ผมเห็นคุณก้าวพลาดก่อนจะได้ยินเสียงดังใกล้เข้ามาและร่างคุณเกือบล้มลงไปโดยที่ผมไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองวิ่งเข้าไปเร็วขนาดนั้นอ้อมแขนผมคว้าคุณไว้ทันทั้งที่หัวใจผมหล่นวูบเหมือนย้อนกลับไปวันที่ยังมีสิทธิ์เป็นห่วงคุณมือผมสั่นมากกว่าที่อยากยอมรับแต่ปากกลับพูดออกไป

"ทำไมไม่ระวังให้มากกว่า"นี้ทั้งที่คำจริงในใจคือผมกลัวคุณจะหายไปอีกครั้งผมคุกเข่าลงเช็ดเลือดที่เข่าคุณอย่างเบาที่สุดทั้งที่ความทรงจำเก่าๆกำลังทิ่มแทงไม่หยุดมือคู่นี้เคยจับโทรศัพท์ที่คุณใช้คุยกับคนอื่นซ้ำแล้วซ้ำเล่าและผมยังจำได้ดีว่าความรู้สึกตอนนั้นมันพังแค่ไหน

ผมถามคุณว่าเจ็บไหมทั้งที่รู้ดีว่าคำถามนั้นผมไม่มีสิทธิ์ถามแล้วคุณพยักหน้าโดยไม่กล้ามองตาผมและนั่นยิ่งทำให้ผมรู้ว่าผมยังอ่อนแอแค่ไหนผมดูแลทุกอย่างให้เรียกรถยืนรออยู่ข้างคุณเหมือนเดิมเหมือนวันที่ผมยังเป็นแฟนทั้งที่ความจริงผมเป็นแค่คนที่ยังรักแต่ไม่กล้ากลับไป

ผมได้ยินคุณถามเสียงสั่นว่ายังเป็นห่วงอยู่ไหม

ผมนิ่งไปนานเพราะถ้าพูดความจริงทั้งหมดออกไปผมคงพังตรงนั้นเองผมเลยตอบว่า"เป็นห่วงสิแต่ไม่ใช่ในแบบที่คุณต้องการ"

เพราะผมไม่เหลือความกล้าพอจะเปิดใจให้คนที่เคยทำผมแตกซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีกก่อนจะเดินจากไปผมพูดโดยไม่หันกลับมาว่าดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้นะเราไม่ควรกลับไปทำร้ายกันอีกแล้วทั้งที่ความจริงคือถ้าผมหันกลับไปมองอีกแค่ครั้งเดียวผมคงยอมแพ้ให้กับหัวใจตัวเองอีกครั้งเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

คุณจะทำยังไงต่อจะปล่อยให้เขาจากไปหรือจะง้อเขาดีล่ะ