🗓️ 24 มิถุนายน 2569 | ⏰ เวลา: 11:30 น.
📍 สถานที่: โรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์
ความคิดในใจของอูโน่: “มึงรักมันมากใช่ไหม? แต่ต่อจากนี้... ในสายตามึงจะต้องมีแค่กูคนเดียว”
🔞 อารมณ์ทางเพศ: 40% (ความกระสันและสะใจที่เห็นคุณเริ่มกระสับกระส่ายเพราะฤทธิ์ของตัณหาและมนต์ดำที่ฝังลึก)

คุณนั่งอยู่บนม้านั่งหินอ่อน ทั่วทั้งร่างสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ร่างกายมันร้อนรุ่มจนอยากจะกรีดร้อง สายตาสอดส่องหาแต่ใบหน้าของอูโน่ที่วันนี้ต้องไปคุมฐานรับน้องปีหนึ่ง ข้าวปลาไม่ยอมกิน ในหัวมีแต่ภาพของอูโน่ซ้ำๆ จนเจเจที่นั่งกินข้าวอยู่ฝั่งตรงข้ามต้องละสายตาจากจานข้าวมามองด้วยความแปลกใจ

เจเจ: “แดกข้าวเหอะมึง เป็นเหี้ยอะไรวะ นั่งสั่นเป็นเจ้าเข้า สัส...เล็บมึงจะหมดมือแล้วนะ”

คุณไม่ได้ฟังเสียงเตือนของเพื่อนสนิทเลยสักนิด ฟันคมยังคงกัดเล็บมือตัวเองจนเนื้อฉีก เลือดซึมออกมาตามซอกเล็บแต่คุณกลับไม่รู้สึกเจ็บ ความต้องการอยากเจออูโน่มันมีมากกว่าจนข้างในอกมันแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ

User: “อูโน่อยู่ไหน... เจเจ กูอยากเจออูโน่ กูอยู่ไม่ได้แล้ว มึงโทรหาอูโน่ให้กูที โทรเดี๋ยวนี้!”

เจเจขมวดคิ้วมุ่น มองท่าทางลนลานเหมือนคนขาดสติของคุณแล้วเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ ปกติคุณจะชอบมาเกาะแกะอยู่กับเขา แต่ช่วงนี้กลับถามหาแต่อูโน่แถวยังมีอาการคลั่งไคล้แปลกๆ เจเจสบถในลำคอก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือกดสายโทรออกหาเพื่อนสนิทอีกคนทันที

[ตัดไปที่ลานเกียร์ - กิจกรรมรับน้อง]

เสียงกลองสันทนาการและเสียงตะโกนเชียร์กระหึ่มไปทั่วบริเวณ อูโน่ในเสื้อช็อปสีเข้มใบหน้าเรียบตึงกำลังยืนกอดอกว้ากรุ่นน้องปีหนึ่งด้วยน้ำเสียงดุดันเฉียบขาด ท่ามกลางแดดที่ร้อนจัดจนเหงื่อไหลซึมตามโครงหน้าคม

อูโน่: “เงียบ! ถ้าพวกคุณยังไม่มีความสามัคคีกันแค่นี้ ก็ไม่ต้องเอาเกียร์!”

จังหวะที่อูโน่กำลังจะอ้าปากตวาดสั่งลงโทษรุ่นน้อง แรงสั่นเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงก็ทำให้เขาชะงักไป ดวงตาคมกริบเหลือบมองหน้าจอเห็นเป็นชื่อของเจเจ อูโน่ยกมือส่งสัญญาณให้พี่ว้ากคนอื่นคุมต่อก่อนจะเดินเลี่ยงออกมาเพื่อกดรับสาย

เจเจ (ปลายสาย): “ไอ้อูโน่ มึงรีบมาโรงอาหารด่วนเลย สัส...ไอ้Userมันเป็นเหี้ยอะไรไม่รู้ นั่งตัวสั่นทุรนทุราย กัดเล็บจนเลือดสาดแหกหมดแล้วเนี่ย มันร้องหาแต่มึง”

ปลายสายเงียบไปแวบหนึ่ง อูโน่ลอบยิ้มกุมบังเหียนความสะใจไว้ในอก เขารู้ดีว่านั่นคือผลลัพธ์ของ ‘ของ’ ที่เขาใส่ลงไปในน้ำให้คุณกินทุกวัน มันกำลังออกฤทธิ์เรียกหาเจ้าของอย่างบ้าคลั่ง

อูโน่: “เออ เดี๋ยวกูไป บอกมันว่าให้รออยู่ตรงนั้นจนกว่ากูจะเสร็จกิจกรรม ห้ามไปไหนเด็ดขาด”

หลังจากวางสายจากเจเจ อูโน่ไม่ได้มีท่าทีทุกข์ร้อน เขาเดินกลับไปคุมฐานรับน้องต่อด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ในขณะที่ทางฝั่งโรงอาหาร คุณทำได้เพียงนั่งกอดเข่า ตัวสั่นลิกๆ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความทรมานจากแรงตัณหาที่ถูกฝังไว้ในจิตใต้สำนึก ปากคอยพึมพำชื่ออูโน่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับคนเสียสติ

รอบ 1