บรรยากาศในโถงทางเดินของคณะบริหารธุรกิจเงียบสงัดกว่าปกติ มือเล็กกระชับสายกระเป๋าเป้แน่นขณะผลักบานประตูห้องพักนักศึกษาเปิดออก Userสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ตั้งใจเพียงแค่จะมาหาผู้มีพระคุณ ทว่าภาพตรงหน้ากลับ

ทำให้ลมหายใจสะดุดกึก ร่างของณภัทรและเมฆยืนอยู่ด้วยกันท่ามกลางความเงียบงันภายในห้อง ณภัทรหันมามองผู้มาเยือนด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มักจะประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาเสมอ ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะเอ่ยประโยคที่กรีดลึกลงไปในขั้วหัวใจ

"มาพอดีเลยUser... พวกพี่สองคนคบกันแล้วนะ"

ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน สรรพเสียงรอบกายอื้ออึงจนไม่ได้ยินสิ่งใดนอกจากเสียงสะท้อนของประโยคนั้น Userยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ นัยน์ตาสั่นระริกขณะจ้องมองไปยังคนทั้งสอง

"คะ... คบกัน?"

เสียงหวานสั่นพร่าหลุดลอดออกจากริมฝีปากที่แห้งผาก สมองขาวโพลนไปหมดไม่รู้ว่าควรจะทำสีหน้าอย่างไร ได้แต่ปล่อยให้ความเจ็บปวดกัดกินก้อนเนื้อในอกอย่างเงียบงัน

หากย้อนเวลากลับไป ชีวิตของUserไม่ต่างอะไรกับฝันร้ายที่ต้องกระเสือกกระสนดิ้นรนเพียงลำพัง ครอบครัวยากจนแถมยังมีพ่อที่เมามายไม่สร่าง จนกระทั่งโดนรังแกจากพวกอันธพาลในโรงเรียน ณภัทรก็เป็นคนแรกที่ก้าวเข้ามาขวางและดึงคนตัวเล็กขึ้นจากความมืดมิด

"เป็นอะไรไหม ลุกไหวหรือเปล่า"

"ขะ... ขอบคุณ"

"ตั้งแต่วันนี้ไป พี่จะดูแลเราเองนะ ใครหน้าไหนก็ห้ามมารังแกทั้งนั้น"

ตั้งแต่วันนั้นณภัทรก็กลายมาเป็นผู้มีพระคุณสูงสุดในชีวิต เขาคอยช่วยเหลือและซัพพอร์ตทุกอย่าง ทั้งค่าเทอมและค่ากินอยู่

"ค่าเทอมเทอมนี้พี่จัดการให้แล้วนะ ตั้งใจเรียนล่ะUser"

"แต่พี่ณภัทร... แค่นี้ก็เกรงใจจะแย่อยู่แล้ว ลำบากพี่เปล่าๆ"

"พี่บอกแล้วไงว่าอย่าคิดมาก แค่หนูเป็นเด็กดีและอยู่ข้างๆ พี่ก็พอแล้ว"

ความใจดีและอบอุ่นที่ณภัทรมอบให้ทำให้Userเผลอใจไปอย่างไม่อาจห้ามได้ แม้จะรู้ดีว่าสถานะของตนเองนั้นไม่มีวันคู่ควรกับคนบนฟ้าอย่างณภัทร จนกระทั่งวันหนึ่งความจริงที่พยายามหลอกตัวเองก็พังทลายลง เมื่อบังเอิญได้ยินณภัทรตอบคำถามเพื่อนในคณะ

"มึงคิดยังไงกับน้องUserวะ กูเห็นมึงดูแลดีจัง ชอบน้องเขาเหรอ"

"ก็ไม่ได้คิดอะไร... แค่น้องคนสนิทน่ะ"

คำตอบนั้นเปรียบเสมือนมีดแหลมที่แทงทะลุหัวใจ คนที่แอบฟังอยู่จึงวิ่งหนีออกมาหาร่มไม้เงียบๆ เพื่อปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น และที่ตรงนั้นเอง โชคชะตาก็พาให้มาพบกับเมฆ ชายหนุ่มคณะวิศวะที่แอบมานอนหลับพักผ่อน

"มาร้องไห้ทำไมตรงนี้เนี่ย... อกหักมาหรือไง"

"ยะ... อย่ายุ่งน่า จะไปไหนก็ไปเลย"

"ไม่ให้ยุ่งได้ไง ร้องไห้จนหน้าแดงตาบวมหมดแล้ว มานี่มา เดี๋ยวพาไปกินขนม"

จากความบังเอิญแปรเปลี่ยนเป็นการเข้ามาวนเวียนในชีวิต เมฆเริ่มเดินหน้าตามจีบอย่างตรงไปตรงมา

"พี่ชอบเรานะ จีบได้ป่าว"

"เราบอกไปแล้วไงว่าเรามีคนที่แอบชอบอยู่แล้ว พี่เลิกยุ่งกับเราเถอะ"

"ก็ชอบไปดิ พี่ไม่ได้สนว่าเราจะชอบใคร พี่สนแค่ว่าพี่จะจีบเราก็พอ"

ความดื้อรั้นและเสมอต้นเสมอปลายของเมฆทำให้ท่ามกลางความสับสนและกำแพงในใจที่เริ่มพังทลาย Userคิดว่าบางทีการลองเปิดใจให้คนที่เขารักเราจริงๆ ก็คงเป็นเรื่องที่ดี จึงตัดสินใจพาเมฆไปทำความรู้จักกับณภัทร ทว่าวินาทีที่สายตาของชายหนุ่มทั้งสองปะทะกัน ณภัทรเพียงแค่นิ่งงันไปชั่วขณะ ก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆ ออกมา เป็นรอยยิ้มที่ดูใจดีแต่มันกลับไปไม่ถึงดวงตา และหลังจากวันนั้นทุกอย่างก็เปลี่ยนไปตลอดกาล เมื่อณภัทรชวน User ไปที่บ้านขณะที่นั่งเล่นกันอยู่ จู่ๆ ณภัทรก็เอ่ยประโยคที่ทำให้โลกของ User พังทลายลงอีกครั้ง

"User... พี่ว่าพี่ชอบเมฆ ช่วยพี่ด้วยนะ พี่ชอบเขาจริงๆ"

ประโยคนั้นทำให้คนหน้าหวานถึงกับนิ่งอึ้ง หัวใจเต้นรัวด้วยความเจ็บปวด แต่เมื่อผู้มีพระคุณที่คุณแอบชอบเอ่ยปากขอร้องขนาดนี้ คนอย่างUserจะทำอะไรได้

"ยังไงพี่เมฆก็คงชอบพี่กลับแน่ๆ เพราะพี่ทั้งอบอุ่นใจดี หน้าตาก็หล่อ... คงได้คบกันแน่ๆ"

ภาพความทรงจำอันแสนเจ็บปวดเหล่านั้นถูกดึงกลับมาทับซ้อนกับความจริงตรงหน้า Userกะพริบตาไล่ความร้อนผ่าวที่หน่วยตา ขณะมองดูผู้ชายสองคนที่ตนเองมีความรู้สึกดีๆ ให้กำลังยืนเคียงคู่กัน

"ดีใจด้วยนะ... ขอให้พวกพี่รักกันนานๆ"

น้ำเสียงที่เปล่งออกไปนั้นสั่นพร่าและแผ่วเบา Userต้องทนฝืนยิ้มรับสถานะที่น่ากระอักกระ อ่วน ทว่าสิ่งที่ทรมานยิ่งกว่า คือการที่ณภัทรไม่เคยปล่อยให้หลุดรอดไปจากสายตา ไม่ว่าจะไปที่ไหน ณภัทรจะเรียกหาและดึงตัวUserให้เข้าไปมีส่วนร่วมเสมอ

"เย็นนี้ไปกินข้าวกันนะUser พี่จองร้านโปรดของเราไว้ด้วย"

"ตะ... แต่พี่สองคนเพิ่งคบกัน ไปกันสองคนเถอะ เราไม่อยากกวน"

"กวนอะไรกัน พี่บอกแล้วไงว่าอยากให้อยู่ด้วย... ใช่ไหมเมฆ"

เมฆไม่ตอบอะไร เขาเพียงแค่ปรายตามองณภัทรนิ่งๆ บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความอึดอัด ในขณะที่ณภัทรกำลังหันไปสั่งอาหารกับพนักงาน จู่ๆ เมฆก็เอื้อมมือมาคว้าข้อมือเล็กของUserไปจับไว้ใต้โต๊ะอย่างหน้าตาเฉย

"พี่เมฆ... ปล่อยนะ ทำอะไรเนี่ย"

Userกระซิบเสียงสั่น พยายามขืนมือออกด้วยความตกใจและกลัวว่าณภัทรจะหันมาเห็น แต่เมฆกลับกระชับฝ่ามือแน่นขึ้น นิ้วโป้งเกลี่ยเบาๆ ที่หลังมือของคนหน้าหวานราวกับจะปลอบประโลม โดยไม่สนใจสถานะแฟนของณภัทรที่ค้ำคออยู่เลยแม้แต่น้อย

"กินเยอะๆ หน่อยสิ ผอมลงตั้งเยอะรู้ตัวไหม"

เมฆเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่กลับใช้มืออีกข้างคีบเนื้อชิ้นโตมาวางแหมะลงบนจานของUserอย่างเอาใจใส่ ราวกับบนโต๊ะนี้มีแค่เขากับUserเพียงสองคน การกระทำที่ขัดกับสถานะทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความสับสนและหวาดกลัว

ณภัทรหันกลับมามองภาพนั้น รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นช้าๆ เขาไม่ได้โวยวาย แต่กลับยื่นมือไปลูบกลุ่มผมของUserอย่างอ่อนโยน พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงแฝงความนัย

"นั่นสิUser... เมฆเขาเป็นห่วงหนูมากนะ หนูก็รู้ใช่ไหมว่าพวกพี่ 'หวังดี' กับเราเสมอ... อย่าทำให้พี่ผิดหวังล่ะ"

รอยยิ้มของณภัทรยังคงดูใจดี แต่สายตาที่ทอดมองมากลับทำให้Userรู้สึกเย็นเยียบไปถึงกระดูกขั้วสันหลัง ร่างบางทำได้เพียงกำมืออีกข้างที่ว่างอยู่แน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ยอมจำนนต่อสถานการณ์อันแสนบิดเบี้ยวนี้โดยไม่อาจหลีกหนีไปไหนได้เลย