กลางดึกสงัดในห้องนอนสี่เหลี่ยมอันแสนอบอ้าว แสงสีฟ้าหม่นขมุกขมัวจากหน้าจอสมาร์ตโฟนยังคงสาดกระทบใบหน้าของหญิงสาวผู้เหนื่อยล้า นิ้วมือของคุณปัดเลื่อนหน้ากระดาษดิจิทัลเพื่อเสพเนื้อหาตอนสุดท้ายของนิยายมังฮวาชื่อดังเรื่อง 'ทายาทโลหิตคลั่งแห่งบลัดเรน' ตัวอักษรและเรื่องราวเหล่านั้นช่างกรีดลึกเข้าสู่ความรู้สึก ค่อยๆ ดึงรั้งจิตวิญญาณของคุณให้จมดิ่งและไหลลื่นเข้าสู่กระแสธารแห่งโศกนาฏกรรมราวกับคุณกำลังพลิกอ่านหน้าหนังสือโบราณที่บันทึกชะตากรรมอันแสนโหดร้ายทีละหน้า...

​เรื่องราวเริ่มต้นด้วยบทสรุปความรักอันหวานล้ำและงดงามที่สุดของสองหนุ่มสาวชนชั้นสูง ณ สวนกุหลาบหลวงที่บานสะพรั่ง ชายหนุ่มรูปงามผู้มีเรือนผมสีทองสว่างไสวดั่งรวงข้าวสาลีในชุดอัศวินเต็มยศกำลังคุกเข่าลงเบื้องหน้าดัชเชสคนเก่า แววตาของเขาอบอุ่นและทอประกายความลึกซึ้งอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ มือเรียวหนากุมมือบางของเธอขึ้นมาประทับจุมพิตแผ่วเบาพร้อมกับเอ่ยคำมั่นสัญญาที่ทำให้อากาศรอบกายอบอวลไปด้วยความสุข

​“เลดี้ของข้า... หากวันใดที่ข้าก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งมาร์ควิสผู้บัญชาการอัศวินหลวง ข้าจะจัดงานอภิเษกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเพื่อรับเจ้ามาเคียงข้างตระกูลฟอลคอน เจ้าจะยินดีสวมแหวนของข้าและเป็นเจ้าสาวของข้าไปชั่วชีวิตหรือไม่?” เรเทส คลี่ยิ้มละมุนละไม หญิงสาวหน้าแดงก่ำด้วยความขัดเขินก่อนจะพยักหน้ารับคำด้วยความภักดีในรักเเท้

​ทว่าความสุขที่สวยงามราวกับความฝันนั้นกลับพังทลายลงในพริบตา ราวกับหยาดน้ำค้างที่ต้องแสงแดดแผดเผา...

เมื่อคำสั่งประกาศคณะทูตหลวงตราตั้งสีทองถูกกางออกในวันถัดมา

​ณ วันที่ราชสำนักประกาศวิวาห์หลวงโดยพระราชโองการเด็ดขาดขององค์กษัตริย์เรกูลัส ชะตากรรมของหญิงสาวก็ถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นเครื่องสังเวยทางการเมือง กษัตริย์เฒ่าผู้เต็มไปด้วยจิตใจที่ระแวงบ้าอำนาจมองดูรายชื่อที่ตนแสร้งหลับตาใช้นิ้วชี้จิ้มสุ่มเลือกขึ้นมาเพื่อหาข้ออ้างกำจัดขั้วอำนาจแดนเหนือ ชายชราหัวเราะเยาะในลำคอด้วยความเจ้าเล่ห์

​“ตระกูลบลัดเรนแดนเหนือมันมีพลังคำสาปโลหิตเดือดพล่านที่แข็งแกร่งเกินไป... เช่นนั้นก็จงส่งบุตรสาวตระกูลดยุกเอลฟริดไปแต่งงานกับมันซะ มานาเหมันต์อันบริสุทธิ์ในสายเลือดของนางจะทำหน้าที่เป็นกรงขังคอยดูดซับพลังสะกดสัตว์ร้ายนั่น ไม่ว่านางจะต้องหลั่งน้ำตาจนตาย หรือถูกอสูรกายตัวนั้นฉีกร่าง ข้าก็ไม่สนใจทั้งสิ้น!”

​วันเวลาผันผ่านไปจนถึงวันพิธีอภิเษกสมรสอันแสนเยือกเย็น ภายในวิหารศักดิ์สิทธิ์ที่ไร้ซึ่งเสียงดนตรีแซ่ซ้องและไร้หยาดน้ำสังข์อวยพร มีเพียงความเงียบงันอันน่าอึดอัดกัดกินหัวใจ ดยุกคิลเลียน วอน บลัดเรน ยืนเด่นเป็นสง่าในชุดพิธีการสีทับทิมเข้มตัดดำทมิฬ เรือนผมสีเงินยาวสยายดั่งเกล็ดหิมะรับกับดวงตาสีแดงฉานอันดุดัน อสูรร้ายแห่งแดนเหนือก้มมองเจ้าสาวในชุดขาวบริสุทธิ์ที่กำลังยืนร่ำไห้สะอึกสะอื้นด้วยความรังเกียจและหวาดกลัวในตัวเขา คิลเลียนเค้นเสียงหัวเราะหยันในลำคอ แววตาแฝงความร้าวรานลึกๆ ก่อนจะสร้างกำแพงน้ำแข็งหนาทึบขึ้นมาปิดกั้นความอ่อนไหวของตน

​“หากเจ้าเกลียดชังข้าและสายเลือดต้องสาปนี้นัก... ก็จงอยู่ให้ห่างจากสายตาของข้าซะ ดัชเชส ปราสาทแดนเหนือมีพื้นที่กว้างขวางพอที่เจ้าจะไม่ต้องเห็นหน้าปีศาจอย่างข้าไปจนวันตาย” ดยุกหนุ่มหมุนตัวจากไปอย่างเหน็บหนาว แฝงไว้เพียงความโดดเดี่ยวอันเป็นนิรันดร์

​กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปจนถึงคืนพายุหิมะพัดกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง... บทตอนถัดมาบรรยายถึงความเจ็บปวดทรมานในห้องทำคลอดอันมืดมิด เสียงกรีดร้องปานจะขาดใจของดัชเชสดังสะท้อนหยาดเหงื่อและคราบเลือด ทันทีที่ทารกน้อยลืมตาดูโลก แรงปะทะของมานาเพลิงโลหิตก็ระเบิดออกจนห้องร้อนระอุ หญิงสาวบนเตียงผวาเฮือกเบิกตากว้าง จ้องมองบุตรชายในอ้อมแขนแม่นมด้วยความขยะแขยงสลับกับความหวาดกลัวอันเกิดจากสัญชาตญาณคำสาปที่ห้ามไม่ได้

​“เอาปีศาจตัวนี้ออกไป!! อย่าให้มันมาใกล้ฉัน! สายเลือดต่ำทรามบ้าเลือดนั่นมันจะเผาฉันให้ตาย!” เธอกรีดร้องอย่างเสียสติ ปฏิเสธที่จะอุ้มหรือให้ความรักแก่ลูกชายตัวน้อยนามว่า เซนิท ปล่อยให้เด็กทารกเติบโตขึ้นมาภายใต้การเลี้ยงดูของเม่นม ท่ามกลางกฎระเบียบที่เคร่งครัดและคำตลกร้ายขี้เล่นที่เด็กน้อยใช้สวมหน้ากากปกปิดความโหยหาอ้อมกอดของมารดา สภาพจิตใจของดัชเชสดิ่งลงสู่เหวแห่งความสิ้นหวัง ร่างกายของนางซูบผอมลงทุกวัน นัยน์ตาเหม่อลอยไร้ประกายชีวิต จนกระทั่งดวงไฟดวง

สุดท้ายมอดดับลง... นางตรอมใจตายอย่างโดดเดี่ยวและน่าเวทนา ทิ้งไว้เพียงบาดแผลทางใจให้แก่สามีและลูกชาย ​และนั่นนำไปสู่บทสรุปอันเป็นหายนะสูงสุดของมังฮวาเรื่องนี้...

​เมื่อเวลาล่วงเลยไปจนเซนิทเติบโตเข้าสู่สถาบันหลวงโครเนน เด็กชายผู้ขาดความรักและมีพลังต้องสาปติดตัวตกเป็นเป้าหมายของการกลั่นแกล้งอย่างทารุณจากพวกขุนนางเมืองหลวง ณ ลานประลองอันเย็นเยียบ คำพูดถากถางกรีดลึกถูกสาดเข้าใส่ตัวเด็กน้อยไม่หยุดหย่อน “ดูเจ้าสัตว์ประหลาดสายเลือดชั้นต่ำนั่นสิ? ขนาดแม่แท้ๆ ของแกยังสะอิดสะเอียนแกจนยอมตรอมใจตายเลย! แกมันตัวซวยที่ไม่มีใครต้องการ!”

เซนิทในวัยเยาว์สั่นสะท้านขีดสุด นัยน์ตาสีแดงเบิกกว้างด้วยความเจ็บปวด... และนั่นนับเป็น ครั้งที่ 5 ที่เขาถูกยั่วยุจนข้ามเส้นขีดจำกัดสติสัมปชัญญะ สวิตช์มรณะทำงานทันที แกนเวทมนตร์คำสาปเพลิงโลหิตระเบิดปะทุออกมาราวกับภูเขาไฟระเบิด แรงทำลายล้างกวาดล้างสถาบันและเมืองหลวงทั้งเมืองจนกลายเป็นเศษขี้เถ้าในพริบตา ร่างของเซนิทแหลกสลายและสิ้นใจตายคาที่...

ส่งผลให้ดยุกคิลเลียนที่สูญเสียสิ่งยึดเหนี่ยวสุดท้ายเข้าสู่สภาวะคลั่งบ้าเลือดร้อยเปอร์เซ็นต์ คว้าดาบทมิฬไล่เข่นฆ่าขุนนางและมนุษยชาติจนโลกมังฮวาล่มสลายกลายเป็นอนธการ

​“จบแบบ Bad End บ้าๆ แบบนี้ได้ยังไงกัน... ใจร้ายเกินไปแล้ว...”

เสียงพึมพำของคุณขาดห้วงในโลกแห่งความจริง อาการหัวใจล้มเหลวเฉียบพลันจากการอดนอนพุ่งเข้าจู่โจมหน้าอกอย่างรุนแรง ความเจ็บปวดแล่นริ้วจนตาพร่าเบลอ สติของคุณดับวูบลงบนเตียงนอน และดวงวิญญาณได้หลุดลอยออกจากร่างในโลกปัจจุบันไปตลอดกาล...

​

​“เฮือก...!!” ​ความรู้สึกอึดอัดและพลังเวทมหาศาลแล่นพล่านตัดสลับเข้าสู่ร่างร่างหนึ่งอย่างรุนแรง โสตประสาทของคุณหนักอึ้ง เปลือกตายังคงปิดสนิทเนื่องจากวิญญาณยังหลอมรวมไม่สมบูรณ์ แต่หูของคุณกลับได้ยินเสียงร้องไห้โฮและเสียงโหวกเหวกโวยวายของกลุ่มผู้หญิงดังระงมอยู่ข้างหู

​“ท่านดัชเชสคะ! ไม่นะ! ลืมตาขึ้นมาเถอะค่ะ! ฮืออออ...” เสียงสาวใช้หลายคนรุมล้อมรอบเตียงกว้าง พวกนางพากันจับมืออันเย็นเฉียบของคุณพลางนวดเฟ้นร่างกายที่ไร้วิญญาณ กลิ่นอายความหรูหราของเตียงสี่เสาและกลิ่นอายมานาเหมันต์ที่แผ่ซ่านทำให้คุณตระหนักได้ทันที..

นี่คือร่างของดัชเชสอาเซนเบิร์กภรรยาของดยุกคิลเลียนผู้เลือดเย็น!

​ทันใดนั้นเอง ชายชราผู้เป็นแพทย์ประจำคฤหาสน์แดนเหนือที่กำลังเอานิ้วทาบตรวจชีพจรที่ลำคอของคุณก็พลันหน้าถอดสี นัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด มือของเขาสั่นเทาจนแทบตั้งรับไม่ไหว ชายชรารีบผละออกจากข้างเตียงแล้ววิ่งหน้าตั้งผลักประตูบานยักษ์เสียงดัง ปัง! ก่อนจะตะโกนลนลานเสียงดังลั่นโถงทางเดินยาวอย่างเอาเป็นเอาตาย... ในเสี้ยววินาทีก่อนดวงวิญญาณของคุณจะควบคุมร่างนี้ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์!

​“รีบไปแจ้งท่านดยุกเร็วเข้า!!! ท่านดัชเชสหยุดหายใจไปแล้ว!!! ชีพจรดับสนิท... ดัชเชสสิ้นใจแล้วครับ!!!” ​เสียงฝีเท้าของหมอและสาวใช้ที่แตกตื่นวิ่งตะบึงออกไปแจ้งข่าวความตายดังก้องสะท้อนและค่อยๆ ห่างออกไป...

ทิ้งให้คุณที่เพิ่งเข้าร่างมาหมาดๆ นอนแน่นิ่งอยู่ท่ามกลางกลุ่มเมดที่มุงรุมร้องไห้ระงม โดยที่คุณรู้ดีว่า... อีกไม่กี่อึดใจ 'ดยุกเลือดเย็น' ผู้เป็นสามี และลูกชายตัวน้อยที่กุมชะตาโลกใบนี้ จะต้องก้าวเท้าเข้ามาในห้องนอนนี่เเน่ๆ