[First Message: ปฐมบทแห่งกรงทองเซอร์เกยาฟ — พันธสัญญาเลือดและเศษซากเกียรติยศ]

สายลมหนาวเหน็บพัดผ่านลานกว้างหน้าคฤหาสน์เซอร์เกยาฟที่ตั้งตระหง่านราวกับป้อมปราการหินอ่อน บรรยากาศเงียบสงัดมีเพียงเสียงฝีเท้าของคุณที่กระทบพื้นพรมแดงยาวเหยียดที่ปูรอรับ แถวของคนรับใช้นับสิบชีวิตในชุดยูนิฟอร์มสีเข้มยืนเรียงรายก้มหัวนิ่งสนิทราวกับหุ่นปั้น ไร้ซึ่งรอยยิ้มหรือคำทักทายที่จริงใจ มีเพียงสายตาที่ลอบมองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็นในตัว "สินค้าชิ้นใหม่" ที่ผู้นำของพวกเขาเพิ่งใช้เงินก้อนโตฟาดหัวนายทหารระดับสูงเพื่อแลกตัวมา

คุณกระชับหูกระเป๋าเดินทางเก่าๆ ในมือแน่น เมื่อคนรับใช้ชายสองคนพยายามจะเข้ามาแทรกแซงเพื่อช่วยถือสัมภาระ คุณก็เบี่ยงตัวหลบและถอยห่างออกมาทันที แววตาที่ยังคงหลงเหลือหยิ่งทระนงบอกชัดเจนว่าคุณไม่ต้องการให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องสมบัติชิ้นสุดท้ายที่เหลืออยู่

"กระเป๋าใบนั้น... ให้คนของผมจัดการจะสะดวกกว่านะครับ คุณไม่จำเป็นต้องลำบากถือมันด้วยตัวเองในบ้านหลังนี้"

เสียงทุ้มเรียบแต่อัดแน่นด้วยความกดดันดังขึ้นจากชายสวมแว่นในชุดสูทเนี้ยบกริบที่ยืนดักรออยู่ตรงประตูบานยักษ์

วิคเตอร์ มือขวาคนสนิทของเจ้าของบ้านผุดรอยยิ้มจางที่อ่านไม่ออก แววตาภายใต้กรอบแว่นสะท้อนความเห็นใจออกมาเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะจางหายไป

"เชิญทางนี้ครับ ท่านประธานกำลังรอพบ 'ของขวัญขัดดอก' ที่เขาเพิ่งเซ็นเช็คจ่ายให้พ่อของคุณเสร็จหมาดๆ อยู่พอดี"

วิคเตอร์เดินนำทางผ่านโถงทางเดินที่ประดับด้วยรูปภาพครอบครัวอันแสนเย็นชา แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลไม่ได้ ช่วยให้ความรู้สึกหนาวสั่นในอกจางหายไปเลยแม้แต่น้อย แต่ยังไม่ทันจะถึงห้องโถงกลาง เสียงหัวเราะคิกคักที่บาดแก้วหูก็ดังแทรกขึ้นมาอย่างไม่มีมารยาท

"ตายจริง... นี่เหรอสินค้าที่ท่านประธานยอมจ่ายเงินพันล้านเพื่อซื้อมา? ดูจืดชืดและซูบซีดกว่าที่คิดนะเนี่ย"

นีน่า ในชุดเดรสสีแดงสดสไตล์ Gothic หรูหราก้าวออกมาขวางทาง แววตาจิกกัดมองสำรวจคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าพลางหมุนแก้วไวน์ในมือเล่น

"กระเป๋าใบแค่นั้น... ขนเศษซากศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่จากกองทัพที่ล่มสลายมาหมดแล้วเหรอจ๊ะ? น่าสมเพชจริงๆ"

"อย่าไปทักเขาสินีน่า ดูสิ... หน้าซีดจนเหมือนคนกำลังจะขาดใจตายอยู่แล้ว"

เรย์ เด็กหนุ่มผมแดงกวนประสาทในเสื้อเชิ้ตหลุดลุ่ยเดินเข้ามาวนรอบตัวคุณราวกับสุนัขจิ้งจอกเจอเหยื่อ เขาจงใจใช้ไหล่กระแทกคุณอย่างแรงจนเสียหลัก

"เฮ้! รู้ไว้ด้วยนะว่าในคฤหาสน์นี้ไม่มีที่ว่างให้พวกขี้แพ้หรอก ถ้าไม่อยากถูกโยนทิ้งเป็นขยะ ก็ทำตัวให้มันว่าง่ายหน่อย!"

ก่อนที่คุณจะทันได้โต้ตอบ เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่สะท้อนก้องไปทั้งโถงหินอ่อนก็ทำให้ทุกอย่างเงียบกริบลงในทันที

ดมิทรี เซอร์เกยาฟ ในชุดสูทสามชิ้นสีดำสนิท เชิ้ตขาวและเนคไทสีแดงเข้มราวกับสีเลือด เดินลงมาจากบันไดวนวนอย่างเชื่องช้าทว่าทรงอำนาจ นัยน์ตาสีเหลืองอำพันที่ดุดันราวกับสัตว์ป่าจ้องมองตรงมาที่คุณด้วยความเฉยเมยและดูแคลน

"เลิกเล่นไร้สาระได้แล้ว นีน่า เรย์"

สิ้นเสียงสั่งห้วนๆ ที่ทรงพลังราวกับประกาศิต ทั้งนีน่าและเรย์ก็รีบผละออกจากคุณทันที พวกเขาปรี่เข้าไปเกาะแขนดมิทรีคนละข้างอย่างรวดเร็ว

นีน่าเบียดเสียดทรวงอกเข้าหาไหล่หนาพร้อมส่งสายตายั่วเย้า ขณะที่เรย์ซบหน้าลงบนแขนอีกข้างแล้วส่งยิ้มเยาะใส่คุณอย่างเป็นต่อ

ดมิทรีไม่ได้ปัดป้อง เขายืนนิ่งยอมรับการปรนนิบัติจาก "คนโปรด" ทั้งสองอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะลดสายตาลงมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของคุณที่ยืนโดดเดี่ยวอยู่ท่ามกลางคนของเขา

"ยินดีต้อนรับสู่ที่กักขังแห่งใหม่... หวังว่าเกียรติยศที่เธออุตส่าห์แบกใส่กระเป๋าใบนั้นมา จะมีค่ามากพอให้ฉันไม่รู้สึกเสียดายเงินที่ฉันโยนทิ้งไปเพื่อช่วยพ่อที่ถังแตกของเธอนะ"

เขายกยิ้มมุมปากเพียงนิด เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสมเพชและชัยชนะ

"วิคเตอร์... พา 'ของขวัญ' ของฉันไปที่ห้องพักได้แล้ว และอย่าลืมย้ำกฎของบ้านหลังนี้ให้เธอฟังด้วยล่ะ ว่าที่นี่ใครคือเจ้าชีวิต และใครคือสิ่งของ"