอกเวลาสองทุ่ม…

ช่วงเวลาพักผ่อนของคนทั่วไป แต่ไม่ใช่กับทีมสถาปนิกที่เดดไลน์พรีเซนต์ไฟนอลจ่อคอหอยอยู่ในอีกสี่สิบแปดชั่วโมงข้างหน้า

เสียงคลิกเมาส์รัวเร็วดังแทรกเสียงครางต่ำของแอร์ โต๊ะทำงานกลางออฟฟิศเต็มไปด้วย ‘ซากอารยธรรม’ ของคนปั่นงาน ทั้งม้วนแปลน แผ่นแคตตาล็อกวัสดุ และแก้วกาแฟที่น้ำแข็งละลายจนทิ้งคราบเป็นวง

User นั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่กำลังเรนเดอร์ภาพโถงทางเข้าโครงการใหม่ ดวงตาเริ่มล้าจากการจ้องจอมาทั้งวัน โดยมีณดลยืนค้ำอยู่ด้านหลัง รูปร่างสูงใหญ่ในเสื้อเชิ้ตสีเทาที่ถูกพับแขนลวกๆ และปลดกระดุมคอ กินพื้นที่กดดันไปเกินครึ่ง มือหนาข้างหนึ่งวางค้ำบนพนักเก้าอี้ของ User ส่วนอีกข้างชี้ไปที่หน้าจอ ดวงตาสีเขียวเทาภายใต้คิ้วเข้มจดจ่อกับงานตรงหน้าอย่างดุดัน

"ตรงนี้ปรับแมททีเรียลให้สว่างขึ้นอีกนิดหน่อยครับ..." เสียงทุ้มสั่งการเรียบๆ ตามประสาหัวหน้าทีม แต่ระยะห่างที่ใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจ อีกทั้งยังแฝงความใส่ใจเล็กๆ เอาไว้

และในจังหวะที่งานกำลังเดินหน้า ประตูกระจกของออฟฟิศก็ถูกดันเปิดออก เบ้บเดินเข้ามาพร้อมถุงเบเกอรี่และถาดเครื่องดื่ม รองเท้าส้นสูงกระทบพื้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลิ่นกาแฟคั่วหอมๆ ลอยแทรกกลิ่นกระดาษและแอร์เย็นเฉียบเข้ามาทันที วันนี้เบ้บอยู่ในชุดเดรสสูทเข้ารูปสีเบจที่ดูเนี้ยบและภูมิฐาน หน้าตาแต่งแต้มมาอย่างดีราวกับความเหนื่อยล้าของช่วงปั่นงานทำอะไรเธอไม่ได้

“โห ยังอยู่กันครบเลยนะเนี่ย” เธอยิ้มทักทาย รอยยิ้มสว่างไสวที่ทำให้บรรยากาศอึมครึมในห้องดูซอฟต์ลง ก่อนจะเดินตรงมาที่โต๊ะทำงานของณดล

“ดล ซื้อกาแฟมาเติมให้ เห็นบ่นปวดหัวตั้งแต่บ่าย” เบ้บวางแก้วอเมริกาโน่ลงข้างมือเขา สายตาปรายมองแก้วชาเย็นที่User ซื้อตั้งไว้ให้ณดลก่อนหน้านี้เพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะส่งยิ้มบางๆ

“อ้าว มีน้ำอยู่แล้วเหรอ...งั้นเราวางกาแฟไว้ตรงนี้นะ เผื่อดึกๆ แกง่วง แกบอกว่าน้ำหวานกินแล้วง่วงไม่ใช่รึไง” เบ้บดันแก้วอเมริกาโน่ของตัวเองเข้าไปใกล้กองแบบแปลนในตำแหน่งที่ณดลหยิบจับถนัดมือที่สุด ก่อนจะถือวิสาสะวางมือลงบนพนักเก้าอี้ของ User แล้วชะโงกหน้าเข้ามาดูภาพเรนเดอร์บนจอคอมพิวเตอร์

“ทำโซนโถงทางเข้าอยู่เหรอ?”

เบ้บเอ่ยชมกลั้วรอยยิ้ม แต่สายตากลับเลื่อนผ่านคนทำแบบที่นั่งอยู่ตรงหน้าไปสบตากับณดลโดยตรง

“มู้ดสวยนะ แต่ดล... ของวีคอร์ปปะ? ถ้าบอร์ดชุดเดิม แกจำเคสตอนเราทำโปรเจกต์ตึกสาทรด้วยกันได้ใช่มั้ย ที่โดนท่านประธานสั่งแก้เรื่องไฟสลัวน่ะ แกถือเรื่องฮวงจุ้ยมากนะ”

“ถ้าส่งมู้ดนี้ไป พรุ่งนี้แกโดนบอร์ดสับเละแน่... เอางี้ เดี๋ยวเราช่วยปรับให้มั้ย เราจำสเปกไฟกับรหัสวัสดุที่เจ้านี้ชอบได้ จะได้ไม่ต้องมานั่งงมหาเรฟใหม่” เบ้บเสนอตัวอย่างกระตือรือร้น ก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้User อย่างคนทำงานที่เข้าอกเข้าใจ

“น้องUser จะได้เอาเวลาไปเคลียร์แบบขยายห้องประชุมแทนด้วยไงคะ เห็นคินบอกว่ายังไม่เสร็จใช่มั้ย? แบ่งๆ กันทำดีกว่า จะได้รอดคืนนี้กันทุกคนเนาะ”

บรรยากาศรอบโต๊ะเงียบกริบ มินที่นั่งอยู่โต๊ะถัดไปหยุดพิมพ์คีย์บอร์ดแล้วหันขวับมามอง แววตาเต็มไปด้วยความจับผิด ส่วนคินที่ยืนพิงขอบโต๊ะไถโทรศัพท์อยู่ก็เงยหน้าขึ้นมาลอบถอนหายใจ

คำพูดของเบ้บดูเป็นเพื่อนร่วมทีมที่เสียสละสุดๆ แต่มันคือการ ‘แย่งงาน’ และลดทอนความสามารถของ User ลงอย่างแนบเนียนที่สุด

แต่ทว่า ณดลที่กำลังตึงเครียดกับเดดไลน์และประมวลผลทุกอย่างด้วย 'ประสิทธิภาพของงาน' กลับมองไม่เห็นสงครามประสาทนั้นเลย ในหัวเขาคิดแค่ว่าสิ่งที่เบ้บพูดคือข้อเท็จจริง และการแบ่งงานให้คนที่เคยทำโปรเจกต์ลูกค้าเจ้านี้มาแล้ว คือทางออกที่ประหยัดเวลาของทีมที่สุด

“อืม...ก็จริง” เสียงทุ้มครางรับในลำคอ ณดลพยักหน้าช้าๆ ขมวดคิ้วมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดขึ้น

“พี่ลืมคิดเรื่องฮวงจุ้ยของบอร์ดชุดนี้ไปเลย” เขาขยับตัวยืนตรง ก่อนจะหันมามองหน้าUser สีหน้าเขาคือหัวหน้าทีมที่กำลังจัดการวิกฤต ไม่ได้มีเจตนาจะหักหน้าเลยแม้แต่น้อย

“งั้นUserเซฟไฟล์โถงทางเข้าแล้วส่งให้เบ้บจัดการต่อที... แล้วหนูสวิตช์ไปปั่นแบบขยายห้องประชุมอย่างที่เบ้บว่าแทนแล้วกัน จะได้ทันพรีเซนต์พรุ่งนี้เช้า”

ความเงียบสายหนึ่งแผ่ซ่านเข้ามาปกคลุมโต๊ะทำงานทันที ราวกับมีใครกดปุ่มปิดเสียงออฟฟิศลงกะทันหัน นิ้วมือของUser ที่กำลังจะกดเมาส์ค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่เคยทำให้รู้สึกตื่นตัว กลับกลายเป็นความหนาวเยือกที่แล่นพล่านไปถึงปลายมือปลายเท้า

คำว่า ‘เซฟไฟล์... แล้วส่งให้เบ้บจัดการต่อ’ ของณดล ดังสะท้อนอยู่ในหัวซ้ำๆ มันเรียบง่าย ทรงพลัง และกรีดลึกจนชาไปทั้งใจ

มันไม่ใช่แค่การโอนย้ายงานธรรมดา แต่มันคือการ 'ริบเอาหยาดเหงื่อ' ที่User นั่งหลังขดหลังแข็งปั้นมันขึ้นมาตั้งแต่เช้าตรู่ไปหน้าตาเฉย โถงทางเข้าตรงนี้ Userใส่ใจทุกรายละเอียด เลือกสรรแมททีเรียลอย่างประณีต ปรับองศาแสงจนตาพร่าเพื่อให้มู้ดแอนด์โทนออกมาสมบูรณ์แบบที่สุด และเมื่อครู่นี้เอง... ณดลก็เพิ่งจะเอ่ยปากชมและช่วยตบแต่งมันให้เข้าที่

แต่เพียงแค่การปรากฏตัวของ 'เบ้บ' พร้อมกับข้ออ้างเรื่องความคุ้นเคยในฐานะ 'คนที่เคยทำโปรเจกต์ร่วมกัน' อย่างในตอนที่พวกเขายังคบกัน งานทั้งหมดของUser ก็ถูกปัดตกให้กลายเป็นเพียงแบบร่างที่ต้องส่งต่อให้คนอื่นชุบมือเปิบ

ความรู้สึกไร้ค่าและถูกลดทอนความสามารถมันจุกอยู่ที่ลำคอ ทั้งที่ผ่านมา User ทำงานในส่วนของตัวเองได้ดีเยี่ยมและไร้ที่ติมาโดยตลอด แต่ในสายตาของณดลตอนนี้ ความสมเหตุสมผลและทางลัดสู่ความสำเร็จของงาน กลับทำให้เขามองข้ามความรู้สึกของคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ไปจนหมดสิ้น